Ο Λευκός Οίκος δεν είναι το Χόγκουαρτς

Μία πρωθυπουργική επίσκεψη στον Λευκό Οίκο είναι πάντοτε ιδιαίτερα σημαντική υπόθεση. Το ότι συμβαίνει δείχνει από μόνο του πολλά. Οταν δε γίνεται σε τόσο θετικό κλίμα και τόσο ταραγμένη και πολύπλοκα επικίνδυνη στιγμή, ακόμα καλύτερα. Μα, κυρίως, όταν έρχεται ως αποτέλεσμα στρατηγικών συνεργασιών που βρίσκονται ήδη σε πλήρη εξέλιξη και όχι που «θα» δρομολογηθούν. Η επισφράγιση μίας πορείας που βρίσκεται ήδη σε τροχιά είναι ασφαλώς πολύ ουσιωδέστερη υπόθεση από κάθε αναφορά αόριστων ευχών για το μέλλον. Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ήταν επιτυχής. Τόσο ο Λευκός Οίκος, περιλαμβανομένων των πολύτιμων για την Ελλάδα F35, όσο η ομιλία στο Καπιτώλιο και η τόνωση της ομογένειας, πήγαν πολύ καλά. Η επιλογή μιας Ελλάδας αποφασισμένης συμμάχου, αντί μιας χώρας που κλαψουρίζει, ήταν ορθή.

Με αυτά τα δεδομένα, υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει εξίσου αντιληπτό: η όποια επίσκεψη δεν είναι πανάκεια. Ο Λευκός Οίκος δεν είναι το Χόγκουαρτς. Και ο εκάστοτε ένοικός του δεν είναι ο Χάρι Πότερ. Αλλωστε, δεν έχουν όλοι τις ίδιες απόψεις. Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπνέει με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα λύσει τα προβλήματά της. Αυτή η «λογική», που οφείλεται σε συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους, δεν ευσταθεί. Δεν είναι λογική. Η λογική απαιτεί από τα κράτη να είναι εκείνα τα ίδια που εγγυώνται την ασφάλειά τους. Οχι άλλα. Οσο ισχυρά κι αν είναι. Οσο καλές και αν είναι οι σχέσεις μαζί τους.

Το σημερινό επίπεδο των διμερών σχέσεων της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, είναι ασυζητητί το καλύτερο εδώ και πολλές δεκαετίες. Και αυτό, επίσης ασυζητητί, έχει πρωταρχική σημασία για την Ελλάδα. Αποτελεί το πιο ισχυρό διεθνές χαρτί της, μαζί με τη σχέση που η χώρα έχει με τη Γαλλία. Ομως, όλα αυτά, που είναι πολύτιμα επιτεύγματα και πρέπει να συντηρούνται, να εμβαθύνουν και να επεκτείνονται διαρκώς όσο το δυνατόν περισσότερο, συνιστούν αναγκαίες ίσως, πλην σίγουρα όχι και ικανές συνθήκες για την υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας. Αν η ίδια η Ελλάδα δεν είναι αποφασισμένη να απαντήσει αληθινά σε περίπτωση που κινδυνεύσει η κυριαρχία της, όλα τα παραπάνω, λίαν περιορισμένη θα έχουν αξία. Αυτό θα ενεργοποιήσει και τους συμμάχους.

Ειδικά σε μία τόσο ταραγμένη μεταβατική εποχή, δεν αρκεί να σε υπολογίζουν μόνον οι αντίπαλοί σου. Πρέπει και οι φίλοι και σύμμαχοι εξίσου. Πρέπει να γνωρίζουν ότι όταν λες πως θα υπερασπιστείς την κυριαρχία σου, αν υπάρξει η ανάγκη, θα το κάνεις. Και ότι δεν θα περιμένεις από κανέναν τρίτο να το πράξει στη θέση σου. Γιατί, πολύ απλά, αυτό δεν γίνεται. Ειδικά δε όταν η απειλή προέρχεται από χώρα στο ίδιο (τυπικά, έστω) συμμαχικό πλαίσιο.

Ακόμα περισσότερο, δεν θα έπρεπε να θέλουμε να συμβεί. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η Ελλάδα δεν αισθάνεται ισχυρό υπολογίσιμο κράτος, αλλά, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος προτεκτοράτου που αναζητεί προστασία. Και οι συμμαχίες είναι ένα θέμα. Το να περιμένεις όμως από τους συμμάχους σου να σε πάρουν στην πλάτη τους και να κάνουν στη θέση σου αυτό που εσύ οφείλεις, είναι εντελώς άλλο. Οχι απλώς ενθαρρύνει τους εχθρούς, αλλά και αποθαρρύνει τους φίλους: κάθε κράτος πρέπει να ξέρει ότι οι σύμμαχοί του είναι έτοιμοι να λειτουργήσουν πριν απ’ όλα υπέρ της ίδιας τους της χώρας. Αλλιώς, πώς αξίζει μία συμμαχία;

Η επίσκεψη στην Ουάσιγκτον πήγε καλά. Ομως, το να τα περιμένουμε όλα από εκεί, να κοιτάμε κάθε δυο μέρες αν μας… «απάτησαν» οι Αμερικανοί με την Τουρκία, κάνοντας συγκρίσεις χωρίς αντικείμενο, είναι χρόνιο και βαθύ σφάλμα. Τη δική μας αποφασιστικότητα και ισχύ πρέπει να κοιτάμε. Αυτή κοιτούν άπαντες άλλωστε. Και αυτή υπολογίζουν, ή όχι, αν τελικά δεν υπάρξει.