Το φιλαράκι του Βλαντίμιρ Πούτιν

Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ είναι ο πολιτικός στον οποίο πολλοί θεωρούν πως η Γερμανία οφείλει το γεγονός ότι όχι απλώς έμεινε όρθια κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε το 2008-09, αλλά και κατάφερε να εδραιώσει την ηγεμονία της στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τη ζώνη του ευρώ. Κι αυτό διότι, όπως λένε, εφαρμόζοντας ως καγκελάριος το σχέδιο «Ατζέντα 2010», που περιελάμβανε εκτεταμένες (και ελάχιστα δημοφιλείς) μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και κυρίως την αγορά εργασίας, διασφάλισε στη χώρα του και τις επιχειρήσεις της σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των περισσότερων ευρωπαίων εταίρων τους.

Οταν δε παρέδωσε τη σκυτάλη στην Ανγκελα Μέρκελ, το 2005, αποφασίζοντας να δοκιμάσει την τύχη του στο επιχειρείν και να εκμεταλλευτεί τους δεσμούς που είχε δημιουργήσει με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο Βερολίνο ήταν ελάχιστες και μάλλον συμβολικές. Σε αυτό συνέβαλαν, αναμφίβολα, τρία στοιχεία: Η πρακτική αυτή είναι μάλλον συνηθισμένη για τους πολιτικούς των δύο παραδοσιακά μεγάλων κομμάτων, η γερμανική πολιτική κουλτούρα επιβάλλει τον σεβασμό και την προστασία των πρώην καγκελαρίων ό,τι φάουλ και αν έχουν κάνει (ας θυμηθούμε τον Χέλμουτ Κολ) και, πάνω από όλα, οι σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο, σε οικονομικό και ενεργειακό επίπεδο.

Καθώς, όμως, όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, φαίνεται πως για τον Σρέντερ έχει φτάσει η ώρα του ταμείου. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι αναταράξεις που έχει προκαλέσει μοιάζουν να βάζουν οριστικά τέλος στην περίοδο ανοχής και χάριτος που γενναιόδωρα απολάμβανε τα προηγούμενα χρόνια, με αποτέλεσμα τώρα να καλείται να λάβει μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής του: θα παραμείνει πιστός στον άνθρωπο και τη χώρα που του εμπιστεύθηκαν στρατηγικής σημασίας θέσεις και του χάρισαν εκατομμύρια ή θα επιστρέψει στην αγκάλη της πατρίδας, η οποία τώρα τον καλεί να κάνει τη θυσία που οφείλει κάθε καλός… πατριώτης;

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι η Μπούντεσταγκ αποφάσισε χθες να τον τιμωρήσει, στερώντας του το γραφείο και τους υπαλλήλους που του πρόσφερε, με κόστος 419.000 ευρώ ετησίως (2021). Όσο για το ψήφισμα που προτείνουν στην Ευρωβουλή οι τέσσερις μεγαλύτερες πολιτικές ομάδες και στηρίζουν όλοι σχεδόν οι γερμανοί ευρωβουλευτές αποτελεί κάτι σαν τελεσίγραφο για τον Σρέντερ, ο οποίος απειλείται με κυρώσεις και απώλεια των προνομίων που διαθέτει. Πρακτικά, τον καλούν να παραιτηθεί από τη διοίκηση της μεγαλύτερης ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας, της Rosneft, να μην αναλάβει ανάλογο πόστο στην Gazprom, που είναι ουσιαστικά το κρατικό μονοπώλιο στο φυσικό αέριο (η σχετική απόφαση αναμένεται να ληφθεί σήμερα από τη διοίκησή της), αλλά και να εγκαταλείψει τη θέση του προέδρου της επιτροπής των μετόχων της κοινοπραξίας η οποία έχει αναλάβει την κατασκευή του περίφημου αγωγού Nord Stream 2, η οποία έχει παγώσει μετά την εισβολή.

«Κατέχοντας κορυφαίες θέσεις σε επιχειρήσεις άμεσα συνδεδεμένες με το Κρεμλίνο, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ, συνεργάζεται ντε φάκτο στενά με τη Ρωσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο χριστιανοδημοκράτης συμπατριώτης του ευρωβουλευτής, Μάρκους Φέμπερ, πετώντας του το γάντι. Θα το σηκώσει, άραγε, ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός; Ή θα κάνει πως δεν το είδε, διακινδυνεύοντας πολλά και φέρνοντας τους συντρόφους του στην κυβέρνηση σε πολύ δύσκολη θέση;