Αντιστροφή ρόλων

Υπάρχει μια τάση που παρατηρείται στον μέσο έλληνα Πονηρίδη και η οποία εκφράζεται και από την αντιπολίτευση. Είναι η τάση να μετράμε τις ελληνικές επιτυχίες με τον πήχη των τουρκικών αποτυχιών. Δεν μας αρκεί, δηλαδή, μόνο να μας επευφημούν και να μας αναγνωρίζουν, αλλά θέλουμε κιόλας να σταματούν πότε πότε το χειροκρότημα, για να τραβήξουν μια σφαλιάρα στην Τουρκία.

Με αυτό στην άκρη, ας εξετάσουμε τώρα την κατάσταση της τριγωνικής σχέσης Ελλάδος και Τουρκίας με το ΝΑΤΟ. Την ώρα που η Αθήνα ενισχύει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και διευρύνει την αμυντική συνεργασία, ο Ερντογάν προσπαθεί να συνδέσει τα ελληνοτουρκικά με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ στον Βορρά. Θα βάλει βέτο, απειλεί, στην εισδοχή Φινλανδίας και Σουηδίας στη Συμμαχία, αν οι Αμερικανοί δεν του δώσουν τη συνέχεια του προγράμματος συμπαραγωγής των F-35 και την αναβάθμιση των F-16. Εχουμε, δηλαδή, κάτι πρωτοφανές. Εχουμε ανατροπή του υποδείγματος: αντί να είναι η Ελλάδα στον ρόλο του προβληματικού συμμάχου, λόγω των ελληνοτουρκικών, τώρα, για τον ίδιο πάλι λόγο, τον ρόλο του προβληματικού συμμάχου τον έχει η Τουρκία.

Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και μάλιστα υπό συνθήκες πολύ πιο κρίσιμες από ό,τι οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν. Η Τουρκία, εν προκειμένω, χρησιμοποιεί την απειλή του βομβιστή αυτοκτονίας. Βέτο στην ένταξη σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ υφίσταται ένα πλήγμα στην αξιοπιστία και τη λειτουργικότητά του, που μόνο με αναδιάρθρωση θα μπορέσει να το ξεπεράσει. Αν δεν βλέπουμε αναλύσεις στον διεθνή Τύπο και τα ειδικά έντυπα για τις επιπτώσεις ενός τέτοιου βέτο, είναι επειδή κανείς δεν φαντάζεται ότι μπορεί να συμβεί. Βέβαια το ότι κανείς δεν το φαντάζεται να συμβαίνει δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κιόλας να συμβεί. Ο κόσμος έχει ήδη αλλάξει από την ώρα που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Μπορεί να είναι πολύ νωρίς ακόμη για να συλλάβουμε τη μορφή του, πάντως δεν είναι εκείνος που θυμόμαστε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένοι πράγματι δεν καταλαβαίνουν πόσο απαραίτητο ήταν η θέση της Ελλάδας στο Ουκρανικό να είναι εξαρχής σαφής και υπέρ της ελευθερίας. Τα περί δεδομένης Ελλάδας τα λένε όσοι πηγαίνουν με την κεκτημένη ταχύτητα μιας εποχής που μόλις μας άφησε. Αν στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό δεν το καταλαβαίνουν, εμένα μου αρκεί ότι το καταλαβαίνει η κυβέρνηση…

ΕΚΛΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

Ο Κασιδιάρης από τη φυλακή όπου βρίσκεται πρέπει να νιώθει μεγάλη ικανοποίηση με το ίνδαλμά του! Το λέω διότι διαβάζουμε, στον διεθνή και τον δικό μας Τύπο, ότι ο Πούτιν «μικρομανατζάρει» την εισβολή στην Ουκρανία, ακόμη και σε επίπεδο τάγματος. Ο ίδιος, λέγεται, χειρίστηκε την πρόσφατη απόπειρα ρωσικής μονάδας να διαβεί ένα ποταμό, που κατέληξε στην εξολόθρευσή της. Διαβάζουμε, επίσης, ότι μάλλον είναι άρρωστος, πράγμα που εξηγεί το εμφανές πρήξιμο του προσώπου του. Οφείλεται, εικάζεται, σε φάρμακα που του χορηγούνται για μια μορφή καρκίνου του αίματος.

Τι σας θυμίζουν ή, μάλλον, ποιον σας θυμίζουν όλα αυτά; Τον δάσκαλό του, βέβαια, τον Αδόλφο Χίτλερ! Αυτά ακριβώς έκανε και ο βοημός δεκανέας με το γελοίο μουστάκι: έπαιζε με τις ώρες πάνω από τους χάρτες με τα κόκκινα και τα μπλε μολύβια, εμποδίζοντας τους επαγγελματίες να κάνουν τη δουλειά τους, κινούμενος με «καύσιμο» τα φαρμακευτικά κοκτέιλ που του χορηγούσε καθημερινά με ενέσεις ο τσαρλατάνος δόκτωρ Μορέλ.

Φαντάζομαι ότι οι οπαδοί του καθεστώτος Πούτιν, που δίνουν τόση σημασία στην «αποναζιστικοποίηση», καταλαβαίνουν κιόλας πόσο επικίνδυνος είναι αυτός ο δρόμος, όπως επίσης και πού καταλήγει: Σε ένα μπούνκερ με μια αμπούλα υδροκυανίου ανάμεσα στα δόντια και μια σφαίρα στο κρανίο. (Ελπίζω τουλάχιστον να σκεφθεί να αποκαταστήσει την Αλίνα Καμπάεβα πριν από το τέλος, όπως ο έκανε ο Χίτλερ με την Εύα Μπράουν…) Οπωσδήποτε θέλει προσοχή η κατάστασή του, γι’ αυτό και θα έλεγα σε όσους τον αγαπούν και τον νοιάζονται, π.χ. στη Μαρία Ζαχάροβα, να μη διστάσουν να τον ξυπνήσουν αν συμβεί κάτι αναπάντεχο στο μέτωπο σε ακατάλληλη ώρα. Μην πάθουν ό,τι και οι Γερμανοί με την απόβαση στη Νορμανδία, που περίμεναν να πάει μεσημέρι, για να ξυπνήσει μόνος του ο Φύρερ και να τον ενημερώσουν για την απόβαση, επειδή μόνον αυτός μπορούσε να παίζει με τα τανκς…