Προσομοίωση

Χθες είχαμε την τέταρτη κατά σειρά δημοσκόπηση μετά το Πάσχα. Alco (5/5), GPO (10/5), Pulse (12/5) και Opinion Poll (17/5).

Κι άλλη μια φορά καταλήγουμε «στα ίδια Παντελάκη μου, στα ίδια Παντελή μου».

Η κυβέρνηση διατηρεί ένα προβάδισμα της τάξεως των 10 μονάδων (μάλλον το διευρύνει κιόλας…), ο Τσίπρας υπολείπεται δραματικά του Μητσοτάκη και γενικά μπαίνουμε στο καλοκαίρι περίπου με τους συσχετισμούς που αποχαιρετήσαμε το προηγούμενο.

Για την ακρίβεια, οι συσχετισμοί παραμένουν ουσιαστικά αμετάβλητοι εδώ και τρία χρόνια. Από τις ευρωεκλογές του 2019.

Αυτό φυσικά κάτι λέει για την κυβέρνηση. Παρ’ όλες τις τιριτόμπες διαθέτει ακόμη ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο.

Λέει όμως κάτι και για την αξιωματική αντιπολίτευση. Πως παρά την καθημερινή αλλοφροσύνη της κινείται στο περιθώριο των πολιτικών πραγμάτων. Μόνοι τους φωνάζουν, μόνοι τους τα ακούν.

Δεν θα αναλύσω το γιατί. Προφανώς ο κόσμος ψάχνει σήμερα κάτι περισσότερο από μια διαρκή φασαρία. Και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει καταφέρει να υιοθετήσει μεθόδους και συμπεριφορές προσαρμογής σε μια κανονικότητα.

Αλλωστε η κανονικότητα δεν ευνοεί γενικά την Αριστερά – το ξέρει και η Αχτσιόγλου. Και δεν την ευνοεί επειδή παραμένει δυστυχώς ένα παλαιό προϊόν αναχρονιστικών αντιλήψεων, κατάλοιπο μιας ταραγμένης περιόδου.

Ετσι εξηγείται όμως η περιορισμένη απήχηση των διαδικασιών του ΣΥΡΙΖΑ και της επανεκλογής του Τσίπρα.

Οπως επίσης εξηγείται και η πραγματική στόχευση αυτών των διαδικασιών. Εψαχναν απεγνωσμένα μια νίκη ακόμη και σε προσομοίωση.

Διότι ούτε η αείμνηστη «προοδευτική διακυβέρνηση» ενδιαφέρει κανέναν, ούτε κανείς πιστεύει στην «πρώτη θέση στις εκλογές» που υπόσχεται ο Τσίπρας, ούτε καν η εκδίωξη του Μητσοτάκη δεν περνάει από το χέρι τους και το ξέρουν.

Μοναδική στόχευση είναι η διατήρηση του Τσίπρα και των συνεργατών του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρά την (κατά πάσα πιθανότητα) διπλή ήττα που θα ακολουθήσει.

Δεν θα είναι εύκολο αλλά προφανώς έχουν κάθε λόγο να το προσπαθήσουν.

Οσοι λοιπόν ερμηνεύουν τις διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ ως άνοιγμα στην κοινωνία δεν έχουν καταλάβει μία. Στην πραγματικότητα είναι άμυνα πιο σκληρή κι από το κατενάτσιο του Χελένιο Χερέρα.

Γι’ αυτό οι ανοίκειες, ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο, επιθέσεις που δέχεται ο Ανδρουλάκης από το περιβάλλον Τσίπρα – τον θεωρούν μετεκλογικό αντίπαλο.

Γι’ αυτό μια ρητορική που κινείται ανάμεσα στον παροξυσμό και την υστερία. Με τον Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι ο Πρωθυπουργός «έχει κάνει τη χώρα διεθνώς ρεζίλι» (16/5).

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσει κανείς μια τέτοια ανακοίνωση.