Περιφρονώντας τους θεσμούς

Χθες, είχε εσωκομματικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Ως το βράδυ, οι οργανώσεις πάλευαν με τους εαυτούς τους να πιάσουν τον στόχο, να ξεπεράσουν αρκετά τους 100.000 ψηφοφόρους. Με δεδομένο ότι ο αρχηγός είναι δεδομένος, αφού δεν υπάρχει εσωκομματική αντιπολίτευση που θα σκεφτόταν να διεκδικήσει μερίδιο της εσωκομματικής εξουσίας, τα προβλήματα ήταν άλλα. Πώς το δεύτερο σε ποσοστά κόμμα της χώρας, που κάθε τρεις και λίγο προσπαθεί να πείσει ότι είναι το κόμμα που επιστρέφει, μπορεί να έχει λιγότερους ψηφοφόρους από όσους καταγράφηκαν στην αντίστοιχη εσωκομματική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ (σε σχέση με την εκλογή της περασμένης εβδομάδας ψήφισαν περίπου 30.000 λιγότεροι, σε σχέση με την εκλογή αρχηγού τον προηγούμενο Δεκέμβριο πήγαν περίπου οι μισοί). Πώς ένας πολιτικός όπως ο Τσίπρας, που ποτέ δεν έχει εσωκομματικό αντίπαλο και πάντα εκλέγεται με ποσοστά Μπρέζνιεφ, λες και είναι αρχηγός κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης, μπορεί να συνεχίσει να ζητάει υποταγή των μελών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ τη στιγμή που οι ψήφοι προς το κόμμα του είναι λιγότερες από τις ψήφους που προσήλθαν για να στηρίξουν αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ;

Ο πανωλεθρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, σχετικοποιείται ακόμα περισσότερο αν συνυπολογιστούν ορισμένα φάλτσα της ψηφοφορίας, που εξαρχής επιτρέπουν αμφισβητήσεις για το κύρος της διαδικασίας, για την αξιοπιστία της, άρα και για την αξιοπιστία του αποτελέσματος που παρουσιάστηκε χθες αργά το βράδυ (κι αυτό δεν προκύπτει μόνο από την ψήφο στα 15, ούτε από το γεγονός ότι είχαν μείνει ανοιχτά εκλογικά τμήματα και μετά τις εννιάμισι το βράδυ – για αρχηγό κόμματος ψήφιζαν ή για κυλικειάρχη;).

Προσωπικώς, αυτές οι αμφιβολίες μου γεννήθηκαν διαβάζοντας στην κομματική «Αυγή» ένα ρεπορτάζ για το πώς θα ψήφιζαν οι κάτοικοι εξωτερικού (δημοσιεύτηκε διαδικτυακά στις 14/5/22, ώρα 20.26). Σύμφωνα μ’ αυτό, οι κάτοικοι εξωτερικού που δεν είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και επιθυμούσαν να λάβουν μέρος στη διαδικασία, μπορούσαν να στείλουν σε μια συγκεκριμένη ηλεκτρονική διεύθυνση έως χθες το απόγευμα στις 4.00 το ονοματεπώνυμό τους, τη χώρα απ’ όπου ψήφιζαν, ένα τηλέφωνο και το email τους.

Πώς άραγε οι συγκεκριμένοι όροι συμμετοχής διασφαλίζουν το αδιάβλητο της εκλογικής διαδικασίας; Πώς ελέγχεται το αξιόπιστο του ονόματος του ψηφοφόρου και του δικαιώματός του στην ψήφο; Δεν θα έπρεπε, π.χ., να δηλώνεται η ηλικία του; Σε κάθε περίπτωση, οι όροι που ετέθησαν δεν είναι αναγκαίοι και ικανοί για να προστατεύσουν τη νομιμότητα της ψηφοφορίας. Κατανοώ ότι η οργανωτική επιτροπή το μόνο που επιδίωξε ήταν πάση θυσία να αυξηθεί ο αριθμός των ψηφοφόρων, διακυβεύοντας όμως έτσι την εγκυρότητα των διαδικασιών. Αξίζουν μερικές τέτοιες αλχημείες την αμφισβήτηση του κύρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Δεν φοβούνται αύριο μη γελάει ο κόσμος;

Η αλχημεία αυτή, μάλιστα, εκθέτει περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ αν ανακαλέσει κανείς τη στάση του κόμματος στο νομοσχέδιο για την ψήφο των απόδημων Ελλήνων στις εκλογές – όταν και με τις ψήφους της αξιωματικής αντιπολίτευσης απορρίφθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών για τη διευκόλυνση των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους αποδήμων. Υπενθυμίζω ότι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με το ΚΚΕ και το κόμμα Βαρουφάκη) δεν ψήφισε ώστε οι απόδημοι να συμμετέχουν στις εθνικές εκλογές από τον τόπο κατοικίας τους. Ο,τι ισχύει για το κόμμα με τεράστια χαλαρότητα, δηλαδή, δεν ισχύει στην εκλογική διαδικασία. Σε τόση υπόληψη έχουν τους θεσμούς στον ΣΥΡΙΖΑ!

Αλλά ο σεβασμός στους θεσμούς είναι σεβασμός του πολιτεύματος. Κι η εκλογή του προέδρου ενός κόμματος δεν είναι υπόθεση μιας παρέας. Είναι συστατικό στοιχείο της λειτουργίας της δημοκρατίας.

Δεν δικάζει ο όχλος
Η κατάρρευση του κατηγορητηρίου κατά κατηγορηθέντων ως βιαστών νεαράς, στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο της Πρωτοχρονιάς, συνοδεύει την κατάρρευση μιας συλλογικής υστερίας που, στο όνομα του προοδευτισμού μάλιστα, απαιτούσε το λιντσάρισμα των κατηγορηθέντων, μάλιστα με επιπλέον των καταγγελιών στοιχείο ότι οι θεωρούμενοι βιαστές ήταν γόνοι πλούσιων οικογενειών!
Πού είναι σήμερα όλοι αυτοί οι διαδηλωτές, τι έγινε η οργή τους, τι απέγιναν τα πύρινα μηνύματά τους στα κοινωνικά δίκτυα και τα εξίσου πύρινα άρθρα όσων δεν κατανοούν ότι στο κράτος δικαίου η δικαιοσύνη δεν απονέμεται διά βοής; Οτι το λιντσάρισμα δεν δικαιολογείται ούτε όταν το κάνουν «τα κινήματα» ή οι πλειοψηφίες. Η καταγγελία ενός βιασμού, ασφαλώς βδελυρού εγκλήματος, δεν καταργεί τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο καταγγελθείς δεν καθίσταται ένοχος ερήμην της διαδικασίας που προβλέπεται. Στο κράτος δικαίου, το τεκμήριο της αθωότητας δεν ανατρέπεται.
Το τεκμήριο της αθωότητας αποτελεί δικαίωμα κάθε υπόπτου και κάθε κατηγορουμένου (ή και του απλώς υπόπτου). Το κράτος και οι δημοσιολογούντες του Τύπου έχουν (έχουμε) υποχρέωση σεβασμού του – εκτός των άλλων και διότι δεν πρέπει να επηρεάζονται από την κοινή γνώμη τα όργανα απονομής της δικαιοσύνης. Μόνο έτσι η κοινωνία μας δεν θα γίνει ζούγκλα.