Γιουροβίζιον, περηφάνια και προκατάληψη

Κάθε χρόνο, γύρω στα μέσα Μαΐου, επικαιροποιείται ένας πολύ σίγουρος τρόπος για να δηλώσεις ότι εσύ είσαι από «άλλο υλικό», δεν έχεις σχέση με το «αγριεμένο πλήθος» και την τρε μπανάλ αισθητική του. Δηλώνεις περισπούδαστα, περίτρανα και μεγαλοφώνως (τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι οι, κατά φαντασία, ντουντούκες της εποχής μας) ότι εσύ δεν αντέχεις αυτό το ευτελές πανηγυράκι της Γιουροβίζιον, ξεπερνά τα όρια και τις ανοχές σου, το προσπερνάς, τινάζεις πίσω τα μαλλιά σου (ανεξαρτήτως φαλάκρας ή αραίωσης) και τραβάς ντουγρού για το Σουσουδιστάν που έχεις δηλώσει ως τόπο μόνιμης κατοικίας. Ναι, εντάξει, υπάρχουν άνθρωποι που όντως δεν βλέπουν Γιουροβίζιον διότι βαριούνται, έχουν αδυναμία συγκέντρωσης, αγχώνονται με τις ψηφοφορίες ή δεν τους αρέσει αυτού του είδους η μουσική (που δεν πρόκειται περί συγκεκριμένου «είδους» αφού ο όρος «γιουροβιζιονικό τραγούδι» έχει πάψει να υφίσταται από τότε που κέρδισαν οι Lordi). Αυτοί όμως δεν έχουν την ανάγκη να το διαλαλήσουν ή να περιφέρονται, διαδικτυακά, από προφίλ σε προφίλ εκφράζοντας τον ελιτίστικο – λέμε τώρα – αποτροπιασμό τους. Προχωρημένη άνοιξη είναι, λοκντάουν δεν έχουμε, βγαίνουν μια ωραία βόλτα, πίνουν καμιά μπιρίτσα κι από ‘δω παν’ κι οι άλλοι.

Πάμε τώρα στα προχθεσινά. H EBU, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ενωση που είναι υπεύθυνη για τη Γιουροβίζιον, υπήρξε, νομίζω, ο πρώτος τόσο μεγάλος φορέας που, αμέσως μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, πήρε σαφή θέση και απέπεμψε τη Ρωσία από τον διαγωνισμό. Θυμάμαι τα γελαστικά σχόλια ότι και καλά τρόμαξε η Ρωσία και σιγά το κακό που της έκαναν και άλλα τέτοια. Ε, τι να κάνουμε βρε αγωνισταράδες. Αυτό μπορούσε η EBU, αυτό έκανε. Πάντως δεν υποστήριξε ούτε, γενικά, τον άνθρωπο ούτε, αόριστα, την ειρήνη. Η θέση της είχε «ονοματεπώνυμο».

Και έφτασε η εβδομάδα των ημιτελικών και του διαγωνισμού. Με μια προδιαγεγραμμένη νίκη της Ουκρανίας. Είχε το καλύτερο τραγούδι ή την καλύτερη σκηνική παρουσία; Δεν έχει σημασία στις παρούσες συνθήκες. Ναι αλλά, υποτίθεται, ότι είναι διαγωνισμός τραγουδιού, κοινό και επιτροπές πρέπει να ψηφίζουν το καλύτερο τραγούδι και μπλα μπλα μπλα. Δεν νομίζω ότι απειλείται το μέλλον της ευρωπαϊκής μουσικής επειδή, μια χρονιά, θα ψηφίσουν συμβολικά στη Γιουροβίζιον. Ούτε θα πέσει σε κατάθλιψη η Ισπανίδα Φουρέιρα επειδή οι ψήφοι δόθηκαν για να τιμήσουν έναν λαό που, εδώ και τρεις μήνες, επαναπροσδιορίζει τη χαμένη τιμή του ηρωισμού.

Το «ελληνικό αίνιγμα»

Προχθές το βράδυ έγινε το μεγαλύτερο, άτυπο, δημοψήφισμα επί ευρωπαϊκού εδάφους (με τη φιλική συμμετοχή Ισραήλ και Αυστραλίας) όσον αφορά την εισβολή στην Ουκρανία. Και έδωσαν το μήνυμα. Πριμοδότησαν, όπως μπορούσαν, τους Ουκρανούς και τον αγώνα τους. Ολοι; Σχεδόν. Από τις 39 χώρες που μπορούσαν να ψηφίσουν στο televoting την Ουκρανία, οι 28 της έδωσαν δωδεκάρι. Οκτώ (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) δεκάρι. Η Σερβία, όπου γίνονται διαδηλώσεις υπέρ του Πούτιν, επτά, Βόρεια Μακεδονία και Μάλτα οκτώ – ας μην πω για κάποια απ’ το χωριό, δεν την ξέρεις, που θέλει να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει.

Η ελληνική επιτροπή όμως είχε εντελώς άλλη γνώμη. Η πρόεδρός της τραγουδίστρια Βικτώρια Χαλκίτη (που πριν από μερικά χρόνια δεν κατάφερε να περάσει, στα ελληνικά προκριματικά, για τη Γιουροβίζιον), ο creative director (and whatever means that) Δημήτρης Μασούρας, η τηλεοπτική παραγωγός Ελλη Καρβώνη, η παραγωγός ραδιοφώνου Χριστιάννα Δανέζη και ο music expert (και ξανά whatever means that) Νίκος Αντωνίου έκριναν ότι το καλύτερο τραγούδι που ακούστηκε επί σκηνής ήταν αυτό του Αζερμπαϊτζάν. Θα θεωρήσω εντελώς τυχαίο ότι η συγκεκριμένη χώρα θεωρείται, για να το πω κομψά, ο «πράκτορας της Ρωσίας» στη Γιουροβίζιον. Το ότι όμως το τραγούδι των Αζέρων ήρθε 16ο στην τελική κατάταξη και δεν ψηφίστηκε καθόλου από τον κόσμο στην Ελλάδα, δεν με πείθει και τόσο πολύ για τα κριτήρια της επιτροπάρας μας.