Τα νούμερα μετράνε {CR}στην πολιτική

Οι Αγγλοι λένε ότι υπάρχει σιγουριά στους αριθμούς. Οι Ινδοί διατείνονται πως μερικές φορές ένα κι ένα κάνει έντεκα. Για τους πολιτικούς που μετράνε τις ψήφους στις ανοιχτές εκλογικές διαδικασίες των κομμάτων τους η μία λαϊκή σοφία δεν αναιρεί την άλλη. Τα απόλυτα νούμερα της συμμετοχής στην ανάδειξη ενός αρχηγού από τη βάση ή στα εσωτερικά δημοψηφίσματα προσφέρονται για τόνωση της κομματικής αυτοπεποίθησης, ενώ ταυτόχρονα έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν απροσδόκητα αποτελέσματα – είτε στους ίδιους τους διοργανωτές τους πολιτικούς φορείς, είτε στους αντιπάλους αυτών. Ωστόσο, όποιοι κουβαλούν την εμπειρία που θα αποκτήσει για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ αύριο λένε πως όσο περισσότερα ψηφία έχουν οι αριθμοί των ψηφισάντων που ανακοινώνουν οι κομματικές έδρες το βράδυ της εσωκομματικής κάλπης, τόσο μεγαλύτερα είναι τα οφέλη για το κόμμα, επικοινωνιακά αλλά κι οργανωτικά.

Η σημασία τους για το προφίλ που προσπαθούν να φιλοτεχνήσουν τα κόμματα είναι αυταπόδεικτη μέχρι και για εκείνους που δεν έχουν ακαδημαϊκές περγαμηνές στο πολιτικό μάρκετινγκ. Οι ουρές έξω από τα εσωκομματικά παραβάν ρετουσάρουν την εικόνα τους, ενώ η χαμηλή προσέλευση στέλνει το μήνυμα μιας πολιτικής δύναμης περίκλειστης κι αδιάφορης στους πολίτες.

Οι κεντροαριστερές κάλπες είναι το πιο ενδεικτικό παράδειγμα της επικοινωνιακής επίδρασης τέτοιων διαδικασιών στο κομματικό brand. Πριν από την προηγούμενη Κυριακή, φέρ’ ειπείν, οι διαρροές έθεταν τον πήχη της συμμετοχής στις εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων και μελών των Τοπικών, καθώς και στο δημοψήφισμα για την επιστροφή του πράσινου ήλιου, στα 100.000 μέλη. Οι 179.005 που πήγαν τελικά στα εκλογικά τμήματα παρουσιάζονται από τη Χαριλάου Τρικούπη ως ένδειξη της δυναμικής που αναπτύσσει το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής στον δρόμο προς την εθνική αναμέτρηση. Τη δε Δευτέρα, από το ανδρουλακικό περιβάλλον υποστήριζαν ότι αν είχαν στηθεί διπλάσιες κάλπες ίσως οι εκλογείς να έφταναν τους 230.000.

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΣΙΠΡΑ. Τα νούμερα έχουν αποδειχθεί ανεκτίμητο εργαλείο για τις συγκρίσεις που αρέσκονται να κάνουν οι εμπλεκόμενοι στις κομματικές αντιπαραθέσεις. Οπως, ας πούμε, αναφέρει έμπειρος κεντροαριστερός «τώρα, ακόμη κι αν εκλέξουν τον Τσίπρα 80.000, αν δηλαδή διπλασιάσει τους 40.000 που ψήφισαν για την ανάδειξη των συνέδρων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα φτάνουν για να εμφανιστεί σαν δυνητικός εκφραστής μιας πολιτικής αλλαγής. Πρέπει να αγγίξουν τους 150.000». Για τους λάτρεις των λεπτομερειών: Ο ΣΥΡΙΖΑ αριθμεί 61.600 μέλη, μόνο οι φέροντες κομματική ταυτότητα έχουν δικαίωμα εκλέγειν στην αυριανή «γιορτή», ωστόσο στην αναβάπτιση του προέδρου θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος κι όσοι αποφασίσουν να προστεθούν επιτόπου στους καταλόγους του.

Βέβαια, η αξία των αριθμών στο πολιτικό παιχνίδι της σύγκρισης αναδεικνύεται καθαρότερα από μια άλλη αντιπαραβολή: Αυτή των 211.191 που ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών της Κεντροαριστεράς το 2017 με τους 404.708 που είχαν προσέλθει στις αντίστοιχες νεοδημοκρατικές κάλπες τον Δεκέμβριο του 2015. Αιτία; Συνυπολογίζοντας τις προσελεύσεις με τα ποσοστά που είχαν πάρει ΔΗΣΥ, Ποτάμι και ΝΔ στις δεύτερες εθνικές του 2015 είχε φανεί ότι 1 στους 3 κεντροαριστερούς συμμετείχε στην ανάδειξη του αρχηγού όταν η αντίστοιχη αναλογία στους γαλάζιους ήταν 1 στους 4.

Και μάλλον επιβεβαιώνεται από την ανάγκη της Κουμουνδούρου να καταφύγει σε προκαταβολικό damage control προκειμένου να μειώσει τη ζημιά που ενδέχεται να της προκαλέσει η παραβολή του πρόσφατου πασοκικού σκορ με το δικό της. Ο ίδιος ο αρχηγός δήλωσε τη Δευτέρα «δεν μπορούμε να βάλουμε τον πήχη» αφού «είναι μια πρωτόγνωρη για μας διαδικασία», ενώ δύο μέρες αργότερα είπε πως το όριο που πρέπει να υπερβεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό, όχι αριθμητικό. Οφ δε ρέκορντ ως στοίχημα ορίζεται το ποσοστό αύξησης των μελών εκεί όπου ζουν τα λεγόμενα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, καθώς και στην περιφέρεια και τις αγροτικές περιοχές.

ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ. Πέρα από το φαίνεσθαι, «τα νούμερα», επιμένει στέλεχος κόμματος με παράδοση στις εσωκομματικές εκλογές, «δίνουν δύναμη γιατί βοηθούν στη διακλάδωση τόσο στην αυτοδιοίκηση όσο και στους συνδικαλιστικούς κι επαγγελματικούς χώρους». Οπως εξηγεί: «Οσο αυξάνονται μέλη και φίλοι τόσο πληθαίνουν κι οι πιθανότητές σου να χτίσεις σχέσεις με ανθρώπους που έπειτα θα συμβάλουν στις δομές σου». Μπορούν, με άλλα λόγια, να καλλιεργήσουν κουλτούρα συμμετοχής, κι αυτή με τη σειρά της να φτιάξει έναν ισχυρό κομματικό μηχανισμό. Σύμφωνα, μάλιστα, με την ίδια πηγή «είθισται με την πάροδο του χρόνου οι φίλοι του κόμματος να αναβαθμίζουν τη σχέση τους μ’ αυτό, να γράφονται μέλη, εφόσον φυσικά εκείνο επενδύει στην επαφή και την αλληλεπίδραση μαζί τους». Οι αριθμοί, επομένως, κυβερνούν και το κομματικό σύμπαν.