Η απάντηση της Συγκλήτου {LF}του ΑΠΘ στους επαγγελματίες «δικαιωματιστές» του μπάχαλου

Κάθε νοήμων άνθρωπος που παρακολούθησε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Αριστοτέλειο δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται, αν υπάρχει ελπίδα το δημόσιο πανεπιστήμιο να απαλλαγεί κάποτε από το απόστημα της βίας και της ανομίας. Το «δίκαιο» της κουκούλας και της βαριοπούλας αποκηρύσσεται μεν μετά βδελυγμίας από σύσσωμη την πανεπιστημιακή κοινότητα, τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας κι ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων, επιβάλλεται δε με καταστροφική μανία στη δημόσια περιουσία και με μένος εναντίον όσων υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατική νομιμότητα.

Υπάρχει λογική; Υπάρχει ελπίδα; Αρκεί η πολιτική βούληση και συστράτευση των υγιών δημοκρατικών δυνάμεων, ώστε να πάψει ο έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει τα σπασμένα;

Η βιβλιοθήκη στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ θα γίνει, θα ολοκληρωθεί σύμφωνα με τις ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου και τις συμβατικές υποχρεώσεις που ανέλαβε το πανεπιστήμιο. Αυτό που συμβαίνει όμως – όσο υψηλό συμβολισμό κι αν έχει ένας κατειλημμένος επί 34 χρόνια χώρος να αποδίδεται στους νόμιμους χρήστες του για έρευνα και διδασκαλία – δεν αφορά τη βιβλιοθήκη. Το έργο είναι απλώς η πρόφαση για τους «ιδεολόγους» του μπάχαλου, που προσπαθούν να αντισταθούν και να επιβιώσουν μέσα στο πανεπιστήμιο, το οποίο τους αποβάλλει ως ξένο σώμα.

Είναι αναμενόμενο ότι θέλουν να συνεχίζουν να βιοπορίζονται μέσα σε έναν χώρο όπου για δεκαετίες δρούσαν ανενόχλητοι. Είναι ανακούφιση ότι την ώρα που την περασμένη Τρίτη κουκουλοφόροι διέλυαν με μανία την είσοδο του κτιρίου διοίκησης προκαλώντας τρόμο στους ανθρώπους που εργάζονταν μέσα, δεν διαπιστώσαμε κάποιος από τους συνήθεις «δικαιωματιστές» του μπάχαλου να αναζητεί τις κάμερες για να δηλώσει πως τα παιδιά με τις κουκούλες είναι το πρόσωπο της δημοκρατίας.

Υπήρξαν βέβαια ανακοινώσεις πολιτικών φορέων που αναφέρονταν σε προβοκατόρικες καταστροφές στις σχολές, υπονοώντας περίπου ότι οι πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ βρισκόμαστε σε συνεργασία με τους κουκουλοφόρους. Δεν είναι απλά ιδεοληπτική προσέγγιση, δεν υποτιμά απλώς την κοινωνία και την πανεπιστημιακή κοινότητα. Είναι μια βαθιά αντιδημοκρατική στάση, που με όποιο ιδεολόγημα και αν επιχειρεί να ενδυθεί, δεν μπορεί να ξεφύγει από το βασικό ερώτημα: Ποια πλευρά τούς εκφράζει; Τι τους αντιπροσωπεύει; Η δημοκρατική νομιμότητα ή η τρομοκρατία της κουκούλας;

Ανεξαρτήτως αν κάποιος πιστεύει πως η παρουσία των ΟΠΠΙ θα μπορούσε να απαντήσει αποτελεσματικά σε όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες στο πανεπιστήμιο, οφείλει να τοποθετηθεί καθαρά αν βρίσκεται στην πλευρά της Δημοκρατίας, αν συστρατεύεται με όλες τις υγιείς δυνάμεις που υπερασπίζονται τη Δημοκρατία ή ενδυναμώνει και υποθάλπει εκείνους που επιτίθενται στη Δημοκρατία.

Σε ό,τι αφορά την πανεπιστημιακή μας κοινότητα και αναλογιζόμενος την αρρωστημένη κατάσταση που για δεκαετίες παγιώθηκε και εκφύλισε την έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου με τη βάναυση προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, οφείλω να αναγνωρίσω πως αυτό που μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν αδιανόητο έγινε πράξη. Την Τρίτη, μία ακόμη μέρα που πλήγωσε το πανεπιστήμιό μας με επεισόδια και βανδαλισμούς στη δημόσια περιουσία, η Σύγκλητος στάθηκε απέναντι στους κουκουλοφόρους ενωμένη, χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς περιστροφές. Τα μέλη του Σώματος, όποιες πολιτικοϊδεολογικές αναφορές κι αν έχουν, συντάχθηκαν ξεκάθαρα και αποφασιστικά στην πλευρά της δημοκρατικής νομιμότητας, ζητώντας με μία φωνή τη σύλληψη και τιμωρία των δραστών των καταστροφών. Δηλώνοντας πως στέκονται ενωμένα απέναντι στους εχθρούς της Δημοκρατίας.

Ο Νίκος Παπαϊωάννου είναι πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης