Κριτική

Δύο ήταν οι λόγοι για τους οποίους απομακρύνθηκε τον περασμένο Αύγουστο ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Ο ένας ήταν οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού για τις οποίες, ως υπουργός Πολιτικής Προστασίας, έφερε «αντικειμενική ευθύνη». Ο άλλος διατυπώθηκε με αρκετά ασυνήθιστο τρόπο σε κυβερνητικό non-paper: σε ζητήματα ασφαλείας, «δέχθηκε κριτική τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά». Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι υπέρ του. Επιπλέον, είναι λογικό ένα στέλεχος μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης να δέχεται κριτική από τα αριστερά. Αυτό που έκρυβε λοιπόν η συγκεκριμένη φράση ήταν ότι ο προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ υπουργός είχε δυσαρεστήσει τη λαϊκή Δεξιά.

Ο προερχόμενος από το ΚΚΕ διάδοχός του δέχεται κι αυτός κριτική «τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά». Αυτή τη φορά, όμως, δυσαρεστημένη μαζί του είναι η μετριοπαθής, η φιλελεύθερη Δεξιά. Και οι αντιδράσεις του Τάκη Θεοδωρικάκου είναι αψυχολόγητες. Διότι το θέμα δεν είναι τόσο αν κάνει αρκετά για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας στην πρωτεύουσα ή αν ο Κώστας Μπακογιάννης συμφωνεί ή όχι με τις επιχειρήσεις της Ελληνικής Αστυνομίας για την αντιμετώπιση «των παράνομων μεταναστών, του παραεμπορίου και οποιουδήποτε παρανομεί». Το θέμα είναι ότι ο δήμαρχος ζητάει εδώ κι έναν μήνα να συναντήσει τον υπουργό κι εκείνος του συνιστά να αρκεστεί στον «αρμόδιο υφυπουργό» – κατηγορώντας τον μάλιστα εμμέσως ότι προτιμά την κατάσταση ανομίας που επικρατούσε στο παρελθόν.

Αυτή η αντιπαράθεση σίγουρα δεν καθησυχάζει έναν κάτοικο της πρωτεύουσας. Και ο Πρωθυπουργός, που απέκλεισε από την κυβέρνηση έναν από τους εμπειρότερους και ικανότερους πολιτικούς στην εξωτερική πολιτική για να μην κατηγορηθεί ότι ευνοεί την οικογένειά του, δεν μπορεί να παρέμβει για τον ίδιο λόγο.

Αλλά ο Θεοδωρικάκος έχει κι ένα άλλο κοινό στοιχείο με τον προκάτοχό του: αρέσκεται στις βαρύγδουπες εκφράσεις. Και ο Χρυσοχοΐδης τουλάχιστον μπορεί να υπερηφανεύεται ότι επί των ημερών του εξαρθρώθηκε η 17 Νοέμβρη. Ο σημερινός υπουργός, αντιθέτως, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα ούτε μ’ αυτούς που διαφωνούν με την κατασκευή βιβλιοθήκης στα πανεπιστήμια. Ισως θα ήταν καλύτερα, λοιπόν, να λέει λιγότερα και να κάνει περισσότερα. Αντί δηλαδή να δίνει διαβεβαιώσεις για το «φως που θα νικήσει το σκοτάδι», να μελετήσει τους τρόπους με τους οποίους θα αντιμετωπιστούν τα φαινόμενα ανομίας. Κι αυτοί οι τρόποι, δεν θα του το πει δα ένας δημοσιογράφος, δεν περιλαμβάνουν μόνο την καταστολή, αλλά και την οργάνωση, τον σχεδιασμό, την πρόληψη, την αποτροπή.

Οπως περιλαμβάνουν και κάτι στο οποίο απέτυχαν όλοι οι υπουργοί που πέρασαν από αυτή τη θέση: να γίνουν οι δυνάμεις της τάξης ένα σώμα που δεν θα το φοβάται ο πολίτης ούτε θα το αντιμετωπίζει με καχυποψία, αλλά θα του δείχνει εμπιστοσύνη.

Κι αν ο Θεοδωρικάκος ζητούσε συγγνώμη από τον «Ινδιάνο»;