Το τέλος μιας ωραίας φιλίας

Οταν ο δήμαρχος Αθηναίων καταφεύγει στην εσχάτη λύση και δημοσιοποιεί μέσω ραδιοφωνικής συνέντευξης το πρόβλημά του με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τότε έχουμε θέμα. Δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο, που προκάλεσε μια αλυσίδα παρεξηγήσεων, για να καταλήξει σε έναν καβγά, αλλά για απροκάλυπτη σύγκρουση, αν κρίνουμε και από την απάντηση «κύκλων» του υπουργείου στον δήμαρχο.

Να τα πάρουμε από την αρχή. Πρωί πρωί, ο Κώστας Μπακογιάννης βγήκε στο ραδιόφωνο και αξιολόγησε το πρόβλημα παραβατικότητας στην πρωτεύουσα ως «πάρα πολύ μεγάλο». Δεν του χρειάζονται οι στατιστικές, είπε, γιατί περπατά κάθε μέρα και ακούει τον κόσμο. Προσπαθεί εδώ και ένα μήνα – για την ακρίβεια, παρακαλεί, όπως είπε – να τον δεχθεί ο Τάκης Θεοδωρικάκος, που είναι και φίλος του, για να παρουσιάσει τις προτάσεις του Δήμου, αλλά ο υπουργός τον σνομπάρει. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε ο δήμαρχος να παραδέχεται ότι είναι σε «απόγνωση». Βαριά κουβέντα, αλλά τον πιστεύω, γιατί αλλιώς δεν είχε λόγο να βγάλει τα άπλυτα στη φόρα και να εκθέσει την κυβέρνηση ως αδιάφορη στο πρόβλημα παραβατικότητας της Αθήνας.

Προτού συνεχίσω, όμως, με την απάντηση των «κύκλων» Θεοδωρικάκου, επιβάλλεται μία σύντομη παρέκβαση, προκειμένου να συγχαρώ (τρις) τον δήμαρχο που περπατάει κάθε μέρα στην πόλη του. Εύγε, εύγε, εύγε!  Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πώς τα καταφέρνει, με τόσα τραπεζάκια που έχουν κατακλύσει τα πεζοδρόμια επί των ημερών του. Ισως γι’ αυτό κρατιέται τόσο fit…

Στην απεγνωσμένη έκκληση του Μπακογιάννη, ο Θοδωρικάκος απάντησε, διά των «κύκλων» του, με επιθετικότητα που καταπλήσσει. Χωρίς περιστροφές, καταλογίζει στον δήμαρχο ότι διαφωνεί με τις επιχειρήσεις «σκούπα» της Αστυνομίας και καταλήγει ρωτώντας τον αν θέλει ή όχι την εφαρμογή του νόμου στην Αθήνα. Με απλά λόγια, του τη ρίχνει κατευθείαν στο δόξα πατρί. Του επιστρέφουν την καταγγελία περί αδιαφορίας στο πολλαπλό. Φαντάζομαι τον θυμό του Θεοδωρικάκου, αλλά δεν πιστεύω ότι τόσο έντονη αντίδραση εκ μέρους του ήταν εν θερμώ. Οσο για το αίτημα του δημάρχου να συναντηθεί με τον υπουργό, οι άκαρδοι «κύκλοι» υπενθυμίζουν στον δήμαρχιο ότι με τις υποθέσεις του ασχολείται ο υφυπουργός.

Κατόπιν αυτού είναι προφανές ότι μία ωραία φιλία, από αυτές τις αληθινές, βαθιές φιλίες, που μόνο στην πολιτική δημιουργούνται, έχει διαταραχθεί σοβαρά. Δεν μπορώ φυσικά να παρέμβω σε αυτό το ζήτημα, αλλά ούτε και να πάρω θέση επί της ουσίας – προς το παρόν τουλάχιστον. Θέλω μόνο να θέσω υπόψη σας ένα ελαφρυντικό για τον φουκαρά τον υπουργό. Πώς να προλάβει να συναντηθεί με τον Μπακογιάννη, όταν ο υπουργός παίζει κρυφτούλι με τους αναρχικούς στο Αριστοτέλειο, για εκείνη τη ρημάδα τη βιβλιοθήκη, που χτίζεται τις μέρες και μαγαρίζεται τις νύχτες από τους γνωστούς κακοποιούς;

Αστειεύομαι (από απόγνωση, που θα έλεγε ο Μπακογιάννης…) για μια υπόθεση που εξευτελίζει την Πολιτεία και εκθέτει την κυβέρνηση σε μία από τις βασικές εξαγγελίες της: την ασφάλεια στα πανεπιστήμια, κάτι που μπορεί να υπάρξει μόνον αν ξεριζωθούν οι συμμορίες των αναρχικών που δρουν με την ανοχή των πανεπιστημιακών αρχών επί δεκαετίες. Στην αντιμετώπιση αυτού του θέματος, το υπουργείο Παιδείας έχει κάνει άριστη δουλειά, με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, που προσπερνούν την εστία αντίστασης του καθηγητικού κατεστημένου, το οποίο ευθύνεται ίσως περισσότερο και από τους πολιτικούς για αυτή τη θλιβερή μοναδικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων.

Αντιθέτως, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στο συγκεκριμένο ζήτημα υπολείπεται εμφανώς. Η δε περίπτωση της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης στο ΑΠΘ τείνει να εξελιχθεί σε εξευτελισμό για την Αστυνομία, για τον οποίον ευθύνεται ο υπουργός. Διότι εκείνος είναι που κάνει κάθε φορά τις πύρινες δηλώσεις, οι οποίες ανεβάζουν τον πήχη των προσδοκιών, αλλά οι αναρχικοί είναι που τα σπάνε μετά από κάθε υπουργική διαβεβαίωση για το τέλος της ανοχής. Να υπάρχει μερίδιο ευθύνης και για τις πανεπιστημιακές αρχές, που δεν θέλουν μόνιμη παρουσία της Αστυνομίας, επειδή τρομοκρατούνται από τις αριστερές οργανώσεις; Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει. Ομως, αν είναι έτσι, τότε γιατί ο υπουργός σπεύδει να μας διαβεβαιώνει μετά από κάθε επιδρομή των αναρχικών ότι δεν θα ξαναγίνει, αφού δεν εξαρτάται από τον ίδιο και το υπουργείο του;

Οι συμμορίες δεν αντιμετωπίζονται ad hoc, με την Αστυνομία να τρέχει κάθε φορά κατόπιν εορτής και πάντα χωρίς αποτέλεσμα. Για να ξεριζωθούν οι συμμορίες από τα πανεπιστήμια χρειάζονται, πρώτον, η μόνιμη παρουσία  αστυνομικής δύναμης (αυτή που θεσπίστηκε και περιμένουμε να τη δούμε να αναπτύσσεται στα πανεπιστήμια) και, δεύτερον, πραγματικές ποινές στους παραβάτες. Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις…