Γιώργος Παπαγεωργίου

Είμαι ο βασιλιάς των ονείρων. Ή μάλλον τα όνειρα είναι ο βασιλιάς μου. Τα αποζητώ, τα επιδιώκω, έχουν παραπάνω σημασία για μένα από ό,τι θα έπρεπε να έχουν στην πραγματική ζωή. Και αυτό γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει πλέον μεγάλο περιθώριο για όνειρα. Ζούμε στην αποφράδα εποχή της ματαίωσης συνολικά. Ζούμε ως γενιά στην αποτυχία (ή καλύτερα στη μαύρη τρύπα) της σύγχρονης ιστορίας. Μεγαλώσαμε ως παιδιά σε μια ονειροπόλα εποχή για να ενηλικιωθούμε στην κρίση και να δούμε το μέλλον μας να μιζεριάζει στον COVID. Αλλά τώρα δεν θα μιλήσουμε για μιζέριες. Θα μιλήσουμε για όνειρα.

Ενα όνειρο που θα ήθελα να δω, σχεδόν το καλώ, ρε παιδί μου, το προσεύχομαι, ρίχνω στο Σύμπαν ευχή, είναι το εξής: Βρίσκομαι στη θάλασσα, Χαλκιδική, με μια μάσκα, αναπνευστήρα και τον ήλιο να φτιάχνει ψυχεδελικά σχέδια στον βυθό. Ο βυθός φαίνεται πιο απλός, χωρίς προβλήματα, έχει ψάρια, αστερίες και αρκετούς αχινούς. Δεν έχει πολύ κόσμο τριγύρω, κινητά ούτε για αστείο, οι άνδρες φοράνε σπίντο και οι γυναίκες έχουν περμανάντ. Σε κάποια μακρινή καντίνα παίζει UB40 και ναι βρίσκομαι στα 90s.

Με το που βγω από τον βυθό, τρέχω στην καφέ πετσέτα μου, ξαπλώνω στην άμμο και ανασαίνω απλά. Δεν με νοιάζει που καίγεται η πλάτη μου, θα βάλω γιαούρτι μετά. Κάποιοι τύποι παίζουν με ρακέτες, οι γονείς μου είναι εκεί κοντά με φίλους και εγώ ρωτάω τι ώρα είναι γιατί ξέρω ότι το βράδυ παίζει συναυλία με Τρύπες και Ziggy Was στην Επανομή και θέλω να έχω προλάβει να γυρίσω να αλλάξω μέχρι τότε. Με παίρνει ο ύπνος, ξυπνάω όταν ο ήλιος έχει φύγει από πάνω μου και μπαίνουμε στο Honda του μπαμπά για την επιστροφή στη Θεσσαλονίκη. Φτάνουμε μετά από κίνηση στην είσοδο της πόλης κοντά στη Βούλγαρη και παίρνουμε τον δρόμο προς Καλαμαριά. Μπαίνω στο σπίτι, παρατάω τη μάσκα στο γραφείο και μπαίνω στα μπάνιο. Βγάζω άμμο μέσα από το μαγιό, κάνω γρήγορα μπάνιο, ο νεροχύτης βουλώνει με φύκια και πετραδάκια. Βγαίνω όπως όπως, πηγαίνω στο δωμάτιό μου, σεσουάρ στα μαλλιά, μαύρο μπλουτζίν, τσιγάρα σε μαλακό πακέτο στην κωλότσεπη, τζελ στα μαλλιά, καρφάκια εννοείται, κρίκος στα αφτί, γουόκμαν, κασέτα, κλειδιά, «μαμά, θα αργήσω».

Στο λεωφορείο αγνοούμε τον εισπράκτορα, μπαίνουμε από τη μέση, καθόμαστε και σχολιάζουμε αυτούς που μας κοιτάζουν, ο φίλος μου ο Γιώργος στρώνει την αλογοουρά του, κουβέντες και debate για το αν τα Ξύλινα Σπαθιά είναι καλύτερη μπάντα από τις Τρύπες, ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει, σε λίγο φτάνουμε Επανομή.

Κατεβαίνουμε, στρίβουμε τσιγάρα στη διαδρομή, παίρνουμε μπίρες, βρίσκουμε άλλους μαυροντυμένους σαν εμάς, χαιρετούρες, κορίτσια ούτε για δείγμα, μπαίνουμε μέσα.

ΟΙ Ziggy Was αρχίζουν και σύντομα χτυπιόμαστε πάνω κάτω σαν λυσσασμένοι, σχεδόν παίζουμε μπουνιές ο ένας στον άλλο. Οταν πια βγαίνει ο Αγγελάκας έχει βραδιάσει εντελώς, ουρλιάζουμε ότι «είναι ωραία στον παράδεισο» και ξαφνικά όλα γίνονται ένα. Τα πεύκα πίσω από τη σκηνή, η μυρωδιά ιδρώτα, χορταριού και μπίρας, η καμένη μου πλάτη, ο Γιάννης που χορεύει πάνω στη σκηνή γελώντας. Φωνάζουμε γιατί είμαστε νέοι, γιορτάζουμε γιατί είμαστε νέοι, κάνουμε πάρτι γιατί είμαστε νέοι.

Στο σπίτι, μετά το τέλος της συναυλίας, καθόμαστε με τον Γιώργο και χαζεύουμε το απέναντι σουπερμάρκετ περιμένοντας να περάσει η Αγνό και να αφήσει τα καφάσια με τα γάλατα από έξω. Θα κατέβουμε όταν φύγουν και θα κλέψουμε μερικά κακάο. Και θα κοιμηθώ γύρω στις 6 το πρωί, με το όνειρο όταν μεγαλώσω να γίνω ροκ σταρ.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός. Εμφανίζεται με το συγκρότημά του Polkar στον Σταυρό του Νότου, σκηνοθετεί τις παραστάσεις «Δεσποινίς Μαργαρίτα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και «Αυτόχειρας» στο Εθνικό Θέατρο, ενώ έπαιξε και στην τηλεοπτική σειρά «Σκοτεινή θάλασσα» του Mega Channel.