Παραδόσεις

«Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα». Και γυρίσαμε πίσω στο «παλιό σπίτι» του ΠΑΣΟΚ – για να δανειστώ την ιστορική διατύπωση του Λεόν Μπλουμ…

Μια επιστροφή που ήταν πλέον σχεδόν μονόδρομος, παρόλο που καμία επιστροφή δεν είναι απλή υπόθεση.

Ιδίως όταν έρχεται σε συνέχεια μιας διπλής αποτυχίας. Της αποτυχίας του ΠΑΣΟΚ το διάστημα 2009 – 2015 και της αποτυχίας του ΚΙΝΑΛ που ακολούθησε.

Η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Ηλθαν το 2009 στην εξουσία με μια πανίσχυρη πλειοψηφία και τα έκαναν σαν τα μούτρα τους.

Ακόμη κι αν έχουν κάποια ελαφρυντικά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τόσοι ήταν, αυτό μπόρεσαν, εκεί κατέληξαν. Κανείς δεν πηγαίνει σε τέσσερα χρόνια από το 43,92% στο 4,68% αδικαιολόγητα!

Μετά την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΝΑΛ αποτέλεσε μια προσπάθεια ενοποίησης του χώρου της Κεντροαριστεράς.

Σε βάθος πενταετίας τι απέμεινε; Ενα small size ΠΑΣΟΚ.

Η βασική ιδέα δεν ήταν απαραιτήτως κακή αλλά απέτυχε. Το Ποτάμι έφυγε κι ύστερα διαλύθηκε. Η ΔΗΜΑΡ πρώτα διαλύθηκε κι ύστερα έφυγε.

Ο Παπανδρέου επιχείρησε να ξαναμπεί στο παιχνίδι με τα λαμπρά αποτελέσματα που συνηθίζει. Οσοι νταραβεριτζήδες ξέμειναν από τα υπόλοιπα ΔΗΜΑΡ εξαντλήθηκαν στο νταραβέρι.

Από το ΠΑΣΟΚ άλλοι πήγαν δεξιά, άλλοι αριστερά κι άλλοι σπίτι τους. Ακόμη κι ο Ραγκούσης που διεκδίκησε την αρχηγία του ΚΙΝΑΛ κατέληξε βοηθός του Σκουρλέτη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πραγματικότητα το μαγαζί είχε κλείσει εδώ και καιρό. Την Κυριακή με μεγάλη συμμετοχή ο κόσμος της παράταξης επισφράγισε τη χρεοκοπία.

«Πάμε για άλλα» θα κατέληγα. Σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό.

Αρκεί βεβαίως να ξέρουμε για ποια ακριβώς πηγαίνουμε. Η εκλογή του Ανδρουλάκη έδωσε μια δυναμική που φαίνεται να σταθεροποιεί το επανεμφανισμένο ΠΑΣΟΚ στο 13-14% – ποσοστό αξιόλογο αλλά προς το παρόν δημοσκοπικό, άρα διεκδικούμενο…

Και με τα δυσκολότερα να έπονται.

Αφενός επειδή θα πρέπει να μην εκληφθεί η επιστροφή ως αναπαλαίωση. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται σήμερα ένα «νέο ΠΑΣΟΚ» στη θέση του παλιού. Οχι άλλα μνημόσυνα, δηλαδή.

Αφετέρου επειδή αυτό το «νέο ΠΑΣΟΚ» έχει ανάγκη να αναπτύξει μια φυσιογνωμία που να το διαχωρίζει με απόλυτη σαφήνεια και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οχι με νοοτροπία μεζούρας. Αλλά με λογική παρέμβασης.

Δύσκολα πράγματα, θα μου πείτε. Που απαιτούν διαύγεια, ευρηματικότητα, δουλειά και κυρίως μυαλό. Σωστό.

Ακόμη περισσότερο που η παράδοση δεν βοηθάει. Εως τώρα, κανένα μεγάλο κόμμα που κατέληξε μικρό δεν έγινε ξανά μεγάλο.

Αλλά στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, οι παραδόσεις είναι για να σπάνε.