Δεν θα αλλάξει τίποτα

Από την ημέρα που κουκουλοφόροι βανδάλισαν την ανεγειρόμενη βιβλιοθήκη της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) έως χθες, το μόνο αξιομνημόνευτο που μπορεί να επισημάνει κανείς ήταν οι δηλώσεις του αρμόδιου υφυπουργού, Αγγελου Συρίγου. Ο οποίος διαβεβαίωσε ότι «η βιβλιοθήκη στο ΑΠΘ θα ολοκληρωθεί» και, προς τούτο, παρέπεμψε στον πρύτανη του Πανεπιστημίου, Νίκο Παπαϊωάννου, ο οποίος τον διαβεβαίωσε «ότι οι εργασίες για την κατασκευή της βιβλιοθήκης θα προχωρήσουν κανονικά».

Μπορούσε να ισχυριστεί ο πρωτομάστορας του γεφυριού της Αρτας, που έβρισκε κάθε πρωί ερείπιο το γεφύρι του, ότι οι εργασίες θα συνεχιστούν κανονικά; Είναι σχήμα οξύμωρο, προφανώς και δεν μπορούν να προχωρήσουν κανονικά οι εργασίες ενός κτιρίου που έχει γκρεμιστεί. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, οι χτίστες θα ξαναπιάσουν δουλειά και με τη φρούρηση των ΜΑΤ, κάποια στιγμή, αν δεν γίνει καμιά στραβή, το κτίριο θα παραδοθεί. Ωστόσο, η βία στο πανεπιστήμιο θα συνεχίσει να είναι παρούσα.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει πολλά προβλήματα. Αλλά η βία είναι ένα από τα πολλά, και είναι υψηλής προτεραιότητας. Κατά τη γνώμη μου, για έναν ουσιαστικό λόγο: επειδή σήμερα το πανεπιστήμιο λειτουργεί ως φυτώριο κοινωνικοπολιτικής βίας, παράγει στελέχη που εντρυφούν σε αυτή και στη συνέχεια είναι σε εγρήγορση για να την εξαγάγουν στην κοινωνία. Η Αριστερά και κάθε λογής σχήμα που οραματίζεται κάποια επανάσταση, στην ουσία, χρειάζεται ή έστω αποδέχεται τη λειτουργία βίαιων ριζοσπαστικών πυρήνων στα πανεπιστήμια διότι είναι τμήμα της κοσμοθεωρίας της και των πρακτικών της. Τα κομμουνιστογενή και αριστερά κόμματα εδώ αναπαράγονται, το πολιτικό καμάκι έχει γίνει ολόκληρη επιστήμη. Υπάρχουν κομματικοί μηχανισμοί που περιμένουν πώς και πώς να υποδεχτούν τους νέους φοιτητές και, με δέλεαρ την κοινωνική τους ένταξη, να εγγράψουν νέα μέλη, προκειμένου και τα κόμματα να έχουν μέλη και στελέχη αύριο μεθαύριο. Τις τελευταίες δεκαετίες, με την ίδια μέθοδο, αυξάνονται και οι αναρχικές συλλογικότητες.

Τα παραπάνω εξηγούν τη βιαιότητα με την οποία αντιτίθεται η Αριστερά στην εξάλειψη της βίας στα πανεπιστήμια. Αν χαθούν οι φανατικοί και οι έτοιμοι για όλα, θα παρακμάσουν και οι μηχανισμοί τους οποίους αιμοδοτούν. Αλλά είναι αυτό λόγος να υποχωρήσει από τις αρχικές δεσμεύσεις της η κυβέρνηση; Είναι αυτό λόγος να παραιτηθεί το κράτος από την επιβολή του νόμου στα πανεπιστήμια και την τιμωρία των παραβατών του;

Για παράδειγμα, στο ΑΠΘ δεν έχουν να κάνουν με αγνώστους. Τους ξέρουν. Για κάποιους κουκουλοφόρους που συνελήφθησαν σε περασμένη σύγκρουση για το ίδιο θέμα και παραπέμφθηκαν στο αυτόφωρο, που αποφάσισε ποιος ξέρει γιατί να δικαστούν σε τακτική δικάσιμο στο μέλλον, εκκρεμούν δικαστήρια. Κάποιους άλλους τους έχουν μηνύσει φοιτητές που υπέστησαν βία στα περσινά γεγονότα, όταν κουκουλοφόροι βιαιοπράγησαν κατά νεαρών που έπαιζαν ένα παιχνίδι σε αίθουσα του πανεπιστημίου. Επίσης, το πανεπιστήμιο γνωρίζει πρόσωπα που έχουν απειλήσει καθηγητές ή βιαιοπραγούν ανενόχλητα καιρό – και ποτέ δεν εφαρμόστηκαν πειθαρχικά μέτρα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η αφαίρεση της φοιτητικής ιδιότητας.

Ξέρω. Η σοβαρή αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων έχει συνέπειες. Ποιος θέλει να αναμετρηθεί μ’ αυτές; Ποιος έχει διάθεση για συγκρούσεις, για ξεβόλεμα; Από το σημείο αυτό αρχίζει το πρόβλημα της ατολμίας της πολιτικής στην Ελλάδα: κανείς δεν θέλει να αναμετρηθεί με τις συνέπειες μιας πολιτικής ρήξεων. Γι’ αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα.