«Κανονικότητα είναι και το να εθελοτυφλούμε»

Μια κραυγή για τον αβίωτο βίο. Μια ελεγεία για τη ζωή και τον κώδικα τιμής του περιθωρίου. Μια τρυφερή ματιά πάνω στην ηθική που «είναι ένα πράγμα ανάλογο με το λούκι στο οποίο έχεις πέσει». Ενα εμβληματικό έργο του νεοελληνικού θεάτρου. Ολα αυτά μαζί και ξεχωριστά είναι «Ο φονιάς» του Μήτσου Ευθυμιάδη που παίζεται έως τις 15 Μαΐου στο θέατρο Βικτώρια σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου. Η παράσταση, τοποθετημένη δραματουργικά στη δεκαετία του 1970 σε ένα μικροαστικό σπίτι, αναδεικνύει τις προσπάθειες τεσσάρων προσώπων, θυτών και θυμάτων, να υπάρξουν μέσα σε μια ηθικά διεφθαρμένη κοινωνία. «Με συγκινεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει ο Ευθυμιάδης αυτούς τους ανθρώπους, που ουσιαστικά είναι έξω από τη ζωή. Είναι ένας κόσμος της φυλακής, αλλά στο τέλος αντιλαμβάνεσαι ότι έχουν μια ηθική πιο ισχυρή από τη δική μας “κανονικότητα”. Σκύβει με πολλή αγάπη ο συγγραφέας πάνω σε αυτό το θέμα» αναφέρει στο «ΝΣυν» ο Αντώνης Αλεξίου, ο οποίος πρωταγωνιστεί δίπλα στους Τζώνυ Θεοδωρίδη, Γιώργο Χριστοδούλου και Λουκία Παπαδάκη. «Το έργο επίσης καταπιάνεται και με την κανονικότητα τη δική μας που τελικά είναι σαν να εθελοτυφλούμε, σαν να βάζουμε το κεφάλι μας στην άμμο και να αδιαφορούμε για τα θέματα και τα προβλήματα».

Στην παράσταση υποδύεται τον φαινομενικά καθωσπρέπει Γιάννη, ο οποίος δεν έχει επαφή με ό,τι συμβαίνει γύρω του. «Είναι διαρκώς σε μια απορία, εκφράζει αυτό που είμαστε απ’ έξω. Και που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή, ενώ δεν έχουμε ψάξει σε βάθος» τονίζει ο ηθοποιός, που είχε την ευκαιρία να εμβαθύνει στον ρόλο του αφού λόγω των αναβολών που επέφερε η πανδημία πέρασε έξι μήνες δουλεύοντάς τον. «Η προετοιμασία ήταν σημαντική όλους αυτούς τους μήνες που δουλέψαμε. Και κυρίως η προετοιμασία πριν την παράσταση, που θα κάνω τις ασκήσεις μου και θα φέρω στο μυαλό μου το έργο, τον ρόλο» παραδέχεται ο πρωταγωνιστής, ο οποίος επιστρέφει στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν όπου δούλεψε για χρόνια.

«Η ατμόσφαιρα του Θεάτρου Τέχνης περιείχε αυτή την προετοιμασία και τη δυσκολία του να φτάσεις στο αποτέλεσμα. Ο Κουν έλεγε: “Θες να πας να βάλεις νερό στη βρύση; Βάλε εμπόδια”. Γιατί πρέπει να έχει δράση. Το θέατρο είναι δράση. Δεν δεχόταν ποτέ το θεωρητικό κομμάτι. Και αυτό είναι ένα θέατρο πραγματικά με δράση, γιατί το νιώθει και το κοινό αυτό. Συγκεντρώνεται πάρα πολύ γιατί δεν ξέρει την επόμενη στιγμή τι θα συμβεί. Εχει μια σταδιακή κορύφωση το έργο μέχρι τη λύση του δράματος. Γιατί σίγουρα είναι δράμα. Υπάρχουν κάποιες στιγμές χαλάρωσης με ψήγματα γέλιου. Αυτό το πικρό, το δύσκολο γέλιο. Αλλά η κορύφωσή του έχει πολύ ενδιαφέρον. Μεγάλος μάστορας, ο Ευθυμιάδης. Δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς, είχε κι άλλα να δώσει. Θυμάμαι στο Θέατρο Τέχνης ήταν από τους εμβληματικούς συγγραφείς» καταλήγει ο Αντώνης Αλεξίου.