Η δικαστική απόφαση για ένα απεχθές έγκλημα

Πριν από λίγες ημέρες εξεδόθη η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών που αφορούσε τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου 33 χρονών (του Ζακ Κωστόπουλου) που είχε πεθάνει το 2018 στο κέντρο της Αθήνας κάτω από σοκαριστικές συνθήκες. Και είναι σίγουρο ότι το τηλεοπτικό υλικό με τα αλλεπάλληλα σφοδρά χτυπήματα εναντίον του παραπάνω νεαρού που προσπαθεί να διαφύγει από το κοσμηματοπωλείο θα στοιχειώνει το υποσυνείδητο όλων μας για αρκετό καιρό. Και βεβαίως μιλάμε για ένα άτομο το οποίο είχε ζήσει μέσα στην υπαρξιακή του ετερότητα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της σύντομης ζωής του (και όλοι θα πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα που χαρακτηρίζει κάποιους συνανθρώπους μας).

Επιπλέον είναι ήδη γνωστό ότι το ανωτέρω Δικαστήριο (στο οποίο συμμετέχουν και λαϊκοί δικαστές) επέβαλε στον κοσμηματοπώλη και τον «μεσίτη» (για τα ανηλεή χτυπήματα που είχαν επιφέρει στον παραπάνω νεαρό) την ποινή των 10 ετών κάθειρξης, δηλαδή τη μέγιστη ποινή που προβλέπει για το έγκλημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης το άρθρο 311 του Ποινικού Κώδικα. Χωρίς μάλιστα να δώσουν οι δικαστές ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση ή να αποδεχθούν κάποια άλλη ελαφρυντική περίσταση (με αποτέλεσμα ο ένας τουλάχιστον εκ των καταδικασθέντων να εκτίνει άμεσα την ποινή του στη φυλακή). Υπό το πρίσμα αυτό θα ήθελα να διατυπώσω κάποιους σύντομους προβληματισμούς μου σε νομικό και κοινωνιολογικό επίπεδο για την υπόθεση τούτη.

Σε νομικό επίπεδο θα ήθελα να αναφέρω το εξής: Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών με την απόφασή του τιμώρησε τον κοσμηματοπώλη και τον «μεσίτη», αποδεχόμενο ότι και οι δύο είχαν «ενδεχόμενο δόλο» για το έγκλημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης. Ή όπως είπε ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του, «αν και είδαν ότι εντός του κοσμηματοπωλείου βρισκόταν (ο Ζακ Κωστόπουλος) σε κατάσταση πανικού, αν και είδαν ότι αιμορραγούσε, αν και γνώριζαν ότι μπορούσαν να προκαλέσουν τον θάνατο του παθόντος, έδρασαν απερίσκεπτα και έπληξαν τον παθόντα…».

Ωστόσο αναρωτιέμαι το εξής: Με ποια ειδική αιτιολογία αποκλείστηκε από το παραπάνω δικαστήριο ο προβληθείς ισχυρισμός ότι οι καταδικασθέντες είχαν διαπράξει με ενδεχόμενο δόλο το έγκλημα της ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑΣ του άρθρου 299 του Ποινικού Κώδικα; Οταν μάλιστα και οι δύο καταδικασθέντες είχαν χτυπήσει με σκληρά χτυπήματα στον λαιμό τουλάχιστον 8 φορές τον παραπάνω άτυχο νεαρό (όπως προκύπτει από το αποδεικτικό υλικό); Και πόσες άραγε φορές είναι απαραίτητο να χτυπηθεί ένα θύμα, ώστε να γίνει δεκτό ότι ο δράστης αποδεχόταν – ως ενδεχόμενο – τον θάνατό του;

Επίσης αναρωτιέμαι με ποια ιατροδικαστικά ευρήματα και με ποιους δικανικούς συλλογισμούς θεωρήθηκε ότι μόνο τα αιματηρά χτυπήματα των δύο δραστών είχαν επιφέρει αιτιωδώς τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου και όχι και κάποια από τα χτυπήματα των αστυνομικών (οι οποίοι απαλλάχθηκαν εντελώς); Θα περιμένουμε λοιπόν την αιτιολογία της ανωτέρω απόφασης!

Ο,τι και να πούμε πάντως σε κοινωνιολογικό επίπεδο, η ιστορία τούτη αποτυπώνει την πλήρη αξιακή μας έκπτωση. Γιατί; Γιατί κάποιοι άνθρωποι με μια υπαρξιακή ιδιαιτερότητα ή με προβλήματα (:χρήστες) ζουν εγκαταλειμμένοι από το κράτος – ως παρίες – στο κέντρο της Αθήνας ή άλλων μεγάλων πόλεων και αυτό δημιουργεί εκρηκτικά προβλήματα ανασφάλειας και στους υπόλοιπους πολίτες. Και έτσι οδηγούμαστε σταδιακά στην ανομία και το χάος που «σπρώχνουν» κάποιους στην ολέθρια αυτοδικία! Και αυτό είναι ντροπή για τη χώρα μας!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής Νομικής Σχολής του ΑΠΘ