Ο,τι δεν ξέρεις δεν σε πειράζει

Ο «πρόλογος» της ιστορίας του Ματίας Αλμέιδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν διαφέρει σε τίποτα από όλους όσους έχουμε «διαβάσει» στο παρελθόν, στις ιστορίες άλλων προπονητών που αφίχθηκαν ως λυτρωτές. Το πρόβλημα, όμως, δεν ήταν ποτέ οι πρόλογοι, αλλά οι επίλογοι.

Τα κριτήρια που οδήγησαν στην πρόσληψη του Αλμέιδα από την ΑΕΚ τα γνωρίζει μόνο η ηγεσία της. Το αν θα δικαιωθεί για την επιλογή θα φανεί πολύ σύντομα. Προς το παρόν υπάρχουν μόνο χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, ενθουσιασμός, επισκέψεις στην «Αγια-Σοφιά», σχέδια επί χάρτου, φημολογίες για μεταγραφές, όνειρα για δημιουργία μεγάλης ομάδας. Ο,τι δηλαδή θα συνέβαινε αν στη θέση του Αλμέιδα ήταν ένας οποιοσδήποτε ξένος προπονητής που δεν είχε εργαστεί ξανά στην Ελλάδα και η απόδοσή του μας ήταν άγνωστη. Γιατί ό,τι δεν ξέρεις δεν σε πειράζει. Ο Αλμέιδα πάντως δεν είναι λευκή περιστερά τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο συνεργασιών. Και τις κόντρες του είχε, και στα δικαστήρια έφτασε, και τους δαίμονές του παλεύει.

Σε επίπεδο απόδοσης, το CV δύσκολα μπορεί να ενθουσιάσει ένα έμπειρο μάτι. Στην καριέρα του ως προπονητής έχει σχεδόν τον ίδιο αριθμό νικών (134) και ηττών (113). Δεν το λες και επιτυχία.

Στους επτά πρώτους αγώνες της φετινής σεζόν που κάθισε στον πάγκο της Σαν Χοσέ, στο MLS, δεν κατάφερε να γευτεί τη χαρά της νίκης – τρεις ισοπαλίες και τέσσερις ήττες. Πέρυσι, με την ίδια ομάδα, είχε περισσότερες ήττες (13) από νίκες (10). Πρόπερσι τα ίδια. Ο μέσος όρος συγκομιδής βαθμών στη μέχρι τώρα πορεία του στους πάγκους είναι μόλις 1,45/αγώνα, που θεωρείται πολύ χαμηλός.

Τι ήταν αυτό λοιπόν που έπεισε την ηγεσία του Δικεφάλου να εμπιστευτεί το τιμόνι της ομάδας σε έναν προπονητή χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές και με έκρυθμο ταμπεραμέντο που μπορεί να λειτουργήσει ως σπίρτο στην μπαρουταποθήκη των ελληνικών γηπέδων; Μακάρι ο Αλμέιδα να διαψεύσει τον ίδιο του τον εαυτό και να βγάλει ψεύτες του αριθμούς. Σπάνια πάντως συμβαίνουν τέτοια θαύματα στο ποδόσφαιρο.