Θαύματα ναι, τυχαία όχι

Θα ήταν ψέματα ακόμη και η υπόθεση να έγιναν όλα ως αποτέλεσμα κάποιας συντονισμένης προσπάθειας. Το να πρόκειται απλά για μια μικρή συνωμοσία του (αθλητικού) σύμπαντος, και αυτό θα ήταν άδικο να το πιστέψει κανείς γιατί ο αθλητισμός ήταν και παραμένει ένα τέτοιο πεδίο ζωής που παρότι δεν του φαίνεται, αφήνει πολύ λίγα πράγματα στην τύχη. Είναι υπόθεση αδιάκοπης προσπάθειας. Ειλικρινούς αφοσίωσης. Τεχνογνωσίας. Στην πραγματικότητα αν προσπαθήσει κανείς να είναι δίκαιος κοιτάζοντας τη λίστα με τα ονόματα των μεγάλων ελλήνων του αθλητισμού τότε και τώρα, θα θυμηθεί πως κάθε ιστορία είναι διαφορετική. Πως κάθε αφετηρία είναι διαφορετική. Θα εντόπιζε όμως κάποια κοινά σημεία. Και σίγουρα θα απέδιδε κάποια credits.

Το θαύμα της φύσης
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο για παράδειγμα είναι ένα ολοκληρωμένο θαύμα της φύσης. Κάποιος που γεννήθηκε για να παίξει μπάσκετ και μάλιστα εκείνο το μπάσκετ που αφορά αποκλειστικά στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ. Από το 2013 όταν πέρασε στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού για λογαριασμό των Μπακς κάνει πράγματα που ήδη τον έχουν αναβαθμίσει στον καλύτερο μη Αμερικανό που έπαιξε ποτέ στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Πάνω από τον Ντιρκ Νοβίτσκι, τον Πάου Γκασόλ, τον Τόνι Πάρκερ, τον Τόνι Κούκοτς, τον Αρβιντας Σαμπόνις, τον Ντράζεν Πέτροβιτς κ.λπ. σε ό,τι αφορά στους Ευρωπαίους. Κοιτάζεις την εξέλιξή του και λες πως δεν είναι κάτι που μπορεί να «οριστεί», πολλώ δε μάλλον να «προγραμματιστεί».

Και ο ένας… στο δισεκατομμύριο
Το γεγονός όμως ότι γεννήθηκε σε μια χώρα με λατρεία για το μπάσκετ, με μεγάλη παράδοση και τελικά «εξειδίκευση» σε αυτό το σπορ σίγουρα τον βοήθησε ουσιαστικά για να βρει τον δρόμο του μια ώρα αρχύτερα. Στην ίδια χώρα που κανείς δεν ξέρει πώς θα ήταν το μπάσκετ αν το 1979 ο Νίκος Γεωργαλής (κατά κόσμον Νίκος Γκάλης) δεν πείθονταν να μπει στο αεροπλάνο για να παίξει μπάσκετ στην πατρίδα των γονιών του. «Νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα, όταν άρχισαν να μου μιλούν για αυτό. Για το ενδεχόμενο να παίξω μπάσκετ στην Ελλάδα. Δεν γνώριζα καν ότι υπάρχει μπάσκετ στην Ελλάδα» έχει παραδεχθεί ο ίδιος σε μια σειρά από συνεντεύξεις του.  Και για όσους τυχόν ακόμη διαφωνούν;  Ας ρίξουν μια ματιά στο Netflix στο αθλητικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «ένας στο δισεκατομμύριο»: Στην κινηματογραφική αποτύπωση της προσπάθειας του πρώτου Ινδού που έγινε ποτέ ντραφτ στο NBA. Του Σάτναμ Σινγκ (Ντάλας Μάβερικς, 2015). Κυριολεκτικά ένας στο δισεκατομμύριο!

Οικογενειακή υπόθεση
Αντίστοιχα αν η Μαρία Σάκκαρη δεν ήταν η κόρη της Αγγελικής Κανελλοπούλου (έφτασε ως το 43 της παγκόσμιας κατάταξης), ή αν ο Στέφανος Τσιτσιπάς δεν ήταν ο γιος της Τζούλια Σαλνίκοβα είναι δεδομένο πως το τένις δεν θα κυλούσε στο αίμα τους: «Πιστέψτε με, ο γιατρός που με βοήθησε να γεννήσω αυτό το παιδί, μου είπε πως ο Στέφανος βγήκε με το χέρι ψηλά, σαν τενίστας!» έχει πει η Τζούλια, υψώνοντας το χέρι της σαν να ετοιμάζεται να κάνει smash. «Πάντα ήξερα ότι θα κάνει κάτι σχετικό με το τένις, αλλά δεν ήξερα τι» πρόσθεσε σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της. Δεν ήταν όμως μονόν θέμα… dna. Ηταν και θέμα εκπαίδευσης. Καθοδήγησης. Ο Στέφανος και η Μαρία πολλά χρόνια πριν εκτοξευτούν στην υψηλότερη αγωνιστική κλίμακα εντάχθηκαν σε κορυφαία προγράμματα στο εξωτερικό. Θυσίασαν πολλά. Και σήμερα απολαμβάνουν τους καρπούς μιας υπόθεσης που έγινε στόχος ζωής. Αν δεν βρίσκονταν από καταβολής τους σε περιβάλλον με τέτοια κατάρτιση γύρω από ένα αντικείμενο που η Ελλάδα επί της ουσίας ακόμη προσπαθεί να το μάθει, κανείς δεν ξέρει τι θα είχε συμβεί…