«Ημασταν όπως ο Αρης του Γκάλη και του Γιαννάκη»!

^«Ξέρετε, καταλάβαμε το μέγεθος του άθλου που πετύχαμε ύστερα από χρόνια και όταν σταματήσαμε το ποδόσφαιρο. Ακόμα και σήμερα, στην Κω όπου βρίσκομαι, με σταματάνε στον δρόμο και μου λένε: “Τι ομαδάρα είχατε, τι μπαλάρα παίζατε”. Αυτή η αγνή αγάπη του κόσμου παραμένει για μένα και τους συμπαίκτες μου το καλύτερο πριμ».

Ο εμβληματικός Γιάννης Βαλαώρας, ο κορυφαίος παίκτης της Λάρισας όλων των εποχών (μέσα από ψηφοφορία) και από τους καλύτερους του ελληνικού ποδοσφαίρου, μοιράζεται με «ΤΑ ΝΕΑ» το θαύμα της Λάρισας, της πρώτης και μοναδικής μέχρι σήμερα ομάδας της περιφέρειας που κατέκτησε το πρωτάθλημα.

Τέτοιες μέρες, πριν από 34 χρόνια, Πρωτομαγιά του 1988 με τη νίκη (1-0) επί του Ηρακλή με το… αεροπλανικό βολ πλανέ του αείμνηστου Γιώργου Μητσιμπόνα στο 87′!

Η «μαγιά» του Κυπέλλου

«Εκείνη η ομάδα που δεν είχε ξεκινήσει τότε, αλλά πιο πριν καθώς είχαμε και την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1985 με το 4-1 επί του πρωταθλητή ΠΑΟΚ, έπαιζε ένα πρωτοποριακό ποδόσφαιρο και είχε μια τρομερή συνταγή. Μας ενδιέφερε πρώτα να απολαύσουμε το παιχνίδι και μετά να νικήσει η ομάδα και στο τέλος θυμόμασταν ότι υπήρχε και κάποιο πριμ. Είχαμε φτιάξει μια ομάδα χάρμα ιδέσθαι και ήμασταν λίγο όπως ο Αρης στο μπάσκετ του Γκάλη και του Γιαννάκη, εκείνη την εποχή όπου όλοι ήθελαν να τον δουν και να τον απολαύσουν. Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη σεζόν σε ένα κρίσιμο παιχνίδι με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη, που νικήσαμε 1-0, την ώρα που κατεβαίνω από το πούλμαν για να μπω στο γήπεδο βλέπω έναν φίλαθλο με κιτρινόμαυρο κασκόλ. Οταν τον ρώτησα τι κάνει εδώ μου απάντησε: “Αεκτζής είμαι, η ομάδα μου παίζει στις Σέρρες, αλλά εγώ ήρθα εδώ για να δω ποδόσφαιρο”. Αυτό τα λέει όλα όταν με την ΑΕΚ διεκδικούσαμε το πρωτάθλημα τότε», τονίζει με υπερηφάνεια ο βιρτουόζος άσος  της Λάρισας, που συγκινείται ακόμα και σήμερα όταν ακούει να ακούγεται στα σχολεία της Λάρισας από πιτσιρικάδες το σύνθημα της εποχής: «Ηρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα».

«Ναι, είναι τρομερό. Δεν έβγαλα πολλά λεφτά από το ποδόσφαιρο και έχασα οικονομικά μένοντας πάντα στη Λάρισα, καθώς τότε είχαμε τις οκταετίες. Ενώ θα μπορούσα να είμαι ακόμα και στο εξωτερικό και με πολλά χρήματα. Ομως αυτά που κέρδισα στην ψυχή και στην καρδιά δεν τα ανταλλάσσω με τίποτα.

Τότε πηγαίναμε σε ένα μαγαζί να φάμε με την οικογένεια και δεν μπορούσαμε γιατί σε περικύκλωνε ο κόσμος. Τώρα πας, παραγγέλνεις ένα κρασί και έρχονται άλλα τρία κερασμένα στο τραπέζι (γέλια). Δεν ξεχνάει ο κόσμος τι του πρόσφερε αυτή η ομάδα, όχι για ένα-δύο χρόνια, αλλά σχεδόν για μια δεκαετία. Μπορούσαμε να κερδίσουμε και την αδικία τότε, καθώς πήγαν να μας πάρουν το πρωτάθλημα με τα ούρα του Τσίγκοφ. Ημασταν μια ομαδάρα με αυθεντικά ταλέντα Λαρισαίους και το κυριότερο παίζαμε εννέα Ελληνες και μόλις δύο ξένοι, ενώ τώρα γίνεται το… αντίθετο».

Ενας και ένας

«Τι να πρωτοθυμηθώ; Τον Καραπιάλη, τον αείμνηστο τον Γιώργαρο τον Μητσιμπόνα, τον Πατσιαβούρα, τον Γκαλίτσιο, τον Βουτυρίτσα, τον Αλεξούλη, τον Ζιώγα, τον Τσιώλη… Εδώ χάσαμε το 1985 από την Ντινάμο Μόσχας 1-0 και ενώ τους είχαμε κλείσει στην εστία τους και η μία ευκαιρία διαδεχόταν την άλλη. Θα ήμασταν στα ημιτελικά του Κυπελλούχων και με αντίπαλο τη Ραπίντ Βιέννης ήταν ανοιχτός ακόμα και ο τελικός. Ή να θυμηθώ τα ματς στην Ελβετία με την Ξαμάξ και κυρίως με τη Σερβέτ, που λέω στα παιδιά: “Μάγκες, όποιος δεν μπορεί να κάνει κοντρόλ σε αυτό το χαλί, να πάει σπίτι του”».

To ματς με τον Ηρακλή δεν βγαίνει από τη μνήμη του.

«Η γκολάρα του Μητσιμπόνα, που αν την είχε βάλει ο Μέσι, ο Ρονάλντο ή ο Νεϊμάρ θα τη συζητάγαμε ακόμα, μας έδωσε τον τίτλο, όπως και το πέναλτι του Αναστασιάδη που έπιασε ο Μιχαήλ στο 0-0. Το μετά δεν περιγράφεται.

Από τα αποδυτήρια μπορέσαμε να φύγουμε σχεδόν μεσάνυχτα! Εγώ μπήκα σε αυτά μόνο με το εσώρουχο, κάλτσες, παπούτσια, φανέλα και σορτς, μου τα είχαν πάρει. Πηγαίνοντας στην πλατεία αργά τη νύχτα με σήκωσαν στα χέρια και για ένα χιλιόμετρο δεν περπατούσα στο έδαφος, ήμουν στον αέρα και έχασα ένα ακόμα παπούτσι»!

«Με τα δικά της παιδιά»

Η ευχή του Γιάννη Βαλαώρα, επειδή ακόμα ο κάμπος βγάζει ταλέντα, είναι να μεγαλουργήσει κάποτε και πάλι η Λάρισα με δικά της παιδιά. Κάποια από τα οποία δεν ξεχνάει, όπως ο Γιώργος Μητσιμπόνας και παλαιότερα ο Δημήτρης Μουσιάρης και ο Δημήτρης Κουκουλίτσιος (όλοι χάθηκαν σε αυτοκινητικό δυστύχημα και στους δύο τελευταίους στο αμάξι ήταν μέσα και ο Βαλαώρας που σώθηκε από θαύμα).

Και μάλιστα στην Κω όπου έχει φτιάξει την οικογενειακή ξενοδοχειακή μονάδα «Golden Star», στο Τιγκάκι, έχει χτίσει στην είσοδο ένα εκκλησάκι τον Αγιο Δημήτριο και κάθε χρόνο 6 Σεπτεμβρίου κάνει τρισάγιο.

«Παιχταράδες, αλλά για μένα ήταν σαν να έχασα τα αδέλφια μου. Δεν μπορείς να ξεχάσεις. Με τον Γιώργο μάλιστα ήμασταν γείτονες και έπαιζαν μαζί τα παιδιά μας».

Αποθεώνει τον Γκμοχ (μετρ της ψυχολογίας και απογείωνε τα ταλέντα και τους νεαρούς) και τον προπονητή του Κυπέλλου, τον Στρεϊλάου, αλλά επιμένει: «Το μυστικό ότι ήμασταν μια οικογένεια και έπειτα από κάθε παιχνίδι μαζευόμασταν στο σπίτι μου, που είχα και ένα μπαράκι και έτσι και δεν είχαμε νικήσει όλο το βράδυ προσπαθούσαμε να βρούμε την αιτία. Αξέχαστα χρόνια».