Ξεκίνησαν ήδη για την κούρσα του 2027!

Μπορεί οι προεδρικές εκλογές να ολοκληρώθηκαν πριν από μόλις τέσσερις ημέρες στη Γαλλία και όλα τα βλέμματα να είναι πλέον στραμμένα στις κοινοβουλευτικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 12 και στις 19 Ιουνίου, στα παρασκήνια ωστόσο κάποιοι προετοιμάζονται ήδη για μια σαφώς πιο μακρινή μάχη: τις προεδρικές εκλογές του 2027. Βάσει συντάγματος, ο Εμανουέλ Μακρόν δεν δικαιούται τρίτη συνεχόμενη θητεία. Εκείνοι που ελπίζουν λοιπόν να τον διαδεχθούν, από τον πρώην πρωθυπουργό του, Εντουάρ Φιλίπ, μέχρι τον νυν υπουργό Οικονομικών του, Μπρουνό Λεμέρ, επεξεργάζονται ήδη από σήμερα τη στρατηγική τους.

Ο Εντουάρ Φιλίπ είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν κρύβουν τις φιλοδοξίες τους. «Βλέπει μακριά, δεν είναι μυστικό» δήλωσε μέλος του στενού του περιβάλλοντος στη «Monde». Πρωθυπουργός του Μακρόν από τον Μάιο του 2017 μέχρι τον Ιούλιο του 2020, δήμαρχος της Χάβρης από το 2010 (με εξαίρεση την τριετία του στην πρωθυπουργία), ο κεντροδεξιός πολιτικός ίδρυσε δικό του κόμμα, τους Ορίζοντες, προ εξαμήνου και κυκλοφόρησε την επομένη του δεύτερου προεδρικού γύρου μια επιθεώρηση με τον ίδιο, περίπου, τίτλο «Ορίζοντες 22»: μια μορφή έντυπου think-tank, που θα του επιτρέψει να προβάλλει τις ιδέες του, και αργά ή γρήγορα, το πρόγραμμά του. Περισσότερο δημοφιλής στους Γάλλους από τον Μακρόν, με γερά στηρίγματα, ιδίως ανάμεσα στους δημάρχους που προέρχονται όπως κι εκείνος από τους Ρεπουμπλικανούς, όπως ο Κριστιάν Εστροζί στη Νίκαια και ο Ουμπέρ Φαλκό στην Τουλόν, ο Φιλίπ δηλώνει «πιστός αλλά ελεύθερος» έναντι του γάλλου προέδρου. Ως «πιστός», σκοπεύει να θέσει τις υποψηφιότητες των «Οριζόντων» στις κοινοβουλευτικές εκλογές υπό τη σημαία της προεδρικής πλειοψηφίας, ως «ελεύθερος» όμως δεν εννοεί να συγχωνευθεί μέσα σε αυτό το ενιαίο κόμμα, «από την Κεντροαριστερά έως την Κεντροδεξιά», που θέλει να σχηματίσει ο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Εντουάρ Φιλίπ πιστεύει στη διαφοροποίηση Αριστεράς και Δεξιάς, θέλει να συμμετάσχει στην αναγέννηση μιας Δεξιάς ικανής να πάρει τη θέση των Ρεπουμπλικανών, που βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση ημιθανή, θέλει να κάνει τη φωνή του να ακουστεί. Για να το κάνει αυτό όμως, χρειάζεται χρηματοδότηση και για να την εξασφαλίσει, οι Ορίζοντες πρέπει να κερδίσουν αρκετές έδρες ώστε να σχηματίσουν κοινοβουλευτική ομάδα. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο πως ο Μακρόν και το κόμμα του είναι πρόθυμοι να του αφήσουν αυτόν τον χώρο. «Αφού η ιστορία που μας πουλάει ο Φιλίπ είναι η διεύρυνση, ε λοιπόν, ας διευρύνει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία! Ας πάει να βρει έδρες που δεν έχουμε!» δήλωσε χαρακτηριστικά ένας «ιστορικός μακρονιστής».

Το κατά πόσο θα καταφέρει μέσα από όλα αυτά ο Φιλίπ να γίνει Μακρόν στη θέση του Μακρόν το 2027 απομένει να φανεί. Οπως σε κάθε σωστό πόλεμο διαδοχής, άλλωστε, έτσι και σε αυτόν οι δελφίνοι είναι πολλοί – και θα γίνουν σίγουρα περισσότεροι. Υπάρχει ο υπουργός Οικονομίας, ο Μπρουνό Λεμέρ, που θεωρεί πως η επιτυχία του Μακρόν συνδέεται άμεσα με την υγιή κατάσταση του ΑΕΠ, άρα με τη δική του δράση. Ο Λεμέρ γνωρίζει πως είναι δημοφιλής, ως ο άνθρωπος που εφάρμοσε το προεδρικό «ό,τι χρειαστεί» στη διάρκεια της κρίσης που προκάλεσε η COVID-19, και ελπίζει να παραμείνει στη θέση του στη νέα κυβέρνηση. Προ ημερών όμως έκανε ένα λάθος, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να περάσει με χρήση του άρθρου 49.3 του συντάγματος, παρακάμπτοντας την Εθνοσυνέλευση, η ιδιαίτερα αντιδημοφιλής συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που προωθεί ο Μακρόν – και αυτό μπορεί να του κοστίσει. Στο μεταξύ, η «Monde» βάζει στο κάδρο της μάχης για τη διαδοχή ακόμα έναν προεδρικό σύμμαχο, τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού, τον επικεφαλής του MoDem. Είναι βέβαια 70 χρόνων, και μετράει ήδη τέσσερις υποψηφιότητες για την προεδρία, εκ των οποίων η τελευταία, το 2017, διακόπηκε προκειμένου να διασφαλιστεί η νίκη του Μακρόν: αλλά ο Μπαϊρού δεν εννοεί να αποσυρθεί.