Ερχονται δράκοι και τέρατα

Ως κατά βάσιν αφελής άνθρωπος, νόμιζα ότι η συνωμοσιολογία γύρω από την επίσκεψη του Μητσοτάκη στον Κάρολο ήταν μια ανεξάρτητη πρωτοβουλία εκ μέρους της εφημερίδας που προέβαλε το θέμα. Δεν φανταζόμουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα υιοθετούσε ασμένως μια τόσο προφανή κουταμάρα και μάλιστα ότι χθες η «Αυγή» θα την έκανε πρωτοσέλιδη. (Πάντα, όμως, υποτιμούσα την έννοια της συντροφικότητας στην Αριστερά, που επεκτείνεται όπως φαίνεται και στην ανοησία…)

Δεν είναι μόνο γελοιωδέστατοι οι ισχυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ για επιστροφή της μοναρχίας, είναι κυρίως ένας αναχρονισμός που μάλλον προκαλεί αμηχανία, επειδή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα – με την εξαίρεση ίσως ελάχιστων φανατικών σε βαθμό ψυχικής διαταραχής. Στην πραγματικότητα, περισσότερο εκτίθενται εκείνοι που διακινούν τη σχετική συνωμοσιολογία, παρά ο Μητσοτάκης που είναι ο στόχος της. Ει μη τι άλλο, είναι πολύ κολακευτικό για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τον φοβάται τόσο πολύ ώστε να βλέπει φαντάσματα. Παρ’ όλ’ αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τις συγκεκριμένες ηλιθιότητες. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Επειτα ήταν ο καβγάς του Τσαλακώτου με τον Ανδρουλάκη, με αφορμή τα συγχαρητήρια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στον Μακρόν για τη σπουδαία νίκη του. Η αντίδραση του Γιούκλιντ στο μήνυμα του Αδρουλάκη ήταν υπερβολική, επιθετική και άκρως αποκαλυπτική, τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και για τον ίδιο προσωπικά. Για τον πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική μάχη Μακρόν εναντίον Λεπέν δεν ήταν μια αναμέτρηση των προοδευτικών δυνάμεων με την Ακροδεξιά, αλλά μεταξύ Νεοφιλελευθερισμού και Ακροδεξιάς. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο για να καταλάβουμε ότι ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο πλευρό του Μελανσόν και της παλαβής Αριστεράς.

Οσον αφορά τον Γιούκλιντ προσωπικά, ο θυμός του δεν εκπλήσσει, επειδή τον έχουμε μάθει πια και ξέρουμε ότι είναι ευέξαπτος και θυελλώδης. Το αποκαλυπτικό είναι ο τρόπος που τον εκφράζει, δηλαδή η έπαρση και το δασκαλίστικο ύφος προς τον Ανδρουλάκη. Στο βάθος, λοιπόν, ο Γιούκλιντ είναι ένας ελιτιστής και μάλιστα αλαζών, που εκνευρίζεται με όσους δεν μπορούν να αρθούν στο δικό του επίπεδο και τους βάζει στη θέση τους, όπως ο δάσκαλος το ανόητο μαθητούδι. Προσωπικώς δεν αμφέβαλλα ποτέ ότι η πολιτική τοποθέτηση του Γιούκλιντ είναι κάτι που απορρέει από την κακή σχέση του με τον εαυτό του. Το συγκεκριμένο περιστατικό απλώς το επιβεβαιώνει.

Αν στην εικόνα που σχηματίζεται από τα παραπάνω για τις διαθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, προσθέσουμε και τη διαπίστωση ότι η κυβέρνηση κλείνει διακριτικά διάφορα ανοικτά μέτωπα που έχουν εκλογικό κόστος (πρόστιμα, ανεμβολίαστοι, κατεδαφίσεις αυθαιρέτων κ.λπ.), το συμπέρασμα δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Φοβάμαι ότι, από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, μπαίνουμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, που θα κρατήσει τουλάχιστον έναν χρόνο. Ετοιμαστείτε για τέρατα, δράκους και νεράιδες…

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΖΑΧΑΡΟΦ;

Ο Οσμάν Καβάλα είναι ο γνωστότερος διεθνώς εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού που έχει ανάγκη η Τουρκία και απεχθάνεται ο Ερντογάν. Η φρικαλέα μεταχείρισή του από το τουρκικό καθεστώς, αρχικά με πενταετή προφυλάκιση χωρίς να του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και πρόσφατα με την καταδίκη του σε ισόβια, δεν είναι κάτι που θα περάσει. Ο Καβαλά χαίρει εκτιμήσεως διεθνώς για τη φιλανθρωπική και κοινωφελή δράση του, δεν είναι ένας ακόμα στρατηγός, βουλευτής ή ακτιβιστής από τους χιλιάδες που έχει χώσει στη φυλακή ο Ερντογάν μετά την αποτυχία του στρατιωτικού πραξικοπήματος που πήγε να τον ανατρέψει. Δεν πρόκειται να κοπάσουν οι αντιδράσεις για τη δίωξή του, ούτε θα ξεχαστεί η περίπτωσή του. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Καβαλά μπορεί να εξελιχθεί στον Ζαχάροφ του καθεστώτος Ερντογάν…

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΥΡΕΡ

Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ έχει αναδειχθεί σε υπόδειγμα επαγγελματισμού! Η πίστη που δείχνει προς τον εργοδότη του είναι πρωτοφανής και συγκινεί. Αποφεύγει να καταδικάσει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν, ούτε και παραιτείται από τα αξιώματά του που κατέχει στη χώρα της οποίας υπήρξε καγκελάριος. Ακόμη και αυτή την πατρίδα του, δηλαδή, την οποία υποτίθεται ότι υπηρέτησε από τα ύπατα αξιώματα, τη θέτει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα συμφέροντα του εργοδότη του. «Meine Ehre heist Treue», που έλεγαν κάποιοι συμπατριώτες του στο σκοτεινό παρελθόν, που νομίζαμε ότι το είχαμε αφήσει πίσω μας, αλλά εξακολουθεί να μας κυνηγάει. Ας τον διαγράψουν από το κόμμα του, όπως είναι η γενική απαίτηση στη Γερμανία. Ετσι, θα έχει τουλάχιστον χρησιμεύσει ως εξιλαστήριο θύμα για τον εξαγνισμό του SPD…