Στο γεμάτο τραπέζι

Εκανα Πάσχα σε νησί των Κυκλάδων. Υπάρχει διαθέσιμο κατάλυμα, δεν είμαι κορόιδο να προικίσω μέσα σε ένα τριήμερο τα παιδιά του τύπου που νοικιάζει δωμάτια. Τη Λαμπρή φάγαμε πέντε άνθρωποι σε ταβέρνα με πασχαλινό μενού. Ο λογαριασμός ήρθε, στρογγυλός και παχουλός, στα 201 ευρώ. Με απόδειξη. Χωρίς εξαλλοσύνες. Η κατανάλωση κρέατος περιορίστηκε σε δύο μπριζόλες, για τα παιδιά. Η ταβέρνα ήταν γεμάτη και, όπως με ενημέρωσε ο επιχειρηματίας, διέθεσε πάνω από 200 κιλά κρέατος. Υποθέτω κάπως έτσι θα τα πήγαν και οι υπόλοιποι εστιάτορες. Το νησί είχε πάρα πολύ κόσμο, οι πτήσεις έφταναν όλες γεμάτες και η πληρότητα στα δωμάτια ήταν, κατά το ρεπορτάζ μου, στο 70%. Αν κοίταζες την Ελλάδα από ψηλά, θα έβλεπες την ίδια εικόνα να ξεχωρίζει μέσα από την τσίκνα. Δεν έχουμε να βάλουμε βενζίνη, χρειαζόμαστε επίδομα, αλλά τα διόδια κατέγραψαν έξοδο στα όρια προσφυγικού κύματος – συγγνώμη για τον παραλληλισμό, ακούγεται βλάσφημος. Ανεβάζουμε στα social τους λογαριασμούς του ρεύματος και από δίπλα selfies με το αρνί.

Ωραία. Τι μας δείχνει αυτή η εικόνα; Οτι είναι υπερβολικές οι φωνές περί ακρίβειας; Οχι. Η εικόνα μπορεί να είναι και μαγική, οι αριθμοί όμως στέκουν πάντα απόλυτοι. H τιμή της βενζίνης δεν λειτούργησε αποτρεπτικά στην εκδρομή, ούτε το κόστος του δωματίου και η λυπητερή στο εστιατόριο. Ομως για να καλυφθούν αυτά τα έξοδα, έμειναν πίσω κάποια άλλα. Ενδεχομένως και οι πέντε μέρες της εκδρομής να έγιναν τέσσερις. Ε, αυτό αρκεί από μόνο του να προκαλέσει δυσφορία. Και αν προσθέσεις από δίπλα και εκείνους που, λόγω της ακρίβειας, στερούνται πλέον και τα στοιχειώδη (δεν είναι λίγοι), τότε φτιάχνεις μίγμα που παράγει πολιτικό αποτέλεσμα και αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις. Υπό αυτήν την έννοια, δεν έχει και τόση διαφορά αν ο ένας στερήθηκε το κρέας και ο άλλος το πούρο. Και οι δύο έκοψαν κάτι. Ο ένας θυμώνει λίγο, ο άλλος πολύ. Και οι δύο δυσφορούν. Και έτσι στα γεμάτα ελληνικά τραπέζια άκουγες γκρίνια, καμιά κατάρα για τον Πούτιν και τη βαθυστόχαστη ανάλυση του (ανεμβολίαστου, εννοείται) κουμπάρου για τον πόλεμο που πάει να μας μπλέξει ο Μητσοτάκης. Και του χρόνου.

Την ψήφο μου με λουλούδια

Ελληνικό πολιτικό κόμμα. Το μοναδικό θεσμικό σχήμα στον πλανήτη που τη μία μέρα εκδίδει ανακοίνωση προσθέτοντας πολιτική σημειολογία στην Ανάσταση και την επομένη σχολιάζει, με την ίδια ευχέρεια, το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών. Ενδεχομένως να το έκανε και κανένας επίσκοπος στη Γαλλία, αλλά επρόκειτο για ειδική περίπτωση. Ειδικά με το Πάσχα, έχει καταντήσει γελοίο. Η αντιπολίτευση αναζητεί την ανάσταση του λαού, η δε κυβέρνηση προτιμά τα πιο υπερβατικά μηνύματα. Και πρέπει να σχολιάσουν τα πάντα. Για δύο λόγους: πρώτον επειδή έχουν άποψη και δεύτερον επειδή ένα κομμάτι του ακροατηρίου τους θεωρεί ότι τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο που μας αφορά. Και είναι από χθες στις τηλεοράσεις, εξερευνώντας πτυχές της γαλλικής κοινωνίας που δεν αναγνωρίζουν ούτε οι Γάλλοι. Ενας να βγει και να πει ότι δεν έχει ιδέα, ούτε άποψη για θέμα της επικαιρότητας και θα του στείλω την ψήφο μου μαζί με λουλούδια.

Ο star της ημέρας

Εχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην υπάρχει κανένα συγκεκριμένο σχέδιο στο μυαλό του Μασκ; Να αγοράζει το Τwitter επειδή κάνει το κέφι του και φαντασιώνεται τον εαυτό του εξώφυλλο στο «Time» ως ο άνθρωπος που εγγυάται την ελευθερία του λόγου και οδηγεί σε νέα σύνορα την ανθρωπότητα. Εν ανάγκη μπορεί και να αγοράσει το «Time».

Πώς κυκλοφορούν έξω;

Ενας άνθρωπος με βαρύ ποινικό μητρώο δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι του και προφανώς ανήκει στη μεγάλη αλυσίδα φόνων που τυλίγει τον εγχώριο υπόκοσμο. Αν διαβάσετε το πλούσιο βιογραφικό του θύματος, θα δείτε πολλά και βαριά κακουργήματα καθώς και μία ποινή δύο φορές ισόβια, η οποία «έσπασε» στο Εφετείο, έγινε κάθειρξη έξι ετών. Και είναι εύλογο τώρα να απορείς πώς γίνεται αυτός ο άνθρωπος και κυκλοφορούσε έξω, έχοντας μάλιστα και ένοπλη φρουρά – αν δεν τους είχε δώσει εορταστική άδεια ενδεχομένως να ζούσε. Και καθώς απορείς, αναρωτιέσαι πού βρίσκεται το λάθος. Είναι το δικαστικό μας σύστημα ή η δικαστική πρακτική; Ο,τι και αν σκεφτείς παρακάτω, μπορεί να σε τρομάξει.