Κυβερνήσεις συνεργασίας

Πολλές φορές και με κάθε ευκαιρία τίθεται στον δημόσιο διάλογο το θέμα των κυβερνητικών συνεργασιών. Σε καιρούς που δημοσκοπικά δεν φαίνεται ορίζοντας αυτοδύναμων κυβερνήσεων, το ερώτημα ποιος θα πάει με ποιον και γιατί αιωρείται στην πολιτική σκηνή. Στη χώρα μας σαφώς δεν έχουμε την εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά αρκετές φορές καταφύγαμε σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Εάν μετρήσουμε μετά τη Μεταπολίτευση, έχουμε κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το 1974, κυβέρνηση Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, τρικομματική με Σαμαρά και κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Φυσικά, πάντα το ερώτημα είναι πιεστικό για την τρίτη πολιτική δύναμη, όταν κινείται μάλιστα σε πολιτικό χώρο που διεμβολίζει και διεμβολίζεται αντίστοιχα από όμορες πολιτικές δυνάμεις.

Τα ερωτήματα πάντα είναι τα ίδια, οι απαντήσεις όμως διαφέρουν ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Ενα είναι σίγουρο πάντως. Οι συμμαχίες, οι συνεργασίες και οι κυβερνήσεις οφείλουν να ανταποκρίνονται στη λαϊκή ετυμηγορία. Οποιος παρερμηνεύει τα μηνύματα της κάλπης οδηγείται σε πολιτικές περιπέτειες. Ευτυχώς, συσσωρευμένη εμπειρία διαθέτουν τα σημερινά κόμματα.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής σήμερα είναι πιο έτοιμο από ποτέ να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Ας μη θεωρούν κάποιοι ότι σκάβουν λάκκους στο Κίνημα. Στο τέλος κινδυνεύουν να βρεθούν οι ίδιοι μέσα.

Τα ερωτήματα που θα τεθούν στους εταίρους του τοξικού δικομματισμού θα είναι αμείλικτα και οι υπεκφυγές δύσκολες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να απαντήσει για την άνεση που έχει να αναζητεί κυβερνητικό εταίρο από τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο, όταν η προηγούμενη εμπειρία του αφορά τη συνεργασία του με την ακροδεξιά των ΑΝΕΛ. Μάλιστα όταν ολόκληρο συνέδριο δεν αφιέρωσε ούτε μια γραμμή αυτοκριτικής για αυτήν τη συμμαχία.

Θα πρέπει να απαντήσει για τους «αρμούς της εξουσίας», για τον θεσμικό σεβασμό που δεν επέδειξε στην κυβερνητική του θητεία και πώς αντιμετωπίζει το κράτος δικαίου που όλοι οφείλουμε να διαφυλάσουμε ως κόρη οφθαλμού.

Καλή η αυτοκριτική για τα βάρη που σώρευσε στη μεσαία τάξη, αλλά δεν βρήκε κουβέντα για το Υπερταμείο που φόρτωσε στην ελληνική κοινωνία. Η ΝΔ εάν θέλει να έχει αξιοπιστία πρέπει να απαντήσει τι συνιστούσαν τα «Ζάππεια». Υπεύθυνη εθνική πολιτική ή ασκήσεις λαϊκισμού και αμετροέπειας; Η δημοσιονομική κατάρρευση της διακυβέρνησης Καραμανλή είναι γνήσιο τέκνο της πολιτικής της ΝΔ ή εξώγαμο της συγκυρίας;Πρέπει να απαντήσει και στα σημερινά.Η ακρίβεια έχει ονοματεπώνυμο και ας μην κρύβεται στην Ουκρανία. Η επιλογή της στήριξης στους λίγους και ισχυρούς είναι διαχρονική και σε βάρος των πολλών και αδύναμων. Η αναγέννηση του ΕΣΥ περνάει μέσα από την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα του και όχι από την εκχώρηση κρίσιμων τομέων του στον ιδιωτικό τομέα υγείας. Και εδώ οι λίγοι και ισχυροί.

Η κοινωνική στέγη είναι ανάγκη που ανέδειξε το Κίνημα και όχι επικοινωνιακός χειρισμός. Η ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα παραγωγής και η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου είναι θέματα ζωτικής σημασίας για τη χώρα. Το δημογραφικό και η δημόσια παιδεία είναι προβλήματα που απουσιάζουν στη καλύτερη περίπτωση απο την κυβερνητική πολιτική, αν δεν τα αγνούν και τα υποβαθμίζουν. Δυστυχώς τη μεγάλη ευκαιρία που έχουμε με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας την υπονομεύει η νεοφιλελεύθερη εμμονή της ΝΔ σε πολιτικές που αγνούν τις ανάγκες των πολλών. Ε, λοιπόν, στο ερώτημα με ποιον θα πάμε απαντάμε: Μπροστά και πρώτα με την κοινωνία.

Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου
του Κινήματος Αλλαγής