Δεν ησυχάζουμε

Την περασμένη Τετάρτη, τρεις μέρες μετά το καθολικό Πάσχα, στην Ισπανία καταργήθηκε η υποχρεωτικότητα των μασκών. Η κυβέρνηση της Ισπανίας έκρινε ότι η πανδημία βρίσκεται σε ύφεση, άρα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα μέτρο ελευθερίας – αν και, εξυπακούεται, δεν θα άλλαζε τίποτα άλλο: οι πολίτες πρέπει να συνεχίσουν να προσέχουν, να προστατεύουν τους ευάλωτους ανάμεσά τους και, γενικώς, πρέπει να παίρνουν προστατευτικά μέτρα όταν διαπιστώνουν ότι έχουν προσβληθεί από Covid, μέσω διαγνωστικών τεστ.

Βρέθηκα στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη, δυο μεγάλες πόλεις του ευρωπαϊκού Νότου που, παρά τη διαφορά κουλτούρας μεταξύ τους, έχουν προφίλ πανομοιότυπο αλλά και με της Αθήνας: είναι ζωηρές πόλεις και σε μεγάλο βαθμό συγκεντρώνουν πλήθη τουριστών. Η Ισπανία έχει μεγαλύτερη εμβολιαστική κάλυψη απ’ ό,τι η Ελλάδα, ενώ οι αρνητές των εμβολιασμών δεν είχαν ούτε την εντυπωσιακή παρουσία που είχαν στη χώρα μας ούτε συμπαθούντες με κομματικό πρόσημο. Παρ’ όλα αυτά, όπως σχεδόν καθόλου δεν αμφισβητήθηκε από τα δημοκρατικά κόμματα το κυβερνητικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της πανδημίας, έτσι χωρίς αντιδράσεις έγινε δεκτή και η άρση του μέτρου. Κάποιοι ξεχύθηκαν στους δρόμους χωρίς μάσκες και κάποιοι άλλοι έλεγαν ότι θα προσέχουν παραπάνω, επειδή θεωρούν πρόωρη την κατάργηση των μέτρων. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί πολιτικά την κυβερνητική απόφαση.

Στην Ελλάδα, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά – πλην της γνωστής γκρίνιας της αντιπολίτευσης, του φαιοκόκκινου μετώπου κατά της κανονικότητας. Ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης περιέγραψε την πανδημία σε ύφεση: με μείωση των σκληρών δεικτών, μείωση των νοσηλειών αλλά και όσων νοσηλεύονται σε ΜΕΘ, μειωμένους θανάτους σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ευλόγως ακολουθούμε τον δρόμο της Ισπανίας. Πιθανότατα, η επίσπευση κατάργησης μέτρων, και εκεί και εδώ, έχει στόχο τη διευκόλυνση της προσέλευσης τουριστών. Ε, και; Δεν γίνεται μια οικονομία να μη νοιάζεται για έσοδα, ζώντας σε συνεχή συνθήκη καραντίνας. Κι ας είναι απέναντι τα κόμματα που επικαλούνται λεφτόδεντρα και επενδύουν πολιτικά στην αποσταθεροποίηση (τα ίδια έλεγε και η Λεπέν, στο ντιμπέιτ με τον Μακρόν, που επίσης δεν παρέλειψε να αγκαλιάσει τους εκεί απολυμένους αντιεμβολιαστές υγειονομικούς).

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι η Πολιτεία πρέπει να νίψει τας χείρας της, πετώντας το μπαλάκι στους πολίτες ώστε να προστατεύονται με δική τους φροντίδα. Αντίθετα, η Πολιτεία πρέπει να εντείνει τα μέτρα προστασίας: χρειάζονται περισσότερα τεστ, φάρμακα για τις σοβαρές περιπτώσεις, τιμωρία όσων υπονομεύουν τα προγράμματα πρόληψης και αντιμετώπισης της πανδημίας, συνέχιση της καμπάνιας υπέρ των εμβολιασμών ώστε να είναι προστατευμένες όσο το δυνατόν ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού. Δεν ησυχάζουμε: αυτό χρειάζεται να είναι το σύνθημα.