Εχει πάντα ανάγκη έναν δικό του άνθρωπο…

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το τουρνουά του Μόντε Κάρλο. Δεν είναι το σπουδαιότερο τουρνουά στον κόσμο, αλλά είναι το πρώτο μεγάλο μέσα στη σεζόν που γίνεται σε χωμάτινα γήπεδα. Αυτοί που το έχουν κερδίσει δύο φορές στη σειρά είναι λίγοι. Αφήνοντας την άκρη τον Ναδάλ (που για χρόνια θεωρούσε υποχρέωσή του να το κερδίζει για να θυμίζει σε όλους ποιος είναι ο καλύτερος στο χώμα και το έχει κατακτήσει 11 φορές…) το back to back το έχουν καταφέρει τα τελευταία τριάντα χρόνια μόνο δύο σπεσιαλίστες της συγκεκριμένης επιφάνειας: ο Αυστριακός Τόμας Μούστερ (που ως έφηβος ήταν κάποτε μεγάλος αντίπαλος του δικού μας Τάσου Μπαβέλα) και ο Ισπανός Χουάν Κάρλος Φερέρο. Δύο κατακτήσεις στη σειρά δεν έχει να επιδείξει ο Νόβακ Τζόκοβιτς, ενώ ο Ρότζερ Φέντερερ, μολονότι κάτοικος Μόντε Κάρλο, δεν το έχει στη συλλογή του.  Ο Τσιτσιπάς τα κατάφερε υπενθυμίζοντάς μας δύο πράγματα: ότι το χώμα είναι η αγαπημένη του επιφάνεια και ότι κανείς ποτέ δεν είναι δυνατόν να καταλάβει τι έχει στο μυαλό του…

Φοκίνα

Ο χθεσινός τελικός με αντίπαλο τον Ισπανό Φοκίνα ήταν μάλλον το πιο εύκολο από τα τρία τελευταία ματς που ο Τσιτσιπάς έδωσε στο Μόντε Κάρλο. Με τον 22χρονο ισπανό μαχητή, που όμως χθες έπαιξε στον πρώτο τελικό ATP τουρνουά στην καριέρα του, ο Τσιτσιπάς σπανίως δυσκολεύεται: παίζουν περίπου το ίδιο τένις, αλλά ο Ελληνας είναι καλύτερος. Μια δυσκολία του στο δεύτερο σετ είχε να κάνει μόνο με ένα μικρό μπλακάουτ. Στην πραγματικότητα ο Τσιτσιπάς ήλεγχε το ματς. Το ίδιο έκανε και στον ημιτελικό με αντίπαλο τον Ζβέρεφ, τον οποίο επίσης κέρδισε με 2-0. Η νίκη του αυτή μετρά πιο πολύ γιατί ο Γερμανός είναι νούμερο 3 στον κόσμο. Αλλά έχει λιγότερη υπομονή από τον Τσιτσιπά και από τον Ελληνα στο χώμα χάνει συχνά. Δυστυχώς τελευταία μόνο σε αυτό.

Ναδάλ

Ο Τσιτσιπάς θα ‘πρεπε να έχει ως στόχο να γίνει ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο στο χώμα μετά το αντίο του Ναδάλ. Ο Τζόκοβιτς είναι καλός και σε αυτή την επιφάνεια αλλά δεν είναι η αγαπημένη του: στο Μόντε Κάρλο έχασε στον πρώτο γύρο από τον Φοκίνα, που όχι τυχαία έπαιξε τελικό, καθώς μέχρι να βρει τον Τσιτσιπά άλλον αντίπαλο τόσο ψηλά στη βαθμολογία δεν βρήκε. Οι παίκτες που είναι ψηλά στη βαθμολογία του ΑΤΡ (ο Μεντβέντεφ, ο Ζβέρεφ, o Ματέο Μπερετίνι, ο Ρουντ, ο Φέλιξ Αλισίμ που θα μπει στην πεντάδα σύντομα) δεν είναι σπεσιαλίστες στο χώμα: τέτοιος είναι ο 19χρονος Κάρλος Αλκαράθ αλλά λόγω ηλικίας είναι ασταθής – στο Μόντε Κάρλο π.χ. έχασε στον δεύτερο γύρο από τον Αμερικανό Κόρντα, νούμερο 43 στον κόσμο. Ο Τσιτσιπάς θα πρέπει να επικεντρωθεί στο γεγονός ότι στην ηλικία του είναι ο καλύτερος σε αυτή την επιφάνεια: τα τουρνουά στο χώμα μόνο λίγα δεν είναι – μετά το Μόντε Κάρλο υπάρχει η Ρώμη, η Βαρκελώνη, η Λυών, η Μαδρίτη και φυσικά το Ρολάν Γκαρός.

Μπαμπάς

Βέβαια για να γίνει ο καλύτερος σε αυτή την επιφάνεια δεν αρκεί μόνο το ότι του ταιριάζει. Χρειάζεται κι άλλη δουλειά. Οχι τυχαία αυτό έγραψε στην κάμερα μετά το τέλος του προημιτελικού που έδωσε την Παρασκευή με τον Σβάρτσμαν. Ο Τσιτσιπάς έπαιξε άψογα για ένα σετ και μισό κόντρα στον Αργεντίνο, και σέρβιρε για να τελειώσει το ματς προηγούμενος με 5-3. Κατάφερε (διότι περί κατορθώματος πρόκειται…) όχι μόνο να χάσει το σετ στο τάι μπρέικ, αλλά να βρεθεί και στο 0-4 στο τρίτο και καθοριστικό σετ. Και μετά, όπως ανεξήγητα μπλόκαρε, ανεξήγητα επέτρεψε. Και κέρδισε 6-4, δηλαδή κάνοντας έξι γκέιμ στη σειρά – πράγμα που σε αυτό το επίπεδο δεν γίνεται αν δεν έχεις χαρακτήρα και στόφα πρωταθλητή. Ο Τσιτσιπάς τα έχει: απλά συχνά τα ξεχνάει. Κι ίσως για αυτό η εξάρτηση από τον μπαμπά Απόστολο είναι μεγάλη. Εχει πάντα ανάγκη δίπλα του έναν δικό του άνθρωπο να του θυμίζει τι μπορεί, γιατί τον ξέρει. Κι όχι απλώς έναν προπονητή…

Στο τέλος του προημιτελικού με τον Σβάρτσμαν ο σχολιαστής της γαλλικής τηλεόρασης του είπε ότι δεν έχει δει πιο τρελό ματς. Ο Τσιτσιπάς είπε πως δεν έχει εξήγηση για ό,τι έγινε. Κι εγώ σκεφτόμουν πως ο Γάλλος απλά δεν έχει δει πολλά ματς του Στέφανου. Αυτές οι απίθανες μεταπτώσεις του είναι ο κανόνας. Του χαρίζουν προσοχή – ίσως και δημοτικότητα. Αλλά επιτρέπουν στον καθένα να πιστεύει πως μπορεί να τον κερδίσει: ο Ζβέρεφ π.χ. και ο Φοκίνα, που σίγουρα είδαν αυτό το απίθανο παιχνίδι του, περίμεναν ότι στα ματς που έδωσαν εναντίον του θα τρελαθεί και θα χάσει μόνος του. Ευτυχώς δεν του συνέβη…

Δώρο

Στην Ευρώπη, στο μεταξύ, έγινε παντού θέμα μια ακόμα αναμέτρηση της Μάντσεστερ Σίτι με τη Λίβερπουλ. Οι δυο τους είχαν φέρει φέτος δύο ισοπαλίες για το πρωτάθλημα: χορταστικές, γεμάτες γκολ και με το ίδιο σκορ (2-2). Αυτή τη φορά στον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας που έγινε το Σάββατο υπήρξε νικητής και ήταν η Λίβερπουλ. Ο Γιούργκεν Κλοπ πέρασε τον σκόπελο για πρώτη φορά. Αλλά εμένα με προβλημάτισε η απόφαση του Γκουαρντιόλα να παίξει τον ημιτελικό με μερικούς αναπληρωματικούς – στον αποκλεισμό της Σίτι μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει για παράδειγμα ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Στέφεν που έκανε δώρο στον Μανέ το γκολ του 2-0.

Πέρυσι

Πιθανότατα για τον Γκουαρντιόλα ακόμα και το ιστορικό Κύπελλο Αγγλίας να είναι ένας δεύτερης διαλογής θεσμός – όπως όλα τα Κύπελλα σε όλη την Ευρώπη. Αλλά αυτό που κινδυνεύει να πάθει η ομάδα του είναι, αν ξαναβρεί τη Λίβερπουλ (αυτή τη φορά στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ), να βρει απέναντί της όχι μια ομάδα που την κυνηγά στο πρωτάθλημα, αλλά έναν αντίπαλο που λόγω της νίκης του στο σαββατιάτικο ματς του Γουέμπλεϊ θα την αντιμετωπίσει με τη σιγουριά της ανωτερότητας. Δεν είναι θεωρία αυτό: συνέβη και πέρυσι.

Το ξέχασε

Πέρυσι η Μάντσεστερ Σίτι είχε βρεθεί σε μια ανάλογη κατάσταση, μόνο που στη θέση της Λίβερπουλ ήταν η Τσέλσι. Η Τσέλσι, έναν μήνα πριν από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, την κέρδισε στο Κύπελλο. Ολοι τότε πίστευαν πως στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, η Σίτι θα απεδείκνυε πως οι ήττες της από την Τσέλσι στο τέλος της περιόδου ήταν κομμάτι συμπτωματικές. Δεν συνέβη τίποτα τέτοιο. Η Τσέλσι έχοντας πάρει τον αέρα της Σίτι την κέρδισε και στον ευρωπαϊκό τελικό χάρη στην κεκτημένη ταχύτητα που της έδωσαν οι νίκες της. Αλλά ο Πεπ το ξέχασε…