Αυτό που λέει ο Τσίπρας

Είχε η «Αυγή» έναν ωραίο τίτλο που καλούσε σε συστράτευση για την ανατροπή της κυβέρνησης. Δεν ξέρω, βέβαια, αν υπάρχει αυτή τη στιγμή η δυνατότητα να ανατραπεί μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Πιθανότατα δεν το ξέρουν ούτε στην «Αυγή», αλλά ο τίτλος είναι σωστός και συνεπής προς το ακροατήριο. Τον βλέπει ο σύντροφος και ετοιμάζεται για εισβολή στα χειμερινά ανάκτορα, έστω και αν καλοκαιριάζει. Και μετά όλα θα γίνουν όπως τα είπε ο Αλέξης. Λεφτά για όλους, φθηνό ρεύμα, υπέροχα νοσοκομεία και «ολιστική προσέγγιση» της Παιδείας. Και έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αποτυπωθούν όλα αυτά στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχουν, αλήθεια, ανάμεσά μας άνθρωποι που τα πιστεύουν όλα αυτά; Ψηφοφόροι που περιμένουν τον Τσίπρα να τους βάλει χαρτζιλίκι στην τσέπη και να τους ανοίξει στο τέρμα τις σόμπες και τα κλιματιστικά; Μεταξύ μας, δεν το πιστεύω. Απλώς και ο Τσίπρας δεν έχει τι άλλο να πει, τι άλλο να πουλήσει στον πελάτη. Μπορεί, ηλικιακά, να είναι ο νεότερος πολιτικός αρχηγός, μετά τον Ανδρουλάκη, αλλά ανήκει στα πολιτικά προϊόντα της Μεταπολίτευσης. Είναι κάτι παλιό που προσπαθεί να δείξει νέο, αν και ο ίδιος παριστάνει το νέο που σέβεται το παλιό. Το συνέδριο ήταν μία ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ένα νεύμα προς την κοινωνία, να δείξει ότι αλλάζει και προσαρμόζεται στο νέο περιβάλλον. Λάθος. Ανέβηκε ο Τσίπρας στο βήμα και μας είπε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, προσαρμοσμένο στα διδάγματα από τις αυταπάτες του παρελθόντος. Γιατί το έκανε αυτό; Πρώτον, επειδή πιστεύει ότι πουλάει ακόμα. Και δεύτερον, επειδή δεν ξέρει, δεν μπορεί να πει κάτι άλλο. Αλλωστε σε ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάνει τον Μπίστη και τον Σπίρτζη συγκατοίκους με τον Σκουρλέτη και τον Φίλη, ο λαϊκίστικος λόγος λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία. «Πάμε να ανατρέψουμε τον Μητσοτάκη και να μοιράσουμε χρήμα». Ποιος θα διαφωνήσει με αυτό; Κατά τα λοιπά, στο συνέδριο επιβεβαιώθηκε ότι το κόμμα ανήκει στον Τσίπρα με κάποιες μειοψηφικές ενστάσεις. Δεν υπάρχει άλλος, θα πείτε. Ετσι όμως το κόμμα είναι καταδικασμένο να έχει την τύχη του αρχηγού του.

Το ελληνικό όνειρο

Η διαΝΕΟσις έκανε μία μεγάλη έρευνα για να βρει τι πιστεύουν οι Ελληνες. Το 36,4% των ερωτηθέντων, δηλαδή περισσότεροι από ένας στους τρεις, δηλώνει ότι η ιδανική δουλειά είναι στο Δημόσιο. Το Δημόσιο, άλλωστε, αναφέρεται ως πρώτη επιλογή εργασίας σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Και το 55,4% δηλώνει ότι η συνταξιοδότηση πρέπει να έρχεται πριν από τη συμπλήρωση των 60 ετών. Ναι, φυσικά, είναι η ανασφάλεια με την οποία μας πότισε η κρίση. Ομως όταν βλέπεις ότι το ιδανικό μοντέλο σχηματίζεται από μία δουλειά στο Δημόσιο και σύνταξη πριν τα 60, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτά που θέλει ο μέσος άνθρωπος δεν είναι φιλόδοξα, αλλά μάλλον μίζερα. Μία δουλίτσα με σίγουρα λεφτά και σύνταξη σε μικρή ηλικία για να πάει στο χωριό του. Αυτό είναι το ελληνικό όνειρο. Με ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι και ένα καλό στεφάνι στο εικονοστάσι.

Σας αρέσει ο Ελον Μασκ;

Αν ο Ελον Μασκ είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ, θα έμπαινε στον Λευκό Οίκο με περίπατο. Ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο δείχνει (και μάλλον είναι) φιλελεύθερος προοδευτικός. Περνάει τη μισή μέρα στο Τwitter για αυτό και είπε να το αγοράσει. Και, όπως λένε κάποιοι σκωπτικά, θα ήταν ο δεύτερος αφροαμερικανός πρόεδρος – είναι από τη Νότια Αφρική. Ζούμε στην εποχή των σταρ επιχειρηματιών. Ο μακαρίτης ο Τζομπς είχε οπαδούς (και εγώ ανάμεσά τους). Οπως έχει και ο Γκέιτς και ο Μπράνσον και ο Μπάφετ. Ο Μασκ όμως πάει να γίνει πιο επιδραστικός από τους Μέρντοκ (της αυτοκρατορίας των media) και ας μην έχει ούτε ένα free press στην ιδιοκτησία του. Κάνει ένα tweet και κουνάει αγορές. Και βάζει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να συζητούν περί ελευθερίας του λόγου. Κάλεσε τον Πούτιν σε μονομαχία. Κάποια στιγμή θα βγάλει ένα δισ. δολάρια από εισφορές ανθρώπων που τον γουστάρουν.