Πόσο «μεγάλωσε» ο Παναθηναϊκός;

Κάπου κοντά στα Χριστούγεννα. Είχε ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος, είχαμε στα χέρια μας και στα… μάτια μας ένα ασφαλές δείγμα από τον Παναθηναϊκό του Γιοβάνοβιτς. Εβλεπες όλα αυτά που προσπαθούσε να αλλάξει αγωνιστικά η ομάδα σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν που ήταν καταστροφική από πλευράς θεάματος και στόχων. Ορισμένα τα κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ορισμένα δεν τα έχει καταφέρει ακόμα και σήμερα. Ηταν σίγουρα μια ομάδα σε αυτό το πρώτο της διάστημα με πολλά σκαμπανεβάσματα, έψαχνε να βρει τον εαυτό της, τη σταθερότητά της, τις αρχές της μέσα στο γήπεδο. Επί της ουσίας έψαχνε να «μεταμορφωθεί»: από την άμυνα και το παιχνίδι υπομονής του Μπόλονι, στην επίθεση και το κυριαρχικό παιχνίδι του Γιοβάνοβιτς.

Προσπαθούσε μέσα απ’ όλη αυτή τη διαδικασία να… μεγαλώσει ο Παναθηναϊκός. Να βρει το χαμένο DNA του. Εως και το φινάλε της κανονικής διάρκειας, όμως, δεν είχε καταφέρει να κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Να πάρει ένα μεγάλο ματς, να φύγει νικητής από ένα ντέρμπι που θα του επέτρεπε να νιώσει ξανά ισχυρός. Να πατήσει πιο γερά στα πόδια του. Είχε χάσει στο ΟΑΚΑ από την ΑΕΚ και στη Λεωφόρο από τον ΠΑΟΚ, είχε φέρει ισοπαλία με κακή εμφάνιση στο Καραϊσκάκη με τον Ολυμπιακό. Συνεχίστηκε και στον δεύτερο γύρο, με νέα ισοπαλία με τους Ερυθρόλευκους και με νέα ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Αναζητούσε μια μεγάλη νίκη, μια βραδιά απ’ αυτές που μένουν και που εδραιώνουν τις ομάδες σε διαφορετικό επίπεδο.

Ηρθε μια τέτοια νίκη απέναντι στην ΑΕΚ λίγο πριν από το φινάλε της regular season στη Λεωφόρο. Αυτό το εμφατικό 3-0, που διαμορφώθηκε από το πρώτο κιόλας ημίωρο και που θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο. Ηρθε και μια δεύτερη κατά τη διάρκεια των πλέι οφ. Πριν από δύο εβδομάδες κόντρα στον ΠΑΟΚ, το 2-1 της Λεωφόρου σε ένα ματς που ο Παναθηναϊκός δεν είχε περιθώρια για την παραμικρή απώλεια. Και φάνηκε αυτή η ένταση που υπήρχε σε όλη την ομάδα από την αντίδραση του προπονητή. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς για πρώτη φορά υπήρξε τόσο εκδηλωτικός κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού. Σφιγμένες γροθιές, νόημα στην κερκίδα να ξεσηκωθεί, ένας άλλος άνθρωπος απ’ αυτόν που είχαμε δει όλο το προηγούμενο διάστημα.

Η νίκη στο ντέρμπι

Τι μένει στους Πράσινους; Μια νίκη σε ντέρμπι Αιωνίων. Δύο «λευκές» ισοπαλίες έχει έως τώρα απέναντι στον Ολυμπιακό. Λόγω της μεγάλης διαφοράς στον βαθμολογικό πίνακα μεταξύ των δύο ομάδων, μπορεί κάποιοι να θεωρούν πως δεν είναι δα και αποτυχία. Στην πραγματικότητα ένα ισόπαλο Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός δεν είναι επιτυχία για κανέναν από τους δύο. Αυτά τα ματς, η «μητέρα των μαχών» στη χώρα μας, είναι παιχνίδια που για τους δύο αντιπάλους αποτελούν τα ματς της χρονιάς. Κάθε νίκη σε ένα τέτοιο ντέρμπι είναι πιο σημαντική από κάθε άλλη. Ακόμα και αν δεν υπάρχει βαθμολογικό ενδιαφέρον. Το γόητρο αρκεί για να ανεβάσει το κίνητρο των αντιπάλων στα ύψη.

Οι στόχοι

Πόσο «μεγάλωσε» λοιπόν τη φετινή σεζόν ο Παναθηναϊκός; Μπορεί να δοθεί μια απάντηση γενική στο φινάλε της χρονιάς. Για να δούμε αρχικά ποιους στόχους πέτυχε, αν βγήκε στην Ευρώπη, αν κατέκτησε έναν τίτλο που τόσο πολύ του λείπει τα τελευταία χρόνια. Αν μπορεί η επόμενή του μέρα και η προσπάθεια να επιστρέψει σε συνθήκες πρωταθλητισμού να έχει ως παρακαταθήκη ένα τρόπαιο ή την επιστροφή του στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Που επίσης του έχουν λείψει πολύ. Μπορεί να δοθεί μια απάντηση, όμως, περισσότερο… πρόσκαιρη αύριο το βράδυ. Χρειάζεται μια νίκη απέναντι στον Ολυμπιακό, μια νίκη που τόσο εντός ομάδας, όσο και στην ψυχολογία του κόσμου μετράει διπλά. Εχει δύο ευκαιρίες ακόμα στη σεζόν που τρέχει, ίσως προκύψει και μια τρίτη στον τελικό του Κυπέλλου. Η πρώτη είναι αύριο το βράδυ στη Λεωφόρο. Σε ματς που για τον Παναθηναϊκό έχει και τεράστιο βαθμολογικό ενδιαφέρον.