Ενα ματς που δεν αξίζει στο Champions League

Ηταν εύκολη η επιλογή για το ποιο από τα δύο ματς της Τετάρτης στο Champions League θα παρακολουθήσει κάποιος. Από τη μία εκείνο το 1-3 της Λίβερπουλ στη Λισαβόνα σε έπειθε πως τα πάντα έχουν κριθεί. Δεν θα μπορούσαν οι Πορτογάλοι να κάνουν ένα τέτοιο… θαύμα απέναντι στην ομάδα του Κλοπ. Αυτόματα το τηλεκοντρόλ σε οδηγούσε στο Wanda Metropolitano της Μαδρίτης. Για να δεις αν η υπέροχη Μάντσεστερ Σίτι του σπουδαίου Πεπ Γκουαρντιόλα θα υπερασπιστεί το 1-0 του πρώτου αγώνα απέναντι στην «πολύ σκληρή για να πεθάνει» Ατλέτικο Μαδρίτης του Τσόλο Σιμεόνε. Την ώρα, όμως, που στο Ανφιλντ άκουγες να μπαίνει το ένα γκολ μετά το άλλο και μονολογούσες για το πώς δεν είδες αυτό το 3-3, στη Μαδρίτη παρακολουθούσες το απόλυτο… χάος.

Ξύλο (με ή χωρίς εισαγωγικά), χτυπήματα εκτός φάσης, αντιαθλητικό παιχνίδι στο όριο του κινδύνου να τραυματιστεί κάποιος σοβαρά. Ολα αυτά από την ομάδα ενός προπονητή που βάζει το «νίκη με κάθε τρόπο» πάνω από οτιδήποτε άλλο. Ο Σιμεόνε θέλει να κερδίζει και καλά κάνει. Κανείς, άλλωστε, δεν θέλει να χάνει. Ομως ο τρόπος που έχει μάθει στην ομάδα του να κερδίζει δεν είναι απλά αντιποδοσφαιρικός. Αγγίζει τα όρια της… βαρβαρότητας. Ενα ματς ανάμεσα σε δύο σπουδαία ονόματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου θα μπορούσε να μας αφήσει εικόνες με φάσεις, γκολ, σασπένς.

Μας άφησε την εικόνα από το δεμένο κεφάλι του Φόντεν, το τράβηγμα του μαλλιού του Γκρίλις από τον Σάβιτς, την εκτός φάσης (και λογικής) κλωτσιά του Φελίπε στον Φόντεν, το ειρωνικό χειροκρότημα του Τσόλο Σιμεόνε όταν οι παίκτες της Σίτι σφάδαζαν στο έδαφος από το αντιαθλητικό παιχνίδι των δικών του παικτών. Δεν αρμόζει στο Champions League ένας τέτοιος προημιτελικός. Δεν αρμόζει στο ποδόσφαιρο αυτού του είδους η τακτική. Αν αυτό το… πράγμα ονομάζεται ακόμα τακτική.