Βιασμοί στην Ουκρανία: κουφός θα ’μαι{CR}

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει πολλά συστατικά στοιχεία βαρβαρότητας. Το πρώτο, η προσπάθεια ολικής καταστροφής, απόλυτου ξεθεμελιώματος των πόλεων που γίνονται στόχοι. Το δεύτερο, η ανθρωπιστική καταστροφή και, κυρίως, οι φόνοι αμάχων – οι εικόνες από την Μπούτσα και από άλλες περιοχές είναι αποτροπιαστικές.

Υπάρχει και ένα τρίτο χαρακτηριστικό βαρβαρότητας: οι βιασμοί. Τα περιστατικά βιασμών στις καταληφθείσες περιοχές από ρώσους στρατιώτες, όπως καταγράφονται από μαρτυρίες, είναι αδιανόητα για τον πολιτισμένο κόσμο και επ’ ουδενί ταιριάζουν σε λαούς που επικαλούνται την πνευματικότητα της ορθοδοξίας, της λογοτεχνίας ή της μουσικής. Η επίκληση του Τσέχοφ ή του Σοστακόβιτς είναι στάχτη στα μάτια: ο πολιτισμός του εισβολέα είναι αυτός του πεινασμένου βίαιου αρσενικού.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Οι ρώσοι στρατιώτες έχουν διαπρέψει και στο πλιάτσικο και στους βιασμούς και όταν, νικητές, έμπαιναν το 1945 στο Βερολίνο, βίαζαν αδιακρίτως τις γυναίκες που συναντούσαν. Περί τις 100.000 Βερολινέζες βιάστηκαν, συνολικά περί το 1,4 εκατομμύριο σε Ανατολική Πρωσία, Πομερανία και Σιλεσία! Υπάρχει προϋπηρεσία.

Στο μεταξύ, σήμερα, δεν ακούω ούτε το #metoo, ούτε τις ακτιβίστριες που καταγγέλλουν τις γυναικοκτονίες ούτε τις ιδεολόγους της Αριστεράς. Κουφός θα ‘μαι.