Ενα μάθημα κατά του τραμπουκισμού{CR}

Ο Παύλος Πολάκης έχει πολλές φορές απασχολήσει τη δημόσια ζωή, όχι για τα πολιτικά του επιτεύγματα αλλά λόγω του τραμπούκικου τρόπου με τον οποίο απευθύνεται στους αντιπάλους του. Λόγω της συστηματικής απρέπειας που τον διακρίνει, της αγένειας, ανοίκειων γενικά τρόπων που συχνά υποκρύπτουν σεξισμό και βία. Αν δεν ήταν στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, οι ακτιβίστριες της γυναικείας ταυτότητας θα τον συμπεριλάμβαναν καθημερινά στους λιβέλους τους. Κι αν δεν ήταν φίλος του προέδρου Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι ούτε εσωκομματικά θα περνούσε καλά, ξέρω πολλούς παλαιούς ανανεωτικούς αριστερούς που ντρέπονται για την παρουσία του ανθρώπου αυτού στον χώρο τους.

Χθες, στη Βουλή, ο Παύλος Πολάκης είχε την τιμητική του. Συζητήθηκε το αίτημα της βουλευτίνας Σερρών της ΝΔ Φωτεινής Αραμπατζή να αρθεί η ασυλία του, προκειμένου να δικαστεί για υπόθεση ψευδούς συκοφαντίας και συκοφαντικής δυσφήμησής της. Στο παρελθόν, όπως το συνηθίζει, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός είχε επιτεθεί κατά της βουλευτίνας, προβάλλοντας δημοσίευμα που ψάρεψε στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με το οποίο η Αραμπατζή είχε καταδικαστεί για μη καταβολή δεδουλευμένων σε εργαζομένους. Το δημοσίευμα ήταν απολύτως εσφαλμένο: η Αραμπατζή είχε κατηγορηθεί αλλά αθωώθηκε. Παρά την αθώωσή της, όμως, μάλιστα τέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν, ο Πολάκης επιχειρούσε να τη λασπώσει χρησιμοποιώντας ένα ψέμα.

Το ψέμα είναι αναντίλεκτο, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Πολάκης χθες στη Βουλή; Θα μπορούσε, ως αξιοπρεπής πολιτικός αν διεκδικούσε να είναι αξιοπρεπής, να ζητήσει συγγνώμη για την επιπολαιότητά του να μην ψάχνει τις πηγές του βάσει των οποίων απευθύνει κατηγορίες, και είμαι βέβαιος ότι το πράγμα θα τελείωνε εκεί. Θα ήταν χρήσιμη και για τον ίδιο μια συγγνώμη, αφού το περιστατικό έπρεπε να τον έχει διδάξει κάτι: ότι αν είμαστε υπεύθυνοι φροντίζουμε, πριν χρησιμοποιήσουμε μια κατηγορία κατά κάποιων, να την έχουμε προηγουμένως διασταυρώσει. Είναι υποχρέωση όλων των πολιτών αλλά, πρωτίστως, είναι υποχρέωση των δημοσιογράφων και των πολιτικών, ο λόγος των οποίων είναι δημόσιος. Το κύρος μας, και των δημοσιογράφων και των πολιτικών, δεν μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε φήμες ή ό,τι βρίσκουμε στο Ιντερνετ. Μόνο διασταυρωμένα στοιχεία. Αν δεν το κάνουμε, δεν έχουμε κύρος.

Αλλ’ ο Πολάκης δεν νοιάζεται για το κύρος του. Η πολιτική γι’ αυτόν είναι δύναμη – και μόνο. Γι’ αυτό, άλλωστε, όταν μιλάει, δεν παύει να απειλεί: «θα σε πάω αίμα», έλεγε στη γυναίκα αντίδικό του, λες και μιλάει με τα αντράκια στο καφενείο του χωριού του.

Ο Κρης δεν χάνει ευκαιρία να απειλήσει: ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει, «τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς»… Τίποτα δεν έμαθε από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης και, κυρίως, δεν έμαθε τις θεσμικές δικλίδες της δημοκρατίας και τη διάκριση των εξουσιών. Το είχε πει γλαφυρά και λενινιστικά η σύζυγος του τέως πρωθυπουργού: είχαν την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Ούτε αυτό κατάλαβε;

Η απόφαση της Βουλής, κατά συνέπεια, να άρει την ασυλία του ήταν στοιχειώδης υποχρέωση του Κοινοβουλίου προς τη δημοκρατία – και διόρθωση μιας αυθαιρεσίας, που έχει πολεμηθεί από σημαντικούς νομικούς (ανάμεσά τους ο Σταύρος Τσακυράκης). Λυπάμαι που η άρση ασυλίας του Πολάκη υπερψηφίστηκε μόνο από τη ΝΔ και οι υπόλοιποι βουλευτές, και ιδίως αυτοί του ΚΙΝΑΛ, δεν ένιωσαν και δική τους υποχρέωση την καταδίκη του τραμπουκισμού του Πολάκη. Και της ανισότητας με την οποία περιβάλλει η νομοθεσία τους βουλευτές.