Οι ευχές {LF}για Ανάσταση{CR}

Και παθαίνουν, λέει, τροφική δηλητηρίαση από κρουασάν οι ψηφοφόροι του Μελανσόν και δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν. Οι δε ορθόδοξοι (θρησκευτικώς) αριστεροί σίγουρα θα απέχουν και δεν θα τρέχουν στην κάλπη πασχαλιάτικα. Και κερδίζει η Λεπέν. Αυτή αγαπάει τον Πούτιν όσο και ένας μοναχός στον Αθω. Ενδέχεται, δηλαδή, να είναι η πρώτη γυναίκα που θα μπει επισήμως στο Αγιον Ορος, για τέτοια αγάπη μιλάμε. Και αφού η Μαρίν φέρει τα πάνω κάτω στην Ευρώπη, κάνει το deal με τον Πούτιν και ξαναπιάνει την Ιστορία από την ανάποδη. Η Γαλλία εισβάλλει στη Γερμανία με την απειλή των πυρηνικών της. Γαλλική σημαία στην Πύλη του Βρανδεμβούργου και πάει λέγοντας. Ακολουθεί χαμός, ενεργειακή ασφυξία, η Ελλάδα, ως στρατηγικός σύμμαχος της Γαλλίας, κηρύσσει τον πόλεμο στην Ιταλία για την ΑΟΖ. Και μετά το τραβάς όσο θέλεις, βάζεις και εξωγήινους μέσα.

Ναι, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, πλάκα είναι. Πριν φύγετε όμως από το κομμάτι σκεφτείτε για πόσα άλλα είχατε πει ακριβώς το ίδιο. Ζούμε σε μια εποχή όπου το απίθανο απέχει μόλις ένα βήμα από το βέβαιο. Τα πάντα μπορούν να συμβούν και, ομοίως, τα πάντα συνδέονται. Στον παλιό κόσμο δεν ήταν έτσι. Αλλαζε η κυβέρνηση στη Γαλλία και εδώ έφταναν τα απόνερα, κυρίως ως συμβολισμός. Κέρδιζε ο Μιτεράν και λέγαμε ότι φυσάει σοσιαλιστικός άνεμος στην Ευρώπη, κουνιούνται και εδώ τα παραθυρόφυλλα στο Μαξίμου. Σε κοινό ευρωπαϊκό περιβάλλον η λειτουργική σχέση ανάμεσα στα μέλη είναι πιο ισχυρή ακόμα και από δομές που συνδέονται σε ομοσπονδιακό δίκτυο. Αρκεί μια κομβική αλλαγή στη Γαλλία ή στη Γερμανία για να φτάσει ο άνεμος και στο τελευταίο ευρωπαϊκό χωριό. Πριν από μερικές δεκαετίες θα καθόμασταν στον καναπέ με ποπκόρν και θα κάναμε χάζι. Τώρα δεν είναι έτσι. Για αυτό ας κρατήσουμε μια πισινή για το Πάσχα. Ας αρχίσουμε τα «Καλή ανάσταση» μετά τις 10 το βράδυ, σε ώρα Κεντρικής Ευρώπης.

Μέχρι τα άκρα

Τη Δευτέρα ο Αντώνης Συκάρης, ο κορυφαίος ορειβάτης μας, ήταν πιο ψηλά από κάθε άλλον άνθρωπο στον κόσμο. Στα 8.100 μέτρα μιας κορυφής στο Νεπάλ. Από εκεί, εξαντλημένος και συγκινημένος, ηχογράφησε ένα μήνυμα αφιερώνοντας το κατόρθωμα στους Ελληνες, στην οικογένειά του (κυρίως στην εγγονή του) και σε νεκρούς ορειβάτες. Μία μέρα μετά ξεψύχησε. Ακριβώς πριν από έναν χρόνο τη γλίτωσε την τελευταία στιγμή. Γιατί το κάνουν, αλήθεια, αυτό; Ποια δύναμη σε σπρώχνει σε ανάβαση στο Εβερεστ; Γιατί ένας άνθρωπος ευκατάστατος, όπως ο Συκάρης, δεν χαίρεται αλλιώς τη ζωή, προκαλώντας τον θάνατο; Προφανώς επειδή τα δικά μας όρια δεν τον αφορούν. Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν φτάσουν στα άκρα είναι σαν να μην πήγαν πουθενά. Καλό του ταξίδι, τώρα πήγε πιο ψηλά.

Η φωτογράφιση

Ο πρόεδρος Ζελένσκι έκανε μια φωτογράφιση που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ως και ατμοσφαιρική. Υπάρχει σκηνικό, με οχυρωματικούς σάκους, φροντισμένος φωτισμός και αντίστοιχο ύφος από τον πρόεδρο. Και παρακολουθώ πώς διακινείται αυτή η φωτογραφία στα social από τους φίλους του προέδρου Πούτιν – δυστυχώς δεν μπορώ πλέον να ξεχωρίσω τους έμμισθους από τους χρήσιμους ηλίθιους. Είναι οι ίδιοι που λοιδορούσαν την έκφραση του μαχητή από τη Μαριούπολη, επειδή τον θεωρούν ναζί. Και προφανώς είναι οι ίδιοι που βλέπουν τις φωτογραφίες του ημίγυμνου, έφιππου Πούτιν και φαντασιώνονται τον πατερούλη να τους παίρνει με το άλογο και να χάνονται στα βάθη της στέπας. Μέχρι πρόσφατα θύμωνα. Τώρα δεν δίνω σημασία, το θέμα υπάγεται στον σταθερό κανόνα για τη ματαιότητα κάποιων πραγμάτων και την απεραντοσύνη της ανθρώπινης ανοησίας.