Η μεταστροφή της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών

Θαύμα, θαύμα! Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών επρόκειτο, χθες το βράδυ, να παίξει κομμάτια του Αστορ Πιατσόλα, για την Ουκρανία, τον λαό της και τις κατεστραμμένες υποδομές της χώρας. Μάλιστα για το μαιευτήριο της Μαριούπολης – που για να ξαναχτιστεί από την Ουκρανία, θα πρέπει να εκδιωχθούν από κει οι ρώσοι κατακτητές και η πόλη να ενσωματωθεί εκ νέου στον εθνικό ουκρανικό κορμό.

Δεν αμφιβάλλω ότι η προσχώρηση, κατά κάποιον τρόπο, στο ρεύμα της ευαισθησίας για έναν λαό που εξοντώνεται και υποφέρει, ήταν αποτέλεσμα της κατακραυγής. Τα μέλη της Ορχήστρας γνωρίζουν καλά ότι κινδυνεύουν, αν δεν συνταχθούν με τη μεγάλη πλειονότητα των όπου γης συναδέλφων τους, να απαξιώνονται στο διηνεκές, ως το σχήμα που αδιαφορούσε για την ανθρωπιστική καταστροφή της Ουκρανίας. Απορρίπτω αυτή την εκδοχή του στυγνού συμφέροντος, επειδή είμαι καλοπροαίρετος. Και κρατώ την άλλη. Οτι οι μουσικοί μεταπείστηκαν από τα γεγονότα. Κατάλαβαν ότι εδώ δεν είναι πολιτική εκτίμηση, είναι γεγονός: μια πόλη ισοπεδώθηκε, χιλιάδες είναι οι νεκροί, οι ακρωτηριασμένοι, εξ αυτών πολλοί παιδιά και άμαχοι. Πολλές γυναίκες, επίσης, έχουν βιαστεί. Κι απ’ αυτή την αδυσώπητη εικόνα δεν γίνεται να αποστρέφουν τα μάτια.

Κρατώ αυτή την εκδοχή της μεταστροφής. Την καλοπροαίρετη. Και απορρίπτω την άλλη.