Πολιτική ουσία και κυβερνητικά σχήματα {CR}

Η τελευταία πρωθυπουργική παρέμβαση, που διαφοροποίησε τους όρους της κυβερνητικής σταθερότητας και της αυτοδύναμης κυβέρνησης, επανέφερε στην πολιτική ατζέντα τη συζήτηση για τα κατάλληλα σχήματα διακυβέρνησης της χώρας. Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για αλλαγή στρατηγικής της κυβέρνησης, άλλοι για τακτική αναπροσαρμογή και άσκηση πίεσης προς τα υπόλοιπα κόμματα για να ξεκαθαρίσουν τις θέσεις τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για αποκαλυπτικές κινήσεις της κυβερνητικής φθοράς και το ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε ευθέως στήριξη σε κάθε κυβερνητική στροφή. Ψυχραιμότερες φωνές είδαν κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό τής μέχρι σήμερα απόλυτης κυβερνητικής υπεροχής και μίλησαν για το ξεκίνημα πολιτικής αλληλοπιέσεων από τους τρεις φορείς εξουσίας και προσπάθεια επιβολής των πολιτικών όρων του καθενός προς τον άλλο.

Κάθε προσέγγιση περιέχει αλήθειες, ανάλογα με την πολιτική θέαση. Ομως, αν η συζήτηση επικεντρωθεί μονοδιάστατα στον ρόλο των σχημάτων διακυβέρνησης, τότε θα γίνουμε θεατές των κομματικών ελιγμών για τη μορφή των κυβερνητικών σχημάτων και όχι για το ποιες πολιτικές θα κληθούν να υπηρετήσουν τα κυβερνητικά σχήματα. Η συζήτηση θα μετατοπιστεί από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας στις υπαρξιακές ανάγκες των κομμάτων και τις προσωπικές αγωνίες των στελεχών τους. Ο κίνδυνος πλήρους αποπροσανοτολισμού ελλοχεύει.

Σαφώς υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε αυτοδύναμες και συμμαχικές κυβερνήσεις, άλλοτε προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αλλά στην κρίσιμη εποχή που ζούμε, με τις τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις και τις τρομακτικές επιπτώσεις της πανδημίας, το μέγα ζητούμενο για τους πολιτικούς και την κοινωνία είναι ποια κατεύθυνση θα πάρει η χώρα.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προηγηθεί η συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα που θα ορίσουν την κατεύθυνση της χώρας, η τοποθέτηση των κομμάτων σε αυτά, και στη συνέχεια να αποφασίσει ο λαός εάν η πορεία που προτείνουν τα κόμματα θα υπηρετηθεί από αυτοδύναμη ή από συμμαχική κυβέρνηση.

Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να γίνει ανεκτό, για μία ακόμα φορά, να πάρουν το πάνω χέρι οι τακτικισμοί και οι ελιγμοί των κομμάτων για τη μορφή της μετεκλογικής κυβέρνησης, σε βάρος της ουσίας της πολιτικής που δεν είναι άλλη από την προγραμματική ουσία στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Πολιτικά πρόσωπα, κοινωνικοί φορείς, όσοι έχουν λόγο και παρουσία στη δημόσια σφαίρα, απλοί πολίτες, πρέπει να επιβάλουν, εν όψει των κρίσιμων στιγμών που διέρχεται η χώρα και ο κόσμος, σε όλα τα κόμματα να τοποθετηθούν πολιτικά και προγραμματικά για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας.

Πιστεύω ότι η κεντρική διαχωριστική γραμμή που θα κυριαρχήσει από τώρα μέχρι τις εκλογές, εν όψει μάλιστα των σημαντικών γεωπολιτικών και οικονομικών μεταβολών που συντελούνται, θα είναι μεταξύ εκείνων που εγγυώνται τη σταθερότητα διακυβέρνησης μέσα από τη συνέχιση και προώθηση του εκσυγχρονισμού της χώρας, απέναντι σε όσους αναφέρονται στη λεγόμενη «προοδευτική συνεργασία», δηλαδή τον αδιέξοδο λαϊκισμό τού «με έναν νόμο και ένα άρθρο» συνοδευόμενο από υποσχέσεις άφθονου χρήματος, που προφανώς δεν υπάρχει, και που είναι σίγουρη συνταγή αστάθειας και περιπετειών.

Επομένως, η «σταθερότητα», ως κοινά αποδεκτός όρος και λέξη-κλειδί για τις επόμενες εκλογές, πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τα βασικά προγραμματικά και πολιτικά προαπαιτούμενα και τη δοκιμασμένη πράξη των πρωταγωνιστών, ώστε να αποφασίσει ο λαός τη συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης της χώρας.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός