Ομοθυμία

Προσβλήθηκαν πολλοί. Οπως, ας πούμε, ένας πρώην πρωθυπουργός. Ενοχλήθηκε η κεντροαριστερή κοινοβουλευτική εκπρόσωπος για τις «ομιλίες προσώπων που δεν είχαν καμία θεσμική αρμοδιότητα». Εξοργίστηκε ένας συριζαίος που «αναγκάστηκε» να αποχωρήσει από την αίθουσα. Κι όλοι του οι σύντροφοι, που προτίμησαν να δείξουν τη συμπαράστασή τους στους αμυνόμενους μη χειροκροτώντας τον εκλεγμένο τους πρόεδρο. Πανηγύρισαν Περισσός και Βελόπουλος επειδή δικαιώθηκαν. Τιτίβισε την αναστάτωσή του για το χειροκρότημα σε «νεοναζιστικά σύμβολα» ακόμη κι ο ανεξάρτητος εθνοπατέρας που έφτιαξε πολιτική κίνηση ευελπιστώντας να κόψει ψήφους απ’ το κόμμα Κασιδιάρη. Η ομοθυμία που εκδηλώθηκε χθες στη Βουλή ήταν απόλυτα συμβατή με το θυμικό της πλειονότητας των ψηφοφόρων. Το διαβόητο Τάγμα του Αζόφ έχει πάρει μυθικές διαστάσεις στον σοσιαλμιντιακό διάλογο. Επικαλούνται το παρελθόν του πουτινόφιλοι, ώστε να στηρίξουν χωρίς ενοχές το ρωσικό αφήγημα της αποναζιστικοποίησης της Ουκρανίας, αλλά αναμασούν πληροφορίες για τα ύποπτα τατουάζ μελών του κι όποιοι αποφεύγουν να διαλέξουν πλευρά. Αξίζει όμως γι’ αυτούς τους υπερεθνικιστές να σνομπάρει κανείς τον Ζελένσκι;

Επιρροή

Ή – ακόμη χειρότερα – να έχει δεύτερες σκέψεις για τον ουκρανικό αγώνα; Ψυχραιμότερες φωνές θεωρούν την παρουσία του Τάγματος των 1.000 ανδρών στις δημόσιες συζητήσεις δυσανάλογη της πραγματικής του δύναμης. Ο Αντρέας Ούμλαντ, του Κέντρου Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών της Στοκχόλμης, έχει αναφέρει στην Deutsche Welle ότι «η επιρροή τους στην κοινωνία είναι υπερεκτιμημένη. Για τους περισσότερους Ουκρανούς είναι μαχητές που πολεμούν έναν αυταρχικό επιτιθέμενο». Του λόγου του το αληθές στηρίζει το 2,15% που πήρε στις κάλπες του 2019 η πολιτική τους πτέρυγα. Σύμφωνα δε με τον Αλεξάντερ Ρίτσμαν του Counter Extremism Project της γερμανικής κυβέρνησης – το οποίο συγκεντρώνει στοιχεία για τη δράση εξτρεμιστών στο εξωτερικό -, «στην πλευρά των ρώσων αυτονομιστών υπάρχουν πολύ περισσότερες ομάδες που σχετίζονται άμεσα με την Ακροδεξιά». Ο τελευταίος, μάλιστα, αποδίδει ξεκάθαρα την εικόνα που αρκετοί έχουν για όλους όσους σήμερα υπηρετούν στη μονάδα – η οποία ανήκει πλέον στην ουκρανική εθνοφρουρά – σε επιτυχία της ρωσικής προπαγάνδας. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, λοιπόν, κραυγάζοντας την αγανάκτησή του για τον Μιχαήλ, επιβεβαίωσε πόσο εύκολα χειραγωγείται κάποιος – με αποτέλεσμα να βγαίνει εκτός θέματος.