Εκλεκτικές συγγένειες

Παρατηρώ, σε δημοσκόπηση της Opinion Poll και στην ερώτηση για το ποιος έχει την κύρια ευθύνη για την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία (που δεν είναι, απλώς, επίθεση, είναι εισβολή, αλλά τέλος πάντων), τις απαντήσεις ανάλογα με το κόμμα που ψηφίζουν οι ερωτώμενοι. Και παρατηρώ κάποιες περίεργες – που μπορεί να μην είναι και εντελώς περίεργες – συμπτώσεις. Για παράδειγμα, μόνο ένας, περίπου, στους τέσσερις ψηφοφόρους του ΚΚΕ (26,7 %) θεωρεί ότι ευθύνονται ο Πούτιν και η Ρωσία. Και παραπάνω από ένας στους δύο (53,3 %) πιστεύουν ότι υπεύθυνες είναι οι χώρες της Δύσης.

Πολύ κοντά σε αυτά τα ποσοστά είναι οι ανάλογες απαντήσεις των ψηφοφόρων ενός κόμματος όχι «όμορου» ιδεολογικά, όπως θα πίστευαν οι αφελείς, αλλά, υποτίθεται, εκ διαμέτρου αντίθετο. Οι οπαδοί της Ελληνικής Λύσης και του Κυριάκου Βελόπουλου. Μόνο ένας στους πέντε από αυτούς (19,4 %) προσάπτει την ευθύνη στον Πούτιν. Και κατά τι λιγότεροι από ένας στους δύο (48,4 %) στη Δύση. Ποιο είναι το τρίτο κόμμα – και κλείσαμε – που οι περισσότεροι «πιστοί» του θεωρούν ότι γι’ αυτό το μακελειό ευθύνονται οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση και όχι η Ρωσία; Σιγά το δύσκολο, σιγά την παραβίαση των ανοιχτών θυρών. Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως βεβαίως. Το 35,5 % δείχνει ως προς την ευθύνη Πούτιν, το 45,8% Δύση.

Ελληνική Αριστερά και Ακροδεξιά λοιπόν πάνε χέρι χέρι. Σε ένα απολύτως ιδεολογικό θέμα μάλιστα που έχει να κάνει με τον εντοπισμό του Καλού και του Κακού όπως εγείρεται μέσα από έναν πόλεμο και από εκτελέσεις αμάχων. Διότι στο βάθος – όχι και το πολύ μεγάλο – υπάρχει ο λαϊκισμός. Η απόλυτη «προξενήτρα» στον γάμο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ που έγινε το 2015 και το «κέφια, φίλοι μου, κέφια» που ακολούθησε. Η συγκολλητική ουσία μεταξύ όλων αυτών που τους έχουν ξεπεράσει η Ιστορία και η πραγματικότητα. Ετσι, έρμοι και έρμαια που ξέμειναν εν μέσω του ιστορικού πουθενά, μόνο με τον ετεροπροσδιορισμό μπορούν να επιβιώσουν. Και το φάντασμα της Δύσης είναι ο πρόχειρος, βολικός εχθρός. Χωράει όλα τα τοτέμ του λαϊκισμού. Από τη συνωμοσιολογία έως τις απλοϊκές, «σωτήριες» λύσεις για περίπλοκα θέματα. Οι συγκλίσεις που ξεκίνησαν από τις άνω και κάτω πλατείες των Αγανακτισμένων και κορυφώθηκαν στο δημοψήφισμα του ’15 καλά κρατούν ακόμη και φέρνουν τις ταυτίσεις ως προς την εισβολή στην Ουκρανία. Αλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε, εδώ και κάμποσα χρόνια, ελληνική Αριστερά και Ακροδεξιά μόνο ως προς το Προσφυγικό και το Μακεδονικό διαφωνούν. Για τα άλλα – και για τους δικούς της λόγους η κάθε πλευρά – περιμένουν τον «Μόσκοβο» να «φέρει το σεφέρι, Μοριά και Ρούμελη».

Και ένα τελευταίο. Στην ίδια δημοσκόπηση, το υψηλότερο ποσοστό αυτών που δεν ξέρουν / δεν απαντούν (17,8%) καταγράφεται στους ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Ζορίζονται οι σύντροφοι.

Είδα φως και μπήκα

Να ξεκαθαρίσω κάτι πρώτα απ’ όλα. Συμπαθώ πολύ τους Σκωτσέζους, λατρεύω τη χώρα τους όπου πέρασα υπέροχα όσες φορές έχω πάει και τους θεωρώ από τους πιο «μεσογειακούς» άρα και τους πιο γενναιόδωρους λαούς της Ευρώπης. Ο θρύλος περί τσιγκουνιάς ωστόσο καλά κρατεί, εξού και τα ανέκδοτα. Σύμφωνα με κάποια από αυτά λοιπόν, Σκωτσέζος πάει στην τοπική εφημερίδα για να δώσει την αγγελία του θανάτου του πατέρα του. «Απεβίωσε Σκοτ ΜακΝτόναλντ» γράφει, χρησιμοποιώντας τις δυνατόν λιγότερες λέξεις ώστε και να πληρώσει λιγότερα. «Ξέρετε» του λέει ο υπάλληλος «η τιμή έως πέντε λέξεις είναι ίδια. Οπότε μπορείτε να γράψετε άλλες δύο». Και ο Σκωτσέζος γράφει: «Απεβίωσε Σκοτ ΜακΝτόναλντ. Πωλείται Μόρρις».

Πού το θυμήθηκα αυτό; Βλέποντας στη χθεσινή συγκέντρωση για την ακρίβεια πανό που ζητούσαν να ανοίξουν τα σύνορα για όλους.