Τα απεχθή ιδιώνυμα

Ενώ τα βλέμματα όλων παραμένουν στραμμένα φυσικά στη φρίκη στην Ουκρανία (και στα ελληνοτουρκικά), μία άλλη φρίκη, της Πάτρας, έχει κυριαρχήσει στην ενημέρωση σε βαθμό πρωτοφανή, που υπερβαίνει ακόμα και τα παραπάνω. Δυστυχώς, με μετατροπή της σε διαρκές σόου. Θα έπρεπε όμως να επαναφέρει ένα θέμα που άνοιξε επίσης πρόσφατα, με την εν ψυχρώ τραγική δολοφονία του 19χρονου στη Θεσσαλονίκη. Τότε η κυβέρνηση επανέφερε το λεγόμενο ιδιώνυμο έγκλημα για την αποτροπή της οπαδικής βίας. Είναι προφανές ότι το πεδίο εφαρμογής του πρέπει να επεκταθεί.

Το ιδιώνυμο, που έχει στοχοποιηθεί στο παρελθόν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η σοβαρή εφαρμογή του νόμου χωρίς κόλπα και εξαιρέσεις. Δεν το πρωτοθέσπισε κάποια δεξιά ή δικτατορική κυβέρνηση. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο πατριάρχης της ελληνικής δημοκρατικής παράταξης, ήταν που το θέσπισε κατά την τελευταία του πρωθυπουργία. Το 1929, προκειμένου να αντιμετωπιστούν πράγματι εκτροπικοί πολιτικοί κίνδυνοι κατά του πολιτεύματος. Ουσιαστικά οι διεθνιστικές τάσεις του πρώιμου ΚΚΕ, η τότε ηγεσία του οποίου έπαψε να τιμάται αργότερα από το ίδιο το ΚΚΕ για τις επιλογές της. Ηταν η εποχή της διεθνιστικής φενάκης, σε έναν κόσμο που ακροβατούσε επικίνδυνα ανάμεσα στον κόκκινο φασισμό της νεαρής ΕΣΣΔ και τα παραμύθια περί διεθνισμού, που στην ουσία υπηρετούσαν αποκλειστικά την πολιτική της Μόσχας, και στον μαύρο φασισμό δικτατόρων όπως ο Μουσολίνι – ο Χίτλερ δεν είχε ανέλθει ακόμα στην εξουσία. Το ιδιώνυμο θεσπίστηκε από δημοκρατική πολιτεία με κεντρώα πολιτική κατεύθυνση. Και όχι από κάποιους επίορκους συνταγματάρχες. Και απέδωσε. Οπως απέδωσε και πρόσφατα, κατά την επαναφορά του, πριν το εξοβελίσουν οι γνωστές… λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα εγκλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία έχουν ξεφύγει. Ετσι, πέραν των οπαδικών, πλήθος άλλα θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στο ιδιώνυμο καθώς τα τελευταία χρόνια συγκλονίζουν περίπου καθημερινά τη χώρα. Η οποία, όμως, δυστυχώς αρέσκεται περισσότερο στο να τα σχολιάζει και να κλαίγεται γι’ αυτά, κατά προτίμηση στα τηλεπαράθυρα, παρά να αποζητά να ληφθούν πραγματικά μέτρα για την αντιμετώπισή τους.

Και δεν είναι μόνο η φρίκη της Πάτρας, ανεξάρτητα από το ποιους θα καταδικάσει τελικά η Δικαιοσύνη. Οι επιδημικές γυναικοκτονίες, που έχουν γίνει ένα είδος άλλου φρικτού καθεστώτος, όπως και η ενδοοικογενειακή βία. Περίπου καθημερινά παραδείγματά τους έρχονται στο φως και γεμίζουν ώρες καλοπληρωμένης τηλεκλάψας. Οι συνεχείς επιθέσεις από συμμορίες εναντίον συνήθως ανήμπορων γερόντων που ή τους σκοτώνουν ή τους κακοποιούν μέχρι θανάτου ακόμα και για μερικές δεκάδες ευρώ. Το νέο, για την Ελλάδα τουλάχιστον, φρούτο της εκδικητικής πορνογραφίας, που επίσης έχει γίνει μάστιγα. Και επίσης θρέφει ατελείωτες κουτσομπολίστικες ως επί το πλείστον συζητήσεις, όπως γίνεται νυχθημερόν και τώρα. Το φρικτό φαινόμενο της σεξουαλικής εγκληματικότητας, που συνιστά ακόμα ένα σκοτεινό τοπίο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και που παράγει αδιανόητα τέρατα, επίσης σε καθημερινή σχεδόν βάση. Οι απαγωγές. Αλλά και οι νεόκοπες νεανικές συμμορίες που βιαιοπραγούν αδίστακτα σε άλλους ανηλίκους όποτε τους κατέβει. Το κάνουν απλώς και μόνο επειδή μπορούν. Και όλα αυτά, χωρίς να αναφερθεί κανείς στα πάγια: εμπορία ναρκωτικών, δολοφονίες κ.ο.κ.

Το ιδιώνυμο είναι ένα σημαντικό όπλο έναντι όλων αυτών. Αν βεβαίως υποτεθεί ότι η ελληνική κοινωνία θέλει να τα δει να περιορίζονται και δεν προτιμά να συμβαίνουν για να έχει να περνά την ώρα της με αυτές τις ανείπωτες τραγωδίες.