Ιστορίες γεμάτες θάνατο από την Μπούτσα

Δεμένοι πισθάγκωνα, γονατισμένοι στο πάτωμα, ο ένας δίπλα στον άλλον. Τα σώματά τους, σε προχωρημένη σήψη. Η μυρωδιά αφόρητη. Στον τοίχο, σημάδια από σφαίρες. Πέντε κάτοικοι της Μπούτσα βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν στο υπόγειο μιας παιδικής κατασκήνωσης. Οι σοροί τους βρέθηκαν τρεις μέρες αφότου οι Ρώσοι βγήκαν από το προάστιο. Πυροβολήθηκαν στον κρόταφο και το στέρνο.

«Πυροβολούσαν αδιακρίτως». Εξω από το υπόγειο, ανάμεσα στα δέντρα της κατασκήνωσης, οι στρατιώτες ανοίγουν 5 μεγάλες μαύρες σακούλες για τις σορούς. Οι οικογένειες περιμένουν τους νεκρούς τους. Κρανίου τόπος. Κάθε στενό δρομάκι και ένας νεκρός στο οδόστρωμα. «Πυροβολούσαν αδιακρίτως» λένε οι κάτοικοι, μέσα στα σπίτια, μέσα στις αυλές, μέσα στα αυτοκίνητα, στη μέση του δρόμου. Ενας άνδρας πυροβολήθηκε πάνω στο ποδήλατό του. Σήμερα, δίπλα στη σορό του οι συγχωριανοί του άφησαν μία σοκολάτα. Δύο τετράγωνα μακριά, το άψυχο σώμα ενός ηλικιωμένου άντρα βρίσκεται εδώ και μέρες στην άκρη του δρόμου. Στο μπράτσο του έχει ένα λευκό περιβραχιόνιο, σημάδι ότι είναι άμαχος. Οι σακούλες που κρατούσε στα χέρια του έπεσαν και τα ψώνια του χύθηκαν στον δρόμο, γάλα, γιαούρτι και δύο καινούργια κρασοπότηρα. Στο πίσω τζάμι ενός αυτοκινήτου γράφει «Προσοχή παιδιά», αυτό όμως δεν εμπόδισε το τανκς να περάσει από πάνω του και να το διαλύσουν.

Ομαδικός τάφος. Στο προαύλιο της εκκλησίας του χωριού, ένας ομαδικός τάφος. Ανθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, θαμμένοι μέσα σε μία μαύρη σακούλα. Αλλοι, τυλιγμένοι με ένα σεντόνι και άλλοι με τα ρούχα τους, όπως ακριβώς τους βρήκαν οι σφαίρες. Η βροχή και η λάσπη που δημιουργήθηκε έκαναν τα σώματά τους μία μάζα. Ο ιερέας δεν ξέρει πόσοι άνθρωποι είναι θαμμένοι εκεί. «Την ώρα που θάβαμε τους νεκρούς μας, οι πυροβολισμοί ξεκίνησαν και πάλι και οι νεκροί πολλαπλασιάστηκαν» περιγράφει, χωρίς καμία έκφραση στο πρόσωπό του. Κανένας δεν ξέρει πόσοι θάφτηκαν τελικά στο προαύλιο του Αποστόλου Ανδρέα. Η αναγνώριση θα αρχίσει τις επόμενες ημέρες.

Ψάχνει τον αδελφό του. Ο Πάμπλο ψάχνει τον αδελφό του. Εφυγε από το Κίεβο για να πολεμήσει και δεν ξανάκουσε νέα του. Τον ψάχνει παντού. Κάποιος του έστειλε μήνυμα στο Facebook ότι τον είδε στην Μπούτσα. Αναρωτιέται αν ο αδελφός του είναι μεταξύ των νεκρών. 100 μέτρα από τον ομαδικό τάφο, δύο αυτοσχέδιοι τάφοι ο ένας δίπλα στον άλλον και ένας τρίτος, με έναν ξύλινο σταυρό. Σε διάφορα σημεία της πόλης μοιράζουν τρόφιμα στους κατοίκους που έμειναν πίσω. Και κάθε στενό έχει αστυνομία και στρατιώτες περιμένοντας τον πρόεδρο Ζελένσκι. Ενα συγκρότημα πολυκατοικιών βομβαρδίστηκε.

Τον βασάνισαν. Οι Ρώσοι, όπως λένε οι κάτοικοι, μπήκαν στα σπίτια τους και έκλεψαν κοσμήματα και μπουκάλια αλκοόλ. Οι στρατιώτες δεν τους αφήνουν να μπουν στις πολυκατοικίες, φοβούνται ότι υπάρχουν ακόμα νάρκες. Στο ισόγειο μίας οικοδομής το πτώμα ενός Ουκρανού. «Τον σκότωσαν αφού τον βασάνισαν», λένε οι κάτοικοι. Στο κράνος του έχουν γράψει το γράμμα «V» για να τον ταπεινώσουν… Καμένα τανκς, οξειδωμένα αυτοκίνητα και μία μυρωδιά θανάτου στην πόλη. Κάθε αυλή και ένας αυτοσχέδιος ταφος.

Καταφύγιο. Ο Βλοντοντίμιρ δεν πρόλαβε να μπει στο σπίτι, σκοτώθηκε στην αυλή, πριν ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου. Τον έθαψαν εκεί. Η Ρουσλάνα, η ανιψιά του, μπήκε στο υπόγειο για να σωθεί. Οσο η πόλη βομβαρδιζόταν, εκείνη ζωγράφιζε για να μην ακούει τον ήχο των βομβαρδισμών. Εφερε από το δωμάτιό της τη ζωγραφιά και μου τη χάρισε… Ενα δέντρο που μοιάζει με κρεμάλα, μια τεράστια φωτιά στο χωριό, ένα καταφύγιο… και ο ήλιος που δεν λάμπει πια.