Το παράπονο των Σέρβων

Το πανό έγραφε «Stop war» σε φόντο των χρωμάτων της ουκρανικής σημαίας. Το κράτησαν οι παίκτες της ομάδας μπάσκετ της Ζαλγκίρις όχι όμως και αυτοί του Ερυθρού Αστέρα, οι οποίοι μάλιστα γελούσαν ειρωνικά ή έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να δείξουν την αδιαφορία τους για τα όσα εκτυλίσσονταν στη Ζαλγκίριο Αρένα.

Οι Σέρβοι γενικώς εκφράζουν με αυτή την έμμεση διαμαρτυρία το παράπονό τους για τη «διάκριση» που κάνει η Ιστορία εις βάρος τους. Συγκρίνουν την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας στη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών του Βελιγραδίου το 1999 με την αντίστοιχη της εισβολής των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία.

Πολλοί από τους σέρβους αθλητές που σήμερα αγνοούν επιδεικτικά μηνύματα ειρήνης, τότε ήταν αγέννητοι. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τους βομβαρδισμούς, ίσως και το ταξίδι συμπαράστασης της ΑΕΚ, αλλά τις λεπτομέρειες για τον εμφύλιο τις έμαθαν από τους προγόνους τους ή τις διδάχτηκαν στα σχολεία τους. Το πόσο αντικειμενική μπορεί να είναι η Ιστορία με τα γεγονότα όταν το αίμα από τις σφαγές εκείνης της εποχής δεν έχει στεγνώσει ακόμα και το μίσος ρέει στις φλέβες σαν δηλητήριο, το έχει απαντήσει η επιστήμη.

Οι απόψεις των σέρβων αθλητών ταυτίζονται με την επαμφοτερίζουσα πολιτική της χώρας τους. Η Σερβία υπερψήφισε στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ την καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία αλλά ταυτόχρονα αποφεύγει να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία γιατί φοβάται την οργή της Αρκούδας που μπορεί να προκαλέσει την αναγνώριση του Κοσόβου ως ανεξάρτητου κράτους.

Οι αντιδράσεις των σέρβων αθλητών προστίθενται στην αποπομπή των ρωσικών ομάδων από το διεθνές προσκήνιο, ουσιαστικά κατ’ απαίτηση των υπολοίπων χωρών.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι η σταθερή στάση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να μην ταυτίζεται ο αθλητισμός με την πολιτική.

Μα ο αθλητισμός από μόνος του ασκεί πολιτική και δεν χρειάζεται το δεκανίκι των πολιτικών για να επιβάλει τις απόψεις του. Ισως μάλιστα το στίγμα του στην πολιτική να είναι πιο ισχυρό γιατί απολαμβάνει μεγαλύτερη δημοσιότητα.