Τα μετεκλογικά σενάρια {LF}της απλής αναλογικής

Η δήλωση του Πρωθυπουργού στο πρόσφατο forum του Οικονομικού Ταχυδρόμου περί «σταθερότητας» και όχι απαραίτητα «αυτοδυναμίας», άνοιξε τη συζήτηση για τις κυβερνήσεις συνεργασίας και πυροδότησε σενάρια για την επομένη των εκλογών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει θιασώτης των αυτοδύναμων κυβερνήσεων ως παράγοντας πολιτικής σταθερότητας υπό το βάρος ωστόσο της κυβερνητικής φθοράς που προκαλεί το συνεχιζόμενο κύμα των ανατιμήσεων φαίνεται να αναπροσαρμόζει έως ένα βαθμό σε αυτή τη φάση τη στρατηγική του επιχειρώντας να έχει στο χέρι του επιπλέον εναλλακτικές και παρουσιαζόμενος περισσότερο ευέλικτος σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα.

Είναι τέτοιο το βάθος της κρίσης που προκαλεί η σύγκρουση στην Ουκρανία και τόσο απρόβλεπτη η διάρκειά της που η συγκεκριμένη αλλαγή πλεύσης φαίνεται εκτός από λογική και επιβεβλημένη. Ετσι ο Πρωθυπουργός αποκλείοντας ταυτόχρονα το ενδεχόμενο νέας αλλαγής του εκλογικού νόμου και τις πρόωρες εκλογές υπερτόνισε και προσπάθησε να κατοχυρώσει το υπεύθυνο και θεσμικό πολιτικό του προφίλ.

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας έχει διακηρύξει την πίστη του στην προοδευτική διακυβέρνηση και αναζητά εδώ και καιρό συνεργασίες στην Αριστερά και στον ευρύτερο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Με δεδομένη την εκπεφρασμένη άρνηση του ΚΚΕ αλλά και τις περιορισμένες δυνάμεις του κόμματος του Γιάνη Βαρουφάκη τα βλέμματα στρέφονται προς τον νέο πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη. Ο Ανδρουλάκης ωστόσο δεν επιφυλάσσει για τον ίδιο και το κόμμα του τον ρόλο του ρυθμιστή αλλά αυτόν του συμπρωταγωνιστή στο μετεκλογικό τοπίο.

Τόσο στην κυβέρνηση, λοιπόν, όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση αναζητούν συνεργασίες. Υπάρχουν όμως αυτοί οι συνεργάτες και κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορούν αυτές να αποκτήσουν ρεαλιστικό υπόβαθρο; Πέρα από τις απαραίτητες πολιτικές προϋποθέσεις ας εξετάσουμε κατ’ αρχήν τα αριθμητικά δεδομένα έχοντας ως βάση τα τελευταία δημοσκοπικά ποσοστά:

Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΨΗΦΟΥ. Με βάση τη μέτρηση του Μαρτίου της GPO και κάνοντας την αναγωγή των εδρών στην εκτίμηση ψήφου της δημοσκόπησης διαπιστώνουμε ότι εφαρμόζοντας την απλή αναλογική η ΝΔ με ποσοστό 35,6% συγκεντρώνει 116 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ με 25,2% 82 έδρες, το ΚΙΝΑΛ με 15%, 49, το ΚΚΕ με 7,6%, 25, η Ελληνική Λύση με 5,5%, 18 και το ΜΕΡΑ 25 με ποσοστό 3%, 10 έδρες. Σε αυτή την περίπτωση η μόνη κυβέρνηση συνεργασίας που προκύπτει είναι αυτή της ΝΔ με το ΚΙΝΑΛ που θα αθροίζουν 165 έδρες. Το άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ – ΜΕΡΑ 25 δίνει 141 έδρες και καθιστά αδύνατη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Συνεργαζόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ 151 βουλευτών σχηματίζεται στην περίπτωση που η ΝΔ συγκεντρώσει ποσοστό 34,1%, ο ΣΥΡΙΖΑ 28,4% και 94 έδρες, το ΚΙΝΑΛ 17,5% με 57 έδρες, η Βουλή να είναι πεντακομματική (ΚΚΕ και Ελληνική Λύση) και το ποσοστό των κομμάτων που θα μείνει εκτός να προσεγγίζει το 8,5%. Και σε αυτή την περίπτωση βέβαια μπορεί να επιτευχθεί συνεργασία της ΝΔ με το ΚΙΝΑΛ που θα δώσει 169 έδρες.

Τι θα κάνει σε μια τέτοια περίπτωση ο Μητσοτάκης; Θα προτείνει κυβερνητική συνεργασία στον Ανδρουλάκη ή θα επιχειρήσει να καταστεί αυτοδύναμος στις δεύτερες εκλογές εφαρμόζοντας τον δικό του εκλογικό νόμο; Μπορεί ο Ανδρουλάκης να υπερβεί τις φοβίες που προκαλεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και στοιχειώνουν το πασοκικό υποσυνείδητο; Τα διλήμματα είναι πλέον πολλά και προς όλες τις κατευθύνσεις.

O Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής ερευνών της GPO