Το Forum άναψε φωτιές

Συζητείται επί ημέρες το Forum του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και είναι και αυτό άλλη μία ένδειξη της μεγάλης επιτυχίας που είχε, καθώς δεν περιορίστηκε μόνο στο στενό πλαίσιο ενός συνεδρίου οικονομικού χαρακτήρα, αλλά δημιούργησε πολλές και σοβαρές αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό. Ειδικά μετά την πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου να ανοίξει τόσο πρόωρα μια γενικευμένη συζήτηση περί τη δημιουργία συμμαχικών κυβερνήσεων στη χώρα, πρωτοβουλία η οποία άναψε φωτιές σε διάφορα επίπεδα. Δείτε τι έχει γίνει έκτοτε: όλοι μιλούν για συμμαχίες, αλλά χωρίς να διαφαίνονται πουθενά στον ορίζοντα εκλογές. Επί του παρόντος, τουλάχιστον.

Μια όμως παρεμπίπτουσα… πυρκαγιά αφορά τον Ευάγγελο Βενιζέλο και την επανάληψη (ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ, λέμε) της θέσης ότι «το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη», που θεωρήθηκε ως πρόκληση, και δη σοβαρή. Για δύο λόγους: πρώτον διότι αναπαρήχθη ευρέως και για ευνόητους λόγους από τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής Τουρκίας. Και δεύτερον διότι προκάλεσε ιερή αγανάκτηση στον εγχώριο γαλαξία των κάθε λογής εθνικιστών, στον οποίο συνυπάρχουν… αρμονικά πραγματικοί πατριώτες, πατριδοκάπηλοι, σοβινιστές, νεοφασίστες και εθνικοσοσιαλιστές με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Στα πρόθυρα νευρικής κρίσεως τους έφερε…

Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή: ενστικτωδώς ανέβηκαν όλοι μαζί στα κεραμίδια, συντονίστηκαν αυθωρεί και παραχρήμα, και άρχισαν να πετούν πέτρες στον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος τόλμησε να θίξει, έστω ανεπαίσθητα, το φλέγον ζήτημα της κυριαρχίας στο Αιγαίο, το οποίο όλοι τους, άνευ εξαιρέσεως, θεωρούν ότι είναι «δικό μας», εξ ολοκλήρου ελληνικό, παραγνωρίζοντας βεβαίως τα γεωφυσικά χαρακτηριστικά της περιοχής.

Τραγικό (και τόσο αποκαλυπτικό της εγκληματικά λαϊκίστικης αντίληψης για τα εθνικά μας θέματα…).

Μνήμη ελέφαντα

Να τα βάλεις όμως με τον (πολυμαθέστατο) Βενιζέλο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και καθόλου σοφή, θα προσθέσω. Ο άνθρωπος είναι κινούμενη βιβλιοθήκη. Η Πάπυρος Λαρούς και η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε συσκευασία του ενός. Ασε που διαθέτει και μνήμη ελέφαντα και όταν προκαλείται, εκεί είναι πια που τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Διότι ανασύρει από το αρχείο του ένα χαρτί και το τρίβει κανονικά στο πρόσωπο όσων του επιτίθενται. Η τελευταία του «πρωτοβουλία» αυτής της φύσεως αφορά το Αιγαίο. Ιδού – με δικά του λόγια:

«(ότι) η Ελλάδα δεν θεωρεί το Αιγαίο ελληνική λίμνη συνιστά υπενθύμιση και επανάληψη ιστορικής δήλωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή που διατυπώθηκε προς τον Μπουλέντ Ετζεβίτ κατά τη συνάντηση των δύο τότε πρωθυπουργών στο Μοντρέ στις 10-11 Μαρτίου 1978. Η σχετική δήλωση περιλαμβάνεται στα πρακτικά της συνάντησης που δημοσιεύονται στον 10ο τόμο του Αρχείου Κωνσταντίνου Καραμανλή (γενική επιμέλεια Κ. Σβολόπουλος), σελ. 136.

Η διατύπωση αυτή επαναλήφθηκε προς τον τότε τούρκο πρωθυπουργό από τον ειδικό απεσταλμένο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, πρέσβη Δ. Κοσμαδόπουλο, στις 25 Οκτωβρίου 1978. Η αναφορά του πρέσβη δημοσιεύεται στο Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο.π., σελ. 380».

Αντε γεια, που λέει κι ο Τάκης Τσουκαλάς.

Σκοτώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ

Μόλις 10 ημέρες απομένουν ως το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, εκεί όπου θα λυθούν, υποτίθεται, τα μεγάλα εσωκομματικά προβλήματα του κόμματος της χαράς, ωστόσο, δέκα μέρες πριν, τίποτε δεν δείχνει ότι οι άνθρωποι θα τα βρουν. Οχι πως με στενοχωρεί ιδιαίτερα το γεγονός, αλλά, να, είχα μια ελπίδα, μια απαντοχή, μια προσδοκία, ο αριστερός, ότι οι αντιθέσεις θα αμβλύνονται. Ειδικά στο κρίσιμο θέμα τού αν το κόμμα θα μεταβληθεί σε ένα αρχηγικό κόμμα των social media και του star system ή θα συνεχίσει να είναι συλλογικό και δημοκρατικό. Διαβάζω εδώ κι εκεί τις ανησυχίες συναδέλφων μου και ειλικρινά σφίγγεται η καρδιά μου με αυτά που βλέπω. Γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που τρέμουν ότι ο αρχηγός δεν θα καταφέρει να συγκεράσει τις απόψεις και το κόμμα θα βρεθεί μπροστά στο φάσμα της διάσπασης. Κρίμα, έχω να πω, κρίμα κι άδικο. Τώρα που ο «Λεγάμενος» έχει «αυτοπειστεί» ότι επανέρχεται στην εξουσία, μια και, όπως λένε στον ΣΥΡΙΖΑ, η ΝουΔου είναι σε κάθετη πτώση!

Η μεγαλύτερη πλάκα όμως δεν είναι αυτή: είναι ότι διχάζονται, λέει, και με το ποιον θα συμμαχήσουν. Οι της ριζοσπαστικής πλευράς του κόμματος (Σκουρλέτης, Φίλης, Τσακαλώτος, Βούτσης κ.λπ.) δεν θέλουν συνεργασία, λέει, με τις δυνάμεις του προοδευτικού Κέντρου, αλλά είναι υπέρ των βαθιών και σοβαρών τομών στο κράτος. Οι άλλοι, που είναι πιο ρεαλιστές, οι περί τον «Λεγάμενο» προεδρικοί, αντιθέτως, τη θέλουν τη συνεργασία. Αλλά κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να ρωτήσει και το ΚΙΝΑΛ. Σκοτώνονται, ενώ δεν υπάρχει αντικείμενο προς συζήτηση. Σκοτώνονται προληπτικά, δηλαδή. Ωραίο;

Το όνομα του κόμματος

Το ΚΙΝΑΛ τραβάει τον δρόμο του και δεν καταλαβαίνει τίποτε από όλα αυτά. Και ο «μικρός» κάθε μέρα αποδεικνύει ότι και ταλέντο έχει, και ικανότητες για γρήγορες πολιτικές κινήσεις. Κάνει συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ 14 με 17 Απριλίου, αλλά την Κεντρική του Επιτροπή δεν θα την αναδείξει το συνέδριο, θα την αναδείξει η βάση με καθολική ψηφοφορία στις 8 Μαΐου που είναι Κυριακή.

Τι ανακοίνωσε ο Ανδρουλάκης για να κοντύνει τη συριζαίικη διαδικασία, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε κορυφαίο event συσπείρωσης του χώρου; Οτι στις 8 Μαΐου τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος θα κληθούν να αποφασίσουν για το όνομα του κόμματος. Για το πώς θέλουν να ονομάζεται. Σκέτο ΠΑΣΟΚ; Σκέτο ΚΙΝΑΛ; ΠΑΣΟΚ Κίνημα Αλλαγής; Κάτι άλλο;

Ο,τι και να ‘ναι, σημασία έχει η διαδικασία. Και το γεγονός ότι η εποχή που ο άλλος έπαιζε μόνος του μπάλα έχει παρέλθει. Οριστικά και αμετάκλητα.

Παρατήρηση

Στο μεταξύ, με αφορμή μια αναφορά μου σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Νίκος Φίλης, όπου δηλώνει καθαρά ότι διαφωνεί με τις προθέσεις του «Λεγάμενου» να μεταμορφώσει τον ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα συλλογικών διαδικασιών σε αρχηγικό κόμμα και έκανε λόγο ότι επιθυμεί τον «Λεγάμενο» primus inter pares, δέχτηκα παρατήρηση. Ειδήμονος περί αυτά. Μου έβαλε τα γυαλιά. Διότι ως Παπα…χρήστος έπρεπε να γνωρίζω. Από τον ευγενικό αναγνώστη μου κ. Ι.Μ. Κονιδάρη, τον γνωστό καθηγητή του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής, η παρατήρηση.

Υποστήριξε ότι αυτό το «primus inter pares» αφορά τον Πάπα της Ρώμης και κάκισα τον Φίλη διότι θέλει τον αρχηγό Πάπα. Λάθος, μου γράφει ο κ. Κονιδάρης. «Ο Πάπας είναι primus solus (ήτοι, πρώτος μόνος). Primus inter pares έχουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τον πρώτο μεταξύ ίσων, τον Οικουμενικό Πατριάρχη μεταξύ Πατριαρχών, τον Πατριάρχη μεταξύ Μητροπολιτών ή/και τον Αρχιεπίσκοπο μεταξύ Μητροπολιτών».

Ως Παπα…χρήστος, λοιπόν, απολογούμαι. Και στον… Πάπα, και στον Φίλη, και σε όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Ευλογείτε…