Αποστασιοποίηση

Η υπόθεση της Πάτρας, ναι, είναι άγρια, συνταρακτική. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά – αμφίβολο (δυστυχώς) να είναι και η τελευταία – που η κοινή γνώμη τραντάζεται από αδιανόητες αποκαλύψεις, κρεμάμενη από τα χείλη ειδικών και «ειδικών», απαιτώντας σε μια μέρα απαντήσεις για όλα. Κυρίως, νομίζω, τις απαντήσεις που μπορεί η ίδια να χωνέψει πιο εύκολα. Μη τυχόν δηλαδή και χρειαστεί κάποιος αναστοχασμός, μια αναθεώρηση, ένας παραπάνω προβληματισμός τέλος πάντων για την επόμενη μέρα. Ηταν αναμενόμενο να έρθει στο προσκήνιο το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Αυτή η κάπως αόριστη στην πραγματικότητα έννοια. Αυτή που ερμηνεύεται συχνά και εντελώς αυθαίρετα ως δικαιολογία – κάτι σαν ασφαλής «κρυψώνα» – για… αυθόρμητες αντιδράσεις από μπουλούκια ενός σοκαρισμένου κοινού. Αυτή που σίγουρα δεν θα πρέπει ποτέ να επηρεάζει, ούτε καν να αφορά, τους μόνους αρμόδιους να γράφουν προσεκτικά και αποκλειστικά με στοιχεία ένα-ένα τα κεφάλαια καθώς και τους τίτλους τέλους σε κάθε «πρωτοφανή» υπόθεση: τους θεσμούς – ανακριτικές, δικαστικές, αστυνομικές, ιατροδικαστικές αρχές. Ηρθαν επίσης στο προσκήνιο κάθε λογής παράγοντες (της νομικής, της ιατροδικαστικής, της ψυχιατρικής και πάει λέγοντας), που κανονικά θα έπρεπε να δείχνουν όλοι με τον δημόσιο λόγο τους τον δρόμο της νηφαλιότητας. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι συμβαίνει αυτό. Ή μάλλον δεν συμβαίνει σίγουρα αυτό, αφού επικρατούν η οχλαγωγία και επικίνδυνα λαϊκά δικαστήρια – με το υψωμένο κινητό, με τις οργισμένες διαδικτυακές κατάρες, με το σπρέι στο ισόγειο παντζούρι για την καταδίκη «θάνατος». Είμαστε μακριά από τη νηφαλιότητα όσο συνεχίζονται διαγνώσεις (ορισμένων) μέσα από τηλε-παράθυρα και social media, οι αυτοαναφορικές τοποθετήσεις, οι προσπάθειες αυτοπροβολής και – το πιο σοβαρό – η κατάλυση κάθε αρχής για προσωπικά δεδομένα, τεκμήριο αθωότητας, δικαιώματα ενός κατηγορούμενου ανεξάρτητα από τη βαρύτητα και απαξία της πράξης.

Τι (μας) λείπει; Συμπεριλαμβανομένης της ευθύνης για το πώς τα συνταρακτικά γεγονότα καλύπτονται δημοσιογραφικά, λείπει η αποστασιοποίηση. Και για άλλη μια φορά, έστω και με μια συγκλονιστική αφορμή, λείπει παντελώς η διάθεση να συζητήσουμε πώς θα κάνει η κοινωνία μας ένα βήμα προς τα εμπρός, αντί να τρέξει δέκα πίσω.