Το παιδί: ζωή.{CR}Τίποτ’ άλλο. Ζωή.

Ηρθε στην Ελλάδα από τη Γουινέα μόνος σε ηλικία 16 ετών. Κατέβαλε υπερπροσπάθεια να ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία. Τον έχουν αγκαλιάσει όλοι στο 1ο ΓΕΛ Αγίου Δημητρίου. Και τώρα αναμένεται η απόφαση της Ανεξάρτητης Αρχής Προσφυγών, που εξετάζει την προσφυγή του Σαϊντού Καμαρά ο οποίος κινδυνεύει με απέλαση. «Εχω δει τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου και νιώθω ευγνωμοσύνη για την αλληλεγγύη που εισπράττω», λέει. Ο Σαϊντού κατάφερε να βγει από τη σφαίρα του αόρατου όπου χάνονται οι πρόσφυγες, κυνηγώντας μαζί με τους συμμαθητές του το δικαίωμα στην ευκαιρία.

Ηταν η τελευταία του συναυλία. Πριν από λίγες ημέρες ο Φιλ Κόλινς αποχαιρέτησε το κοινό του στο Λονδίνο, τραγουδώντας καθιστός, μαζί με τα άλλα μέλη των Genesis και τον 20χρονο γιο του στα ντραμς. Τα προβλήματα υγείας του 71χρονου Κόλινς ξεκίνησαν πριν από 15 χρόνια και τώρα είναι πλέον σοβαρά. Η συναυλία έκλεισε με το τραγούδι «Dancing With the Moonlight Knight». Λίγο πριν από την τελική υπόκλιση ο Κόλινς αστειεύτηκε: «Μετά το αποψινό, θα πρέπει όλοι να βρούμε πραγματικές δουλειές».

«Ο,τι υπήρξε βίωμα έχει εξελιχθεί σε παράσταση», έλεγε o Γκυ Ντεμπόρ. Η κραυγή «Δώσε μας πίσω τις ζωές που πήρες, δώσε μας πίσω τις ζωές μας», ακούστηκε έξω από το σπίτι της Πάτρας . Ο όχλος με τις σέλφι απαθανατίζει το «κακό» που γίνεται θέαμα. Ομως, ποια ματιά θα μπορέσει να κοιτάξει μέσα στην ψυχική άβυσσο αυτής της γυναίκας; Ποια λόγια θα μπορέσουν να εξηγήσουν; Το αδιανόητο γίνεται μια δοκιμασία για τον καθένα.

Πριν από ένα χρόνο αποχαιρέτησε το τιρμπάν με το οποίο κάλυπτε το κεφάλι της. «Η κόρη μου Ουίλοου με προέτρεψε να το κάνω, διότι είχε έρθει η ώρα να αποδεχθώ τον νέο μου εαυτό», εξήγησε η 50χρονη Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ  η οποία πάλευε να συμβιβαστεί με την απώλεια των μαλλιών της λόγω αλωπεκίας, εν μέσω της σκληρής βιομηχανίας του θεάματος. Η Τζέιντα χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως «θαύμα που περπατά», μια και στο παρελθόν είχε βουτήξει στις καταχρήσεις. Μάνα και κόρη έκαναν το ίδιο τατουάζ – ένα λουλούδι λωτού. «Αντιπροσωπεύει την πνευματική φώτιση μέσα από τις εμπειρίες που γεννούν οι αντιξοότητες».

Μεγάλωσε ακούγοντας το βιολί του πατέρα της. «Μικρή τραγούδαγα και χόρευα μόνη μου. Οχι για να με ακούσουν, αλλά γιατί το τράβαγε η ψυχή μου». Η Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη δεν σταμάτησε να τραγουδά. «Χορέψετε χορέψετε» τραγούδησε σε όλα τα πανηγύρια της χώρας, πατώντας γερά στη μακρά μουσική ιστορία του Αιγαίου. Η φωνή και η ταπεινότητά της ήταν αυτή που την ανέδειξαν ως «Κυρά του Αιγαίου». Το τραγουδούν στην Κάλυμνο: «Ο μισεμός είναι καημός, το κατευόδιο ζάλη».

Οι κερασιές ανθίσανε και φέτος. Οι Ιάπωνες συνέρρευσαν για το «χανάμι», για να υμνήσουν την ομορφιά, ένα πανάρχαιο έθιμο. Τα προηγούμενα δύο χρόνια, λόγω κορωνοϊού, δεν μπόρεσαν να απολαύσουν το υπέροχο θέαμα αυτών των λεπτεπίλεπτων ροζ λουλουδιών. Παρά την αναζωπύρωση των κρουσμάτων, τις εικόνες από τον πόλεμο και τις ειδήσεις που μας παγώνουν το αίμα, η φύση συνεχίζει την πορεία της. Οπως το έγραψε ο Μιχάλης Κατσαρός: «Υπάρχουν προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη».