Η καταπληκτική ικανότητα να τα θαλασσώνουν…

«Χάρη σε μόλις πενήντα ψήφους πέρασε από τη Γενική Συνέλευση του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού η πρόταση παραχώρησης του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στον Δήμο της Αθήνας ώστε να προχωρήσει το σχέδιο που λέγεται η Διπλή Ανάπλαση» – το διαβάζω παντού από το βράδυ της Τετάρτης. Δεν είναι ακριβώς έτσι το πράγμα αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Οι δύο στους τρεις που ψήφισαν ενέκριναν την πρόταση: δεν υπήρξε ντέρμπι καθώς το «ναι» συγκέντρωσε περίπου 68%. Απλά για να υπάρξει παραχώρηση του γηπέδου (δηλαδή έγκριση της πρότασης) χρειαζόταν το 66,6%, δηλαδή να ψηφίσουν υπέρ τα δύο τρία του σώματος. Οντως αυτό το όριο ξεπεράστηκε για μόλις 50 ψήφους. Κι ο ΠΑΟ γλίτωσε από έναν τρομερό διχασμό.

Πρόταση

Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν δεν είχαν βρεθεί αυτοί οι 50 ψήφοι της διαφοράς. Το 66,5% θα είχε ψηφίσει υπέρ του σχεδίου και η πρόταση θα είχε απορριφθεί. Και θα υπήρχε εντός της ομάδας μια τεράστια πλειοψηφία που θα ήθελε τη δημιουργία ενός νέου γηπέδου (και την παραχώρηση αυτού της Λεωφόρου) που θα κατηγορούσε κάποιους πολύ λιγότερους για τη ματαίωση του σχεδίου: κι όλο αυτό θα το συζητούσαν χρόνια. Και μάλιστα καθόλου ήρεμα.

Πίσω

Οι διοικήσεις της ΠΑΕ και του Ερασιτέχνη ΠΑΟ γλίτωσαν για πενήντα ψήφους οπαδικούς «εμφύλιους» και καβγάδες που θα πήγαιναν τον σύλλογο πίσω. Ο ΠΑΟ πέρασε τον σκόπελο και ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Γιάννης Αλαφούζος κι ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη Μαλακατές μπορούν να ισχυρίζονται πως έκαναν καλή δουλειά. Το ίδιο και ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης: επειδή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος η στρατηγική τους δικαιώθηκε. Οφείλω να επισημάνω ότι και οι τρεις διάλεξαν τον δρόμο της πλήρους εξήγησης του σχεδίου και δεν κρύφτηκαν από την ευθύνη της υποστήριξής του: το προάσπισαν, το υιοθέτησαν, το πρόβαλαν – χωρίς τον φόβο ότι η προσωπική τους εμπλοκή θα μπορούσε να λειτουργήσει συσπειρωτικά για όσους διαφωνούσαν. Ειδικά ο Μπακογιάννης αποφάσισε να μιλήσει με λογικά επιχειρήματα για μια υπόθεση στην οποία υπήρχε κάμποσος συναισθηματισμός και ουκ ολίγη προβολή φαντασιώσεων. Οπως του είπε κι ένας φίλος του το βράδυ της Τετάρτης «αυτό πρέπει να είναι το πρώτο δημοψήφισμα στο οποίο ο αντισυστημισμός ηττήθηκε από τη λογική».

Πιέσεις

Βέβαια ο δήμαρχος είναι αυτός που τώρα θα σηκώσει και το βάρος των πιέσεων για την ταχύτερη δυνατή υλοποίηση του σχεδίου. Πριν καλά καλά ολοκληρωθούν οι πανηγυρισμοί για το αποτέλεσμα η ΠΑΕ έβγαλε χθες ανακοίνωση με την οποία τον καλεί να «τρέξει» το έργο όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε ο ΠΑΟ να μπει στο νέο γήπεδο το 2024, δηλαδή δύο χρόνια νωρίτερα από το 2026, όπως, βάσει του σχεδίου, προβλέπεται. Από εδώ και πέρα έτσι θα γίνεται: ο δήμαρχος θα εισπράττει πιέσεις – του εύχομαι «καλές αντοχές».

Κυβέρνηση

Ποιος άλλος θα χρειαστεί αντοχές; Νομίζω η κυβέρνηση. Σύντομα προβλέπω να σχηματίζονται ουρές έξω από το γραφείο του Πρωθυπουργού: στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού είναι κανόνας κάθε παραχώρηση σε κάποιον να συνοδεύεται από μαχητικές διεκδικήσεις των υπολοίπων! Οσο μάλιστα κυκλοφορεί ότι «για τη Διπλή Ανάπλαση θα ξοδευτούν πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ», τόσο περισσότεροι θα ζητάνε χρήματα. Προβλέπω σύντομα να καταφθάνουν ζητώντας χρήματα η ΠΑΕ και ο Ερασιτέχνης ΠΑΟΚ για τη Νέα Τούμπα, ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός για εγκαταστάσεις που δεν έχει εκατό χρόνια τώρα, η Ερασιτεχνική ΑΕΚ, η ΚΑΕ Παναθηναϊκός (που θέλει το κλειστό του ΟΑΚΑ) αλλά και άλλοι πολλοί. Συνιστώ ψυχραιμία: με καμιά 500αριά εκατομμύρια πιστεύω θα είναι όλοι ευχαριστημένοι…

Μίστερ

Πάντως μετά τη νίκη του «ναι» στη Γενική Συνέλευση του Ερασιτέχνη ΠΑΟ δεν μπορούσα να μη ζητήσω ένα σχόλιο για τις εξελίξεις από τον πρόεδρο της ΠΑΕ Μάνο Μαυροκουκουλάκη. «Νοw we may go too far», μου είπε, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για την αγαπημένη έκφραση του κάποτε προέδρου της FIFA Zoάο Χαβελάνζε. Σύντομα πιστεύω ότι θα οργανωθεί συνέδριο ειδικών από όλο τον κόσμο ώστε να αναλυθεί η φράση και να γίνει κατανοητό τι εννοεί…

Τζιάνι

Μιλώντας για προέδρους της FIFA, μου έκανε εντύπωση μια χθεσινή δήλωση του τωρινού: ο Τζιάνι Ινφαντίνο δήλωσε πως ποτέ η Παγκόσμια Ομοσπονδία ποδοσφαίρου δεν πρότεινε διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου κάθε δύο χρόνια! Τη δήλωση αυτή την έκανε ο Ινφαντίνο στο συνέδριο της FIFA που γίνεται στην Ντόχα και στο οποίο ανακοίνωσε πως θα είναι ξανά υποψήφιος πρόεδρος στις επόμενες εκλογές. Επειδή έχω τουλάχιστον πέντε δηλώσεις του Ινφαντίνο για αυτό (αλλά και τοποθετήσεις υπέρ και κατά της πρότασης πολλών άλλων) ή ο Ινφαντίνο έχει δίδυμο αδελφό (οπότε μπλέξαμε) ή κάποια περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Ή έκανε την προηγούμενη φασαρία για να πετύχει τη δημιουργία του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων – πράγμα που είναι και το πιθανότερο. Υπομονή και σύντομα θα το ξέρουμε. Στο μεταξύ θα μάθουμε σήμερα στην κλήρωση που θα γίνει στην Ντόχα τους ομίλους του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ.

Χαρτί

Οι κληρώσεις αυτών των μεγάλων διοργανώσεων είναι πάντα η στιγμή που οι διοργανώσεις αρχίζουν. Μόλις ολοκληρωθούν, όλοι παίρνουν χαρτί και μολύβι και σχεδιάζουν το πώς θα εξελιχθεί η διοργάνωση, δηλαδή ποιοι θα προκριθούν από τους ομίλους και πώς θα διαμορφωθούν τα νοκάουτ ματς. Κατά κανόνα όλες αυτές οι εκτιμήσεις αποδεικνύονται λάθος: ποτέ δεν προκρίνονται όλα τα υποτιθέμενα φαβορί και ποτέ δεν έχουν κερδίσει τους ομίλους όσοι σε αυτούς έχουν τεθεί επικεφαλής. Αλλά τα σχέδια είναι τρομερά διασκεδαστικά. Αλλωστε «τα προγνωστικά γίνονται για να χάνονται» – έτσι δεν λέμε;

Φαβορί

Παρεμπιπτόντως ένα μόνο σίγουρο προγνωστικό μπορεί να γίνει για το Μουντιάλ του Κατάρ: ότι θα υπάρξουν εκπλήξεις και μάλιστα μεγάλες. Ηδη στα προκριματικά του χάσαμε την Ιταλία – δεν είναι και λίγο. Δεν θα δούμε επίσης μερικούς από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του καιρού μας: πλην των ιταλών πρωταθλητών Ευρώπης θα λείψουν και ο Χάαλαντ, ο Σαλάχ, ο Ιμπραΐμοβιτς κ.λπ. Τι άλλο λείπει; Ενα πραγματικά μεγάλο φαβορί. Από το 2002 κι έπειτα σε όλα τα Μουντιάλ στον τελικό έχουν αγωνιστεί ευρωπαϊκές ομάδες – η παρουσία της Αργεντινής του Μέσι στον τελικό του 2014 (κόντρα στους τελικούς νικητές Γερμανούς) είναι η εξαίρεση που δικαιολογεί τον κανόνα. Αλλά όταν η πιο σταθερή ευρωπαϊκή ομάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι η Εθνική Αγγλίας (που αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 2018 και στον τελικό του Euro του 2020) καταλαβαίνει κανείς γιατί είναι δύσκολο να γίνουν προγνωστικά. Οι Αγγλοι έχουν μια καταπληκτική ικανότητα να τα θαλασσώνουν ακόμα κι όταν αυτό μοιάζει απίθανο…