«Προχωρούμε μόνο μέσα από την προσωπική εγρήγορση»

Ελληνική επαρχία. Παραμονές Χριστουγέννων. Μια παρέα νέων σχεδιάζουν το κόλπο της ζωής τους. Να ληστέψουν μια τράπεζα. Με έναν τρόπο που δεν το επιχείρησε ποτέ κανείς. Με έναν τρόπο που φανερώνει τα σημεία των καιρών. Δολοπλοκίες, αρρωστημένοι έρωτες και παιχνίδια εξουσίας γεμίζουν τη σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής. Mε φόντο τις λάσπες και τις λακκούβες, η «Επαρχία» στήνει τον καμβά μιας νέας μαύρης κωμωδίας που διερευνά τις σχέσεις περιθωρίου και κράτους στην ταραγμένη εποχή μας. Ο Γιώργος Σκεύας συστήνει στο θεατρικό κοινό το νέο έργο του Μιχάλη Βιρβιδάκη σ’ έναν χώρο άρρηκτα συνδεδεμένο με την πρώτη παρουσίαση ελληνικών κειμένων.

«Το νέο ελληνικό θεατρικό έργο με ενδιαφέρει πολύ και με απασχολεί ολοένα και περισσότερο. Είναι πολύ σπουδαίο να μπορείς να δουλεύεις σε ένα νέο κείμενο που πρώτη φορά πρόκειται να παρασταθεί και είναι γραμμένο στη γλώσσα σου. Πιστεύω στη δημιουργία ενός κινήτρου για να μπορούν να γράφονται και να γίνονται παραστάσεις νέων ελληνικών έργων. Αυτό είναι που πολεμά τον κορεσμό του υλικού. Υπάρχει έλλειψη νέων έργων και θεωρώ ότι τον τελευταίο καιρό αυτό γίνεται μια προσπάθεια ν’ αλλάξει» δηλώνει ο Γιώργος Σκεύας, ο οποίος για δεύτερη φορά αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει νέο ελληνικό έργο, μετά την «Κρεουργία» του Γιάννη Μαυριτσάκη που παρουσιάστηκε το περσινό καλοκαίρι στη Μικρή Επίδαυρο.

Στην «Επαρχία» ο Βιρβιδάκης συνθέτει μια θραυσματική τοιχογραφία της ελληνικής πραγματικότητας του σήμερα κι ο Γ. Σκεύας τη ζωντανεύει επί σκηνής. «Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει στην επαρχία, αυτό που συγκινεί βαθιά είναι ότι βρίσκω σημάδια της δικής μου ζωής στην επαρχία. Η τελευταία πλέον έχει αλλάξει αρκετά, αλλά μερικά πράγματα μένουν ίδια. Από την άλλη, είναι τόσο συντριπτικές οι μετακινήσεις που συμβαίνουν παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια, που νομίζω ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος για να μπορέσουμε να συλλάβουμε έστω και στο ελάχιστο αυτόν τον τόπο που αλλάζει. Και όλη η Ελλάδα μ’ έναν τρόπο μέσα από το έργο είναι ένα είδος επαρχίας» τονίζει ο σκηνοθέτης.

Τα πρόσωπα του έργου, μιλούν, ενίοτε μονολογούν και οδηγούνται μέσα από την ορμή του λόγου τους σε μια έξαρση βαθιά ποιητική. «Η γλώσσα του έργου έχει έναν τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ο τρόπος που γράφει ο Μιχάλης νομίζω ότι ενώ πατάει σε μια καθημερινή ρεαλιστική βάση, είναι παράλληλα αναγνωρίσιμος. Νιώθει κανείς ότι είναι δουλεμένη με τέτοιον τρόπο που η γλώσσα κάνει πετάγματα, ανοίγματα προς κάτι ποιητικό. Αυτό με γοητεύει βαθιά. Οπως και το ότι έχουμε μπροστά μας πρόσωπα. Δεν έχουμε τύπους. Εχουμε χαρακτήρες αντιπροσωπευτικούς. Ολοι έχουν πολλές πλευρές, τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο, όλα είναι στην περιοχή του γκρίζου, όπως και στη ζωή» επισημαίνει ο Σκεύας.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ. Με την εξέλιξη της ιστορίας ο λόγος των προσώπων γίνεται η ταυτότητά τους. Η ταυτότητα ενός νεοέλληνα που ζει με τις ψευδαισθήσεις του περιθωρίου και διαρκώς υποσκάπτει το οργανωμένο κράτος. «Είμαστε μέσα σε αυτή τη λογική. Και αυτή δεν μπορεί να αποτιναχθεί εύκολα. Χρειάζεται κάτι ριζικά νέο και δυναμικό για να μπορέσει κανείς να ξεριζώσει τέτοιες παθογένειες. Γι’ αυτό η εγρήγορση είναι για μένα ένα κομβικό σημείο σε αυτή την περίοδο που διανύουμε. Δηλαδή η προσωπική εγρήγορση, ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα μας, είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να προχωρήσεις. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι εξασφαλισμένο αλλά δεν είναι δυνατόν να μην προσπαθήσεις. Νομίζω ότι είναι μονόδρομος αυτό. Και μιλώ και για την τέχνη και για τον καθένα μας ξεχωριστά, για τον τρόπο που προσπαθούμε να λειτουργήσουμε μέσα σε ένα τόσο εξαιρετικά δύσκολο πλαίσιο. Νομίζω ότι ο καθένας οφείλει απέναντι στον εαυτό του, πρώτα απ’ όλα και μετά στο σύνολο, να προσπαθεί όσο περισσότερο, από τη γωνιά του. Αυτό όλο μπορεί να μου δώσει ένα είδος ελπίδας για το μέλλον. Και για την τέχνη αλλά και γενικότερα. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο» καταλήγει ο σκηνοθέτης.