Ο Κλέαρχος, {LF}η Ζαχάροβα {LF}κι ο κοντός

Λύσσα φέτος τα σαρακοστιανά. Δεν ξέρω ποιος δεν ξαλμύρισε καλά τον μπακαλιάρο, αλλά κοιτάξτε τι έγινε. Πρώτα απ’ όλα αναβαθμίστηκαν σε νοματαίους μια δράκα τριτοτέταρτοι. Κανονικά, αν η συναυλία ήταν συναυλία κι όχι «Just the two of us» με τη Θεανώ Φωτίου και τον Κοκλώνη, οι μουσηγέτες αυτοί θα διαγκωνίζονταν ποιος θα παίξει σαπόρτ – γκραν γκρουν, γκραν γκρουν με τις κιθάρες – ίσαμε να πέσει το σκοτάδι, να σκυλοβαρεθεί η αρένα, να χάσει την υπομονή της και ν’ αρχίσει να πετάει τα φελιζόλ στον αέρα, μέχρι να βγει ο Βοσκόπουλος. Αχ τι ωραία που θα ήτανε, αλλά δεν είναι.

Σ’ αυτή την παρτίδα δεν έχω ιδέα ποιος καίγεται στο τέλος. Το σίγουρο είναι ότι η νέα εποχή θα μας αναγκάσει αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε. Εκεί που παλιά ξεπατώναμε τα σταροχώραφα για να βάλουμε κίουι και αβοκάντο, τώρα θα κάνουμε το ακριβώς ανάποδο, σαν τις σύγχρονες Σταχομαζώχτρες. Κι εκεί που είχαμε γίνει εξολοθρευτές ανεμογεννητριών θα παρακαλάμε να μας τις φυτέψουν ακόμα και στις γλάστρες μας, αλλιώς ενέργεια καπούτ. Δεν σε βλέπω καλά, λέω στον ντενεκέ με τη γαρδένιά μου, ούτε κι εσένα, λέω στο πιθάρι με την παλιομοδίτικη υπομονή μου, επιστημονική ονομασία αυτής Σλουμπεργκέρα.

Προσπαθώ να οραματιστώ τον άνθρωπο του μέλλοντός μας, αλλά έχει πολύ ατμό μέσα στο μπάνιο και δεν βλέπω την τύφλα μου. Αν, όπως προλέγεται, ρίξουν τίποτα πυρηνικά ο Κλέαρχος, η Ζαχάροβα κι ο κοντός, θα αναγκαστούμε να κάνουμε πιο συχνά ντους, όπως τότε με το Τσερνόμπιλ, και να βάζουμε τα ρούχα μας στο λουλάκι που σε υψηλή συγκέντρωση αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν νιτρογλυκερίνη, μπαμ.

Τι μπαμ ήταν αυτό που ακούστηκε; Εσκασε η γκαζιέρα, μου απαντάει μέσα μου μια φωνή που ανοίγει το στόμα της μόνον άμα είναι να καγχάσει. Ειλικρινά, έχω χάσει πια τη Σλουμπεργκέρα μου κι ούτε να καγχάσω δεν μπορώ με ορισμένα πράγματα. Οπως, ας πούμε, με την πολιτική απειρία ή τη βαρβάτη αφέλεια της κυρίας Γκάγκα και του κυρίου Μαγιορκίνη που βιάστηκαν να προφητεύσουν το τέλος των μέτρων κατά της πανδημίας και τώρα τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Γιατί το κακό έχει ήδη γίνει, με θύμα τον Κλέαρχο που επίτηδες τον έβαλα στον τίτλο. Να τος! Εχει κιόλας βγάλει τη μάσκα του, περιφέρεται κεφάτος στα κουρεία, στα μαγαζιά και λέει καλαμπούρια στις ταβέρνες. Ιδού πώς ο αστάθμητος παράγων «Κλέαρχος» είναι ικανός να ανατρέψει την πρόβλεψη ότι η παράλλαξη Ομικρον μετά το εντυπωσιακό πικ του Φεβρουαρίου θα γκρεμοτσακιστεί από μόνη της στα μέσα Μαρτίου, αχαχούχα. Ασχετο, αλλά οι πτώσεις δεν ακολουθούν πάντα τον νόμο του Νεύτωνα. Αυτές που σε πετυχαίνουν στην άνοδο, αυτές είναι οι χειρότερες. Σε βγάζουν από την προστασία της ατμόσφαιρας και σε εξακοντίζουν σκόνη και τρίμματα στο άπειρον.