Φάλτσοι τροβαδούροι, δήθεν της «ειρήνης»

Συναυλία για την ειρήνη. Μάλιστα. Μα ποια «ειρήνη»; Γιατί δεν λένε καλύτερα οι άνθρωποι κατευθείαν με το όνομά του αυτό που σημαίνει η ουδέτερη στάση; Να παραδοθούν οι Ουκρανοί, να σταματήσουν να δίνουν τις ζωές τους για την ελευθερία και την πατρίδα τους, να επικρατήσει, επιτέλους, η πολυπόθητη δήθεν «ειρήνη» για την οποία τόσο φάλτσα κόπτονται οι εν λόγω τροβαδούροι.

Πριν από μερικές δεκαετίες, η Ελλάδα υπέστη μια αντίστοιχη εισβολή με σκοπό την κατάκτησή της. Δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά ανάμεσα σε εκείνη την εισβολή της τότε φασιστικής Ιταλίας στην Ελλάδα, με αυτή της σημερινής φασιστικής Ρωσίας στην Ουκρανία. Οι τροβαδούροι μας λοιπόν, θα έπρεπε να θυμούνται ότι, τότε, μία φωνή έγινε η φωνή του αγώνα για την ελευθερία: η Σοφία Βέμπο, η ομότεχνός τους, έβαζε φωτιά στις καρδιές των Ελλήνων που πήγαν να πεθάνουν για την ελευθερία της χώρας τους. Δεν τραγουδούσε… «για την ειρήνη», την ώρα που τα κανόνια και τα αεροπλάνα του Μουσολίνι σφυροκοπούσαν την Ελλάδα επειδή έτσι εκείνος αποφάσισε. Ενας νέος που πολέμησε στην πρώτη γραμμή για την ελευθερία και λίγο έλειψε να πεθάνει πάνω σε εκείνα τα βουνά, έγραφε, πολύ αργότερα, μέσα από αυτό το βίωμα, το πιο σπουδαίο έργο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Το «Αξιον Εστί» του Ελύτη είναι απ’ την αρχή μέχρι το τέλος γεμάτο με τον αγώνα για την ελευθερία. Δεν έγραψε «γενικώς για την ειρήνη». Εγραψε για τα πάθη ενός λαού που σήκωσε ανάστημα σε έναν φρικτό εισβολέα πληρώνοντας το τερατώδες κόστος. Ενας άλλος νέος, ο Μίκης Θεοδωράκης, που αργότερα θα έκανε το «Αξιον Εστι» πάνδημο και παγκόσμιο, πολέμησε και εκείνος με ασυγκράτητο πάθος και αυταπάρνηση τον σιδηρούν κατακτητή. Το ίδιο έκαναν και τόσοι άλλοι που αργότερα έγιναν σπουδαίες μορφές της ελληνικής τέχνης και όχι μόνον.

Οταν ένας λαός και ένας τόπος βιώνουν την κόλαση μιας επίθεσης ξένου εισβολέα, το να «τραγουδάς για την ειρήνη» γενικώς και αορίστως, είναι βαθιά προσβολή. Οχι μόνον έναντι εκείνων, αλλά και έναντι κάθε θεμελιώδους ανθρώπινης αξίας που συνδέεται με την ελευθερία. Στην πραγματικότητα, εξισώνεις τον θύτη με το θύμα. Και απλώς λες με έμμεσο τρόπο στο θύμα να κάνει αυτό που τόσο κυνικά είπε ο ρώσος δικτάτορας: «Σου αρέσει δεν σου αρέσει κούκλα θα το υποστείς». Γιατί ο άθλιος Πούτιν ξέρει πολύ καλά ότι σήμερα σκοτώνει και βιάζει ενάντια σε κάθε ανθρώπινη αξία. Δεν είναι αφελής. Ούτε καν προσποιείται ότι είναι. Με τους εν λόγω τροβαδούρους, πάλι, είναι ένα ερώτημα: τι από τα δύο συμβαίνει;

Αν οι φάλτσοι αυτοί τροβαδούροι θέλουν να παραδοθούν οι Ουκρανοί για να δοξαστεί η δήθεν «ειρήνη» για την οποία μαζεύονται και τραγουδούν, ας έχουν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να το πουν με το όνομά του αντί να επικαλούνται αξίες: συναυλία για να περάσουν ανενόχλητες οι ορδές των Ρώσων. Αυτό που ζήτησε δηλαδή και ο Πούτιν από την πρώτη ώρα: οι στρατιώτες της Ουκρανίας να πάνε σπίτια τους για να μην υπάρχει… «άσκοπη αιματοχυσία». Ομως δεν πήγαν. Και μόνον άσκοπη δεν είναι η μεγαλειώδης θυσία τους. Και τέτοιοι «άνθρωποι της τέχνης», που προσβάλλουν εξίσου και αυτήν, θα έπρεπε να ντρέπονται.