«Η πιο βαριά φανέλα»

Η ζέστη είναι αφόρητη (ο μεγάλος καύσωνας εκείνου του καλοκαιριού), ακόμα και εκείνο το κυριακάτικο βράδυ της 14ης Ιουνίου του 1987 όπου η αδρεναλίνη στο ΣΕΦ χτυπάει κόκκινο.

Ο Αργύρης Καμπούρης ευστοχεί στις βολές στο φινάλε (4” πριν από το τέλος) της παράτασης, διαμορφώνει το 103-101 της Ελλάδας επί της Σοβιετικής Ενωσης και όταν αστοχεί ο Σεργκέι Γιοβάισα και η Ελλάδα στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης επικρατεί πανζουρλισμός σε όλη τη χώρα.

Στη Θεσσαλονίκη ο Λευκός Πύργος γεμίζει από Ελληνες που πανηγυρίζουν σαν τρελοί την επιτυχία. Μεταξύ τους ένας 17χρονος έφηβος, που είχε δει τον τελικό στο σπίτι του προπονητή του Παύλου Παρισόπουλου και μαζί, αφού πρώτα η τηλεόραση γλίτωσε το… σπάσιμο, βγήκαν να το γιορτάσουν.

«Ναι, ήταν απίστευτες στιγμές, αξέχαστες για όλους τους Ελληνες με την Εθνική να μας βγάζει στους δρόμους», θυμάται μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο Δημήτρης Ιτούδης.

Ο οποίος από τον Λευκό Πύργο το 1987, πλέον θα βρεθεί αρχικά στο Μιλάνο (καθώς εκεί θα παίξει η Εθνική μας τα παιχνίδια του ομίλου) και στη συνέχεια στο Βερολίνο (αγώνες νοκάουτ) με δεδομένο ότι αυτό το Ευρωμπάσκετ του Σεπτεμβρίου δεν θα το βλέπει ως θεατής από την τηλεόραση αλλά θα είναι ο νέος προπονητής της Εθνικής μας.

«Τεράστια τιμή και μεγάλη ευθύνη καθώς η φανέλα της εθνικής ομάδας είναι η πιο βαριά. Είναι κάτι που πάντα ήθελα και ουσιαστικά όταν

κάποιος δημιουργεί μέσα στο μυαλό του τον κόσμο που θέλει να ζήσει, τελικά τον ζει.

Καθώς όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ, συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να συμβεί», λέει στα «ΝΕΑ» ο – παράλληλα – τεχνικός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Οταν του θυμίζουμε – επειδή είπε για βαριά φανέλα – ότι οι προπονητές φορούν κοστούμι μας διορθώνει: «Σε αυτές τις διοργανώσεις οι προπονητές φοράνε μπλουζάκι πόλο της Εθνικής τους. Αλλά και κοστούμι να έπρεπε να φορέσουμε από μέσα θα είχαμε τη φανέλα της Εθνικής, αυτό το νιώθεις ακόμα και αν δεν τη φοράς», μας λέει με περηφάνια, που είναι έκδηλη από τον τόνο της φωνής του.

Καθώς έγινε πραγματικότητα ένα «όνειρο ζωής» τον ρωτάμε.

«Είναι λογικό οι δημοσιογράφοι να κάνετε συχνά την ερώτηση περί ονείρου ζωής. Ομως απλά δεν έχει να κάνει με όνειρα αλλά με «στόχους», «προσδοκίες», «πιστεύω» τα οποία βασίζονται σε γνώσεις, εμπειρία, εξέλιξη πορείας.

Αρα άλλο το όνειρο και άλλο η προσδοκία – θέληση – ικανότητα.

Είμαστε έτοιμοι όλοι οι συνεργάτες και οι παίκτες να ανταποκριθούμε σε αυτό το μεγάλο κάλεσμα. Ηδη κάναμε την πρώτη μας τηλεδιάσκεψη» λέει και όπως συνηθίζει δεν υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια αλλά περιμένει:

«Να χτίσουμε ανθρώπινες σχέσεις, να βάλουμε τον εαυτό μας, όποιος και αν είναι του καθενός, κάτω από την ομάδα, να φτιάξουμε και να βγάλουμε μια καλή χημεία έχοντας υγεία στα αποδυτήρια και μια δημιουργική σχέση τόσο στο παρκέ όσο και εκτός και να έχουμε σχέσεις και να καταλαβαινόμαστε ακόμα και με κλειστά μάτια».

Οσο για το τι θα πει σε έναν φίλαθλο που θα τον σταματήσει στον δρόμο για να του ευχηθεί σιδεροκέφαλος: «Οτι θα είμαστε συνεπείς, θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό και θα έχουμε μεγάλη όρεξη για δουλειά.

Και επειδή θα με σταματήσει όπως είπες φίλαθλος θα είναι ένας από τα 11.000.000 Ελληνες της χώρας ή αν θέλετε ένας από τους  22.000.000 Ελληνες μαζί με αυτούς του εξωτερικού που θα είναι όπως και εμείς με την εθνική ομάδα».

Η οποία όπως και ο Παναθηναϊκός και η ΤΣΣΚΑ ομάδες στις οποίες έχει γράψει τη δική του ιστορία ζουν και θρέφονται από τις νίκες και τους τίτλους. Υπάρχει το πρέπει της νίκης.

«Αυτή είναι η δική σας προσέγγιση αλλά η δική μας των προπονητών που είμαστε μέσα στον Παναθηναϊκό ή στην ΤΣΣΚΑ το βλέπουμε διαφορετικά.

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο, το “Getting to Us”, που το έχει γράψει μάλιστα ένας δημοσιογράφος και έχει μέσα διάφορους προπονητές μεταξύ των οποίων ο Ντοκ Ρίβερς των Σέλτικς, ο Μάικ Σιζέφσκι αλλά και προπονητές του αμερικάνικου φούτμπολ και λένε τις απόψεις τους.

Ενας εξ’ αυτών λέει ότι κάνοντας μεταγραφή από τη μία ομάδα στην άλλη είδε ότι νικάγαμε και δεν γινόταν τίποτα, ήταν σαν άλλη μια μέρα στη δουλειά.

Ενώ στην προηγούμενη ομάδα του η νίκη δεν ήταν δεδομένη αλλά ήταν προϊόν ομαδικής και σκληρής δουλειάς, συνεργασίας, αντιξοοτήτων.

Εσείς χρήζετε ένα φαβορί, με βάση το υλικό ή τους καλούς παίκτες αλλά δεν γίνεται να κερδίζεις συνέχεια και στην Ευρωλίγκα το λέμε συνέχεια και το βλέπουμε. Ο Ολυμπιακός έχασε από Ερυθρό Αστέρα και την Αλμπα αλλά νίκησε τη Ρεάλ και την Αρμάνι εκτός έδρας για παράδειγμα

Δεδομένο είναι μόνο ότι μιλάμε τώρα στο τηλέφωνο και αυτό αν δεν πέσει η γραμμή (γέλια).

Αν καταλάβουμε το γιατί κάνουμε κάτι, το πώς θα το βρούμε στη συνέχεια».

Οσον αφορά το θέμα του κινήτρου που έχουν οι παίκτες στην Εθνική ο κόουτς Ιτούδης εγκρίνει και επαυξάνει: «Χωρίς κίνητρο δεν γίνεται τίποτα, χωρίς υψηλή ανταγωνιστικότητα. Είναι δεδομένο ότι σε αυτό το επίπεδο πρέπει να δουλέψεις σκληρά, είναι αυτονόητο. Ομως το να είσαι ανταγωνιστικός και να έχεις το κίνητρο είναι αυτό που θέλουμε και θα ψάξουμε για να το έχει η Εθνική στο γήπεδο».