«Η εμφάνισή μου {LF}λειτουργεί σε βάρος μου»

Τον Απρίλιο του 1955 ο Τρούμαν Καπότε συνοδεύει τη Μέριλιν Μονρόε στη νεκρώσιμη ακολουθία της Κόνστανς Κόλιερ, παλιάς χολιγουντιανής ηθοποιού, την οποία η ενζενί γνώρισε για κάποιους μήνες. Η Κόλιερ μάλιστα είχε εκφράσει από νωρίς τη διαίσθησή της για το «άστρο» που έβλεπε να ανατέλλει. «Κάτι υπάρχει. Είναι ένα όμορφο παιδί. Και δεν εννοώ με τον φανερό τρόπο – με τον μάλλον υπερβολικά φανερό τρόπο. Δεν νομίζω πως είναι ηθοποιός, τουλάχιστον όχι με την παραδοσιακή έννοια. Αυτό που έχει -η παρουσία, η λάμψη, η φωτοβόλα ευφυΐα- δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει στο σανίδι. Είναι τόσο ευάλωτο και ανεπαίσθητο που μόνο η κάμερα μπορεί να το συλλάβει. Μοιάζει με κολιμπρί: μόνο μια κάμερα μπορεί να απαθανατίσει την ποίηση του φτερουγίσματός του». Τα λόγια της επιβιώνουν στη συζήτηση «Ενα όμορφο παιδί» (από τη συλλογή «Μουσική για χαμαιλέοντες», 1980), η οποία μαζί με άλλες δύο περιλαμβάνεται στο «Συζητήσεις και πορτρέτα» (μτφ. Μαρία Παϊζή), έκδοση που κυκλοφορεί στις 4 Απριλίου από το «Οξύ», στη νέα σειρά των «Επιλέκτων».
Το «Β» δημοσιεύει, με την άδεια του εκδοτικού οίκου, ένα απόσπασμα από τον διάλογο Καπότε – Μονρόε μέσα στην εκκλησία, πριν βγουν για βόλτα στη Νέα Υόρκη.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Αδύνατον να μ’ αφήσεις εδώ μόνη μου! Θεέ μου! Κάπνισε εδώ.

ΤΚ: Εδώ; Μέσα στο παρεκκλήσι;

ΜΕΡΙΛΙΝ: Γιατί όχι; Τι θέλεις να καπνίσεις; Τσιγαριλίκι;

ΤΚ: Πολύ αστείο. Έλα, πάμε.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Σε παρακαλώ. Θα έχει ένα σωρό παπαράτσι κάτω. Και δεν έχω καμία όρεξη να με βγάλουν φωτογραφία μ’ αυτή την εμφάνιση.

ΤΚ: Σ’ αυτό δεν έχεις άδικο.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Είπες ότι είμαι μια χαρά.

ΤΚ: Είσαι. Τέλεια, αν έχεις σκοπό να παίξεις τη Νύφη του Φρανκενστάιν.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Τώρα με κοροϊδεύεις.

ΤΚ: Μοιάζω να σε κοροϊδεύω;

ΜΕΡΙΛΙΝ: Με κοροϊδεύεις από μέσα σου. Κι αυτό είναι το χειρότερο είδος κοροϊδίας. (Συνοφρυωμένη, ροκανίζοντας το νύχι της.) Τελικά θα μπορούσα να έχω βάλει μακιγιάζ. Όλοι αυτοί φοράνε μακιγιάζ.

ΤΚ: Κι εγώ, ναι. Τόνους.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Σοβαρά τώρα. Τα μαλλιά μου φταίνε.

Χρειάζομαι χρώμα. Και δεν είχα χρόνο να αγοράσω. Ήταν όλα τόσο αναπάντεχα, ο θάνατος της μις Κόλιερ και τα λοιπά. Βλέπεις;

(Ανασήκωσε ελαφρά το μαντίλι για να μου δείξει μια σκουρόχρωμη τούφα στο ύψος της χωρίστρας.)

ΤΚ: Τι έπαθα ο δόλιος. Τόσο καιρό νόμιζα πως είσαι φυσική ξανθιά.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Είμαι. Αλλά κανείς δεν είναι τόσο φυσικός. Και παρεμπιπτόντως, άντε γαμήσου.

ΤΚ: Εντάξει, έφυγαν όλοι. Σήκω τώρα.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Οι φωτογράφοι είναι ακόμα κάτω. Είμαι σίγουρη.

ΤΚ: Αν δεν σε αναγνώρισαν όταν μπήκες δεν θα σε αναγνωρίσουν ούτε όταν θα βγαίνεις.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Ένας τους με αναγνώρισε. Αλλά πρόλαβα να μπω πριν βάλει τις φωνές.

ΤΚ: Σίγουρα θα υπάρχει μια πίσω πόρτα. Μπορούμε να φύγουμε από κει.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Δεν θέλω να δω πτώματα.

ΤΚ: Και γιατί να δούμε;

ΜΕΡΙΛΙΝ: Σε γραφείο κηδειών είμαστε. Κάπου θα υπάρχουν πτώματα. Το τελευταίο που χρειάζομαι σήμερα είναι να τριγυρίζω σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο πτώματα. Κάνε υπομονή. Θα σε πάω κάπου να σε κεράσω σαμπάνια.

(Έτσι καθίσαμε και η Μέριλιν είπε: «Μισώ τις κηδείες. Χαίρομαι που δεν θα χρειαστεί να πάω στη δική μου. Αν κι εγώ δεν θέλω κηδεία – το μόνο που θα ‘θελα είναι ένα από τα παιδιά μου, αν ποτέ αποκτήσω, να σκορπίσει τις στάχτες μου στη θάλασσα. Δεν θα ερχόμουν σήμερα εδώ, αλλά η μις Κόλιερ ενδιαφερόταν για μένα, για το καλό μου, ήταν σαν

γιαγιά, μια σκληρή γιαγιά, αλλά μου έμαθε πολλά. Με έμαθε πώς να αναπνέω. Έχω ήδη εφαρμόσει αυτή την τεχνική, και δεν εννοώ μόνο στην υποκριτική. Υπάρχουν κι άλλες στιγμές που δυσκολεύομαι να ανασάνω. Όταν άκουσα τα νέα το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: Ω, Θεέ μου, τι θ’ απογίνει η Φίλις;! Μαθαίνω όμως ότι θα μείνει με τη μις Χέπμπορν. Τυχερή Φίλις. Θα περάσει καλά. Ευχαρίστως θα άλλαζα θέση μαζί της. Η μις Χέπμπορν είναι σπουδαία κυρία, αλήθεια. Θα ‘θελα να ‘ναι φίλη μου. Θα μπορούσα να την παίρνω τηλέφωνο και… δεν ξέρω, απλά να την παίρνω τηλέφωνο.

Μιλήσαμε για το πόσο μας άρεσε η Νέα Υόρκη και πόσο μισούσαμε το Λος Άντζελες («Παρόλο που γεννήθηκα εκεί, ακόμα δεν έχω βρει κάτι καλό να πω γι’ αυτό το μέρος. Αν κλείσω τα μάτια μου και σκεφτώ το Λος Άντζελες, το μόνο που βλέπω είναι μια παραφουσκωμένη φλέβα».) Μιλήσαμε για ηθοποιούς και για την υποκριτική («Όλοι λένε ότι δεν μπορώ να παίξω. Τα ίδια έλεγαν και για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Κι έκαναν λάθος. Ήταν σπουδαία στο Μια θέση στον ήλιο. Ποτέ δεν πρόκειται να πάρω τον σωστό ρόλο, κάτι που να θέλω πραγματικά. Η εμφάνισή μου λειτουργεί σε βάρος μου. Είναι για πολύ συγκεκριμένα πράγματα».) Μιλήσαμε λίγο ακόμα για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ήθελε να μάθει αν τη γνώριζα και της είπα ναι, κι εκείνη είπε λοιπόν, πώς είναι, πώς είναι πραγματικά, κι εγώ απάντησα, σου μοιάζει λίγο, δεν κρύβει τα συναισθήματά της και μιλάει πρόστυχα, και η Μέριλιν είπε άντε γαμήσου και μετά μου είπε, λοιπόν αν κάποιος με ρωτούσε πώς είναι η Μέριλιν Μονρόε, πώς είναι πραγματικά, εγώ τι θα έλεγα, κι εγώ της απάντησα ότι έπρεπε να το σκεφτώ.)

ΤΚ: Τώρα μπορούμε να την κάνουμε από δω; Μου έχεις υποσχεθεί σαμπάνια, το θυμάσαι;

ΜΕΡΙΛΙΝ: Το θυμάμαι. Αλλά δεν έχω λεφτά.

ΤΚ: Έρχεσαι πάντα αργοπορημένη και χωρίς χρήματα πάνω σου. Μήπως κατά τύχη νομίζεις πως είσαι η βασίλισσα Ελισάβετ;

ΜΕΡΙΛΙΝ: Ποια;

ΤΚ: Η βασίλισσα Ελισάβετ. Η βασίλισσα της Αγγλίας.

ΜΕΡΙΛΙΝ (συνοφρυωμένη): Και τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτή τη γέρικη κουφάλα;

ΤΚ: Η βασίλισσα Ελισάβετ δεν κουβαλάει ποτέ χρήματα μαζί της. Δεν επιτρέπεται. Αυτά τα βρωμολεφτά δεν πρέπει να λερώσουν τη βασιλική παλάμη. Είναι νόμος ή κάτι τέτοιο.

ΜΕΡΙΛΙΝ: Μακάρι να έφτιαχναν τέτοιο νόμο και για μένα.