Μαοϊκός παλαιάς κοπής

Να συνοψίσω την ουσία των όσων ελέχθησαν χθες στη Βουλή, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, με τα δικά μου λόγια. Πέραν των γνωστών μέτρων του νομοσχεδίου για το οποίο γινόταν η συζήτηση, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε έλεγχο στα υπερβολικά κέρδη των παρόχων ενέργειας και την επιβολή έκτακτης εισφοράς, με αποτέλεσμα η αντιπολίτευση να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Πώς αντιμετωπίζεις, από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς, μια κεντροδεξιά κυβέρνηση που ακολουθεί σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές, επειδή τις υπαγορεύουν οι περιστάσεις; Ετσι, με την τροπή που πήρε η συζήτηση εξελίχθηκε σε μία αντιπαράθεση ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ιδεοληπτική σωτηριολογία.

Σωτηριολογικού χαρακτήρα ήταν η επίθεση του Αλέξη Τσίπρα στην κυβέρνηση, την οποία ουσιαστικά κατηγόρησε ότι δεν αντιλαμβάνεται την ιστορική αναγκαιότητα της επιβολής σοσιαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα ή, όπως το έθεσε σε ύφος τεχνοκρατικό, «αλλαγή υποδείγματος στην οικονομία». Και επειδή δεν ήταν δυνατόν να κατηγορήσει την κυβέρνηση για τα ίδια τα μέτρα κοινωνικής στήριξης που εισήγαγε, κατηγόρησε προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι δεν τα πιστεύει. Μα τι σημασία μπορεί να έχει, αφού εκείνος τα εισηγείται και τα κάνει πράξη; Ποιος νοιάστηκε για την πολιτική ταυτότητα εκείνων που εισάγουν τα μέτρα κοινωνικής στήριξης, εφόσον τα πραγματοποιούν; Θεωρεί, δηλαδή, ο Τσίπρας ότι η ιδεολογία του (που έχει εξελιχθεί σε μορφή θρησκευτικής πίστης) είναι ανώτερη από τις πράξεις; Προφανώς, στη μελέτη του κινεζικού κομμουνισμού, ο Τσίπρας έχει σταματήσει στον Μάο. Ακόμη δεν έφθασε στον Τενγκ και στην άποψή του για το χρώμα της γάτας που πιάνει τα ποντίκια. Παραμένει μαοϊκός παλαιάς κοπής.

Και κάτι επιπλέον. Πώς νοείται να υπερψηφίζει ο Τσίπρας αυτά ακριβώς που λοιδορεί με την ομιλία του; Ευτυχώς, για τα δικά τους μέτρα, η συντρόφισσα Αχτσιόγλου, ο θηλυκός Σουσλόφ του ΣΥΡΙΖΑ, αντελήφθη την αντίφαση και τον επανέφερε στη σοσιαλιστική τάξη…

Η ΑΣΚΗΣΗ

Αν ξεχώριζα το σημείο της χθεσινής συζήτησης, στο οποίο παρουσιάζεται με τον εναργέστερο τρόπο η διαφορά της Αριστεράς του Τσίπρα από την Κεντροδεξιά του Μητσοτάκη, θα ήταν οπωσδήποτε το ζήτημα των υπερκερδών των παρόχων ενέργειας. Ο Μητσοτάκης ζήτησε από την αρμόδια Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) να κάνει τον λογαριασμό, ώστε να διαπιστωθεί εγκύρως αν υπάρχουν αυτά τα υπερκέρδη και τότε να φορολογηθούν με έκτακτη εισφορά.

Για τον Τσίπρα, ήταν απλό. Οχι όσο απλή ήταν η κατάργηση των Μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, αλλά όσο μια αριθμητική πράξη ή «άσκηση», όπως την είπε επανειλημμένα, ίσως επειδή τα τραύματα από τα χρόνια του σχολείου ακόμη μένουν ανοικτά στην παιδική ψυχή του. «Μια άσκηση είναι! Κάντε την άσκηση», προέτρεψε τον Μητσοτάκη και πρόσθεσε με αυταρέσκεια: «Εμείς την κάναμε»! Και έβγαλε ένα νούμερο, που δεν το συγκράτησα, αλλά ούτε ανέτρεξα στα πρακτικά για να το βρω. Τι σημασία έχει; Αν δεν θα αγοράζατε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο από τον Νίξον, θα εμπιστευόσασταν μια αριθμητική πράξη που έκανε ο Τσίπρας, για τον οποίον μεταβολή σημαίνει στροφή 360 μοιρών;

Η προσέγγιση του Μητσοτάκη στο ζήτημα ήταν η θεσμική, ενώ τουΤσίπρα ήταν εκείνη του μπολσεβίκου. «Τι περιμένετε να τους τα πάρετε;», φώναζε στον Μητσοτάκη. Μέχρι και το σύνθημα της πλατείας εκστόμισε: «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Είμαι βέβαιος ότι ο Πολάκης, ο Καρτερός, ο Τζανακόπουλος και τ’ άλλα τα παιδιά θα ικανοποιήθηκαν. Πιστεύει όμως ότι ο κόσμος είναι τόσο ηλίθιος ώστε να έχει κολλήσει στο 2015; Χθες στη Βουλή, απέδειξε ότι, ναι, το πιστεύει…

ΑΠΟΡΙΑ ΑΔΑΟΥΣ

Σωστή χωρίς δεύτερη κουβέντα η πρωτοβουλία του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, να παρασημοφορηθούν οι τρεις έλληνες διπλωμάτες στην Ουκρανία, που μας έκαναν περήφανους για την αυταπάρνηση και τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο εκπροσώπησαν τη χώρα. Εύγε, χωρίς αστερίσκους! Μια απορία μόνο. Τώρα, η αρμοδιότητα είναι δική του και το αναγνωρίζει με την ωραία πρωτοβουλία του. Ο διασώστης, το περασμένο καλοκαίρι, γιατί ήταν της Προέδρου της Δημοκρατίας;