Το φαιοκόκκινο πεντακέφαλο

Στην κομμουνιστική βουλγκάτα, εν αρχή ην το τρικέφαλο, τα τρία κεφάλια των ιδρυτών του μαρξισμού-λενινισμού, Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν. Πολύ σύντομα το τρικέφαλο έγινε τετρακέφαλο, με την προσθήκη της κεφαλής του Στάλιν. Μετά, το τετρακέφαλο έγινε πεντακέφαλο με την προσθήκη του Μάο.

Με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία συμπληρώθηκε και το πεντακέφαλο του ελληνικού ανορθολογισμού. Αρχική κεφαλή ο αντιδυτικισμός. Η λαγνεία της καθ’ ημάς Ανατολής. Η Δύση ως πηγή όλων των δεινών μας. Ο θεμέλιος μύθος του ελληνικού εξαιρετισμού. Δίπλα του τοποθετήθηκε το αντιμνημόνιο, η φενάκη ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι το αντίστροφο. Ακριβώς όπως ο Μαρξ ήθελε να αναποδογυρίσει τις θέσεις του Χέγκελ, για να τις βάλει να σταθούν στα πόδια τους. Ακολούθησε η άρνηση της πανδημίας, που ήταν μια απλή γρίπη. Οταν η ανθρωπότητα κατάφερε σε χρόνο-ρεκόρ να βρει το εμβόλιο για τον κορωνοϊό, τότε εμφανίστηκαν οι αντιεμβολιαστές. Αγωνίστηκαν ενάντια στο «μπόλι» που καταστρέφει το DNA μας και εγκαθιστά τσιπάκι στο σώμα μας για να παίρνει πληροφορίες ο Μπιλ ο Γκέιτς. Τελευταίος, αλλά όχι και έσχατος, εμφανίστηκε, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο φιλοπουτινισμός. Το ίδαλμα των ελλήνων millennials, σε ποσοστά άνω του 60%. Η λατρεία της βαρβαρότητας.

Ετσι δημιουργήθηκε ένας νέος ανθρωπότυπος, ο πεντακέφαλος. Αντιδυτικισμός, αντιμνημόνιο, άρνηση της πανδημίας, αντιεμβολιασμός, φιλοπουτινισμός είναι τα συστατικά του στοιχεία. Είναι πολύ εύκολο να εντοπίσει κανείς αυτόν τον νέο τύπο ανθρώπου. Για όλα τα ζητήματα έχει έτοιμες απαντήσεις. Στο οπλοστάσιό του αμέτρητες θεωρίες συνωμοσίας. Παρεμβαίνει μαχητικά, και συνήθως ανορθόγραφα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πυροβολεί με μεγαλογράμματη γραφή, τόσο που πονούν τα μάτια μας. Οποιος δεν συμφωνεί μαζί του είναι προδότης της πατρίδας, πουλημένος στους Εβραίους που «κυβερνούν την ανθρωπότητα».

Πολιτικά, ο πεντακέφαλος άνθρωπος είναι φαιοκόκκινος. Εντοπίζεται τόσο στην Ακρα Δεξιά όσο και στην Ακρα Αριστερά. Το αριστερό «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» πάει χέρι χέρι με την καταγγελία της αιρετικής και παπικής Δύσης από τους ακροδεξιούς. Το αντιμνημόνιο ήταν ο τόπος συνάντησης της πάνω με την κάτω πλατεία, οι μούντζες στη Βουλή αυτό που τους ένωνε. Στην άρνηση της πανδημίας βρέθηκαν μαζί οι παλαιοημερολογίτες με τους αναρχικούς των Εξαρχείων. Στον αντιεμβολιασμό συγκροτήθηκαν σε σώμα οι σκοταδιστές που απαντώνται σε εκκλησιαστικούς κύκλους με τους αριστερούς Πολάκηδες. Στον φιλοπουτινισμό διέπρεψαν οι ακροδεξιοί θαυμαστές του ξανθού γένους που «θα μας σώσει» με τους αριστερούς που ακούνε για Ρωσία και φαντασιώνονται την ανασύσταση της Σοβιετικής Ενωσης. Ο φαιοκόκκινος αχταρμάς μισεί τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Μισεί τον τρόπο ζωής μας, τις αξίες μας, την ελευθερία μας. Φαντασιώνεται ένα άλλο πολίτευμα που δεν θα έχει θέση ο «εσωτερικός εχθρός», όπως ακριβώς το είπε ο σύντροφος Πούτιν: «Ο ρωσικός λαός θα μπορεί πάντα να ξεχωρίζει τους πραγματικούς πατριώτες από τα μιάσματα και τους προδότες και θα τους φτύνει απλώς όπως φτύνεις μια μύγα που μπήκε στο στόμα σου κατά λάθος».

Από την αρχή της κρίσης, ήμασταν ελάχιστοι που μιλούσαμε για τη σύγκλιση των δύο άκρων με ελάχιστο κοινό παρονομαστή το μίσος τους προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Μετά τα τελευταία γεγονότα, αυτή η σύγκλιση μοιάζει να είναι πλέον αυτονόητη. Στο όνομα της Δημοκρατίας, το φαιοκόκκινο πεντακέφαλο πρέπει να ηττηθεί πολιτικά και ιδεολογικά.

Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης και συγγραφέας