Μήνας

Αύριο, 24 Μαρτίου, κλείνει ένας μήνας αφότου η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία.

Οι καταστροφές είναι πολλές. Η δυστυχία περισσεύει. Τα θύματα αυξάνονται. Οι άμαχοι δοκιμάζονται.

Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο.

Ο «πόλεμος τριών ημερών» ή «μιας εβδομάδας» που υποσχόταν ο Πούτιν, χαιρέτα μου τον πλάτανο!

Ο καταφανής εκτροχιασμός των ρωσικών σχεδίων έχει δύο σοβαρές αιτίες.

Πρώτον, την αντίσταση των Ουκρανών. Η κυβέρνησή τους δεν κατέρρευσε κι ούτε κανείς υποδέχτηκε τους Ρώσους σαν ελευθερωτές – όπως τους προέτρεπαν διάφοροι αστείοι έλληνες απόστρατοι κι ακαδημαϊκοί στην τηλεόραση.

Το αντίθετο. Αμύνονται σκληρά – παρά τις συμβουλές των ημέτερων τηλεοπτικών καθοδηγητών…

Δεύτερον, την αντίδραση της Δύσης. Καταφανώς η Ρωσία υπολόγιζε ότι ο δυτικός κόσμος θα περιοριστεί σε τυπικές και μάλλον συμβολικές αντιδράσεις, όπως είχε συμβεί με την Οσετία (2008) και την Κριμαία (2014).

Λάθος υπολογισμός. Η Δύση αντέδρασε γρήγορα κι αποφασιστικά σε κάτι που αποτελεί προκλητική κι αδικαιολόγητη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας.

Λογικό. Αν ο Πούτιν βγει νικητής στην Ουκρανία, ο πλανήτης θα γίνει παράδεισος για κάθε λογής Πούτιν.

Μέσα σε έναν μήνα λοιπόν κατέρρευσαν όλες οι βεβαιότητες που είχε καλλιεργήσει η Μόσχα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως η Ρωσία ηττήθηκε (παραμένει μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη…), αλλά προς το παρόν δεν κερδίζει.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν προειδοποιεί μάλιστα ότι οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν βιολογικά και χημικά όπλα. Δεν ξέρω αν θα το κάνουν, αλλά δεν νομίζω πως κάτι θα τους εμποδίσει αν κρίνουν ότι συμφέρει.

Ούτως  Ή άλλως, με καθάρματα έχουμε να κάνουμε. Κι ένας Πούτιν που δεν κερδίζει και ξέρει ότι παίζει το κεφάλι του μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, όμως, η κλιμάκωση θα είναι δραματική. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η δημοκρατική Δύση έχει σχεδιάσει την απάντησή της.

Διότι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Οι οικονομικές κυρώσεις έχουν ασφαλώς οικονομικές επιπτώσεις, αλλά αποτελούσαν μονόδρομο αφότου το ΝΑΤΟ απέκλεισε κάθε είδους πολεμική εμπλοκή.

Τι θα γίνει όμως αν φανεί ότι οι οικονομικές κυρώσεις δεν αρκούν; Οι Ρώσοι θα εξοντώνουν με βιολογικά ή χημικά όπλα ολόκληρο το Κίεβο κι εμείς θα ψάχνουμε το κότερο του Αμπραμόβιτς;

Ομολογώ ότι δεν έχω εύκολη απάντηση κι ούτε ξέρω αν υπάρχει. Αλλά έχω μια βεβαιότητα.

Πως «η σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Είναι όμως επιβεβλημένη.

Κι αυτό πρέπει να το έχουμε όλοι στο μυαλό μας μπαίνοντας στον δεύτερο μήνα ενός τέτοιου πολέμου.